แค่นักเรียนทุนธรรมดา แต่ระบบดันส่งผมไปเป็นตัวร้ายในคลาสลับ•ตอนที่ 30

ชัยชนะที่แลกด้วยหยาดเหงื่อ

ผลงานโดย วาเลนเทียอัศวินมืด
กลิ่นอายของคราบเลือดสีครามและเศษซากมานาที่แตกสลายยังคงลอยเค្វ้งคว้างอยู่ในห้องโถงมิติปิดตาย เรย์หอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกหินผาทั้งลูกกดทับ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องไปที่ร่างมหึมาของบอสประจำคลาสลับที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ดังก้องอยู่ในหัวอย่างต่อเนื่อง แต่วินาทีนี้เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหลับตาลงพักผ่อน "เราชนะแล้วจริงๆ สินะครับ..." เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นหินที่แตกละเอียด เซเลสเทียก้าวเข้ามาหาเขาอย่างเร่งรีบ แม้ชุดเครื่องแบบนักเรียนของเธอจะเปื้อนฝุ่นและมีรอยฉีกขาดจากแรงระเบิดเวทมนตร์ แต่แววตาคู่สวยที่มักจะเย็นชาเสมอในยามปกติ กลับเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด เธอย่อตัวลงคุกเข่าข้างๆ เขา มือเรียวบางเอื้อมมาประคองไหล่ของเขาไว้ทันทีที่เห็นว่าเขากำลังจะล้มลง "อย่าเพิ่งฝืนขยับตัว เรย์ มานาในร่างนายปั่นป่วนจนถึงขีดจำกัดแล้ว" เสียงหวานเอ่ยเตือนด้วยความร้อนรน แตกต่างจากภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เยือกเย็นในทุกสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง "ผมไม่เป็นไรครับเซเลสเทีย... แค่รู้สึกว่ากระดูกซี่โครงน่าจะร้าวไปสักสองสามซี่เท่านั้นเอง" เรย์ฝืนยิ้มบางๆ ส่งให้เธอเพื่อลดความตึงเครียด แม้ว่าใบหน้าของเขาจะซีดเผือดไร้สีเลือดก็ตาม สายตาของเรย์กวาดมองไปรอบห้องโถง ความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงเกินกว่าจะจินตนาการ กำแพงเวทมนตร์โบราณที่เคลือบด้วยอักขระป้องกันนับร้อยชั้นบิดเบี้ยวและละลายหายไปเกือบครึ่ง เสาหินขนาดมหึมาหักโค่นลงมากองเกะกะ ข้าวของเครื่องมือในห้องวิจัยลับของคลาสพิเศษกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี หากการต่อสู้ครั้งนี้ยืดเยื้อออกไปอีกเพียงแค่สิบวินาที อาคารเรียนฝั่งตะวันตกทั้งหมดคงพังทลายลงมาฝังกลบพวกเขาทั้งสองคนไปแล้วอย่างแน่นอน *[ระบบทำการคำนวณความเสียหายและประเมินผลการต่อสู้...]* *[ภารกิจลับ: ปราบปรามผู้พิทักษ์แห่งคลาสลับ (ระดับ S) - สำเร็จ]* *[แต้มประสบการณ์ทั้งหมดถูกโอนเข้าสู่ระบบอัปเกรดระดับตัวละคร]* *[คำเตือน: ความเสียหายต่อโครงสร้างพื้นที่ภายในเขตสถาบันเวทมนตร์คิดเป็นร้อยละ 74.5 นักเรียนเรย์และเซเลสเทียจะต้องเข้ารับการประเมินความรับผิดชอบจากสภาบริหาร]* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้เรย์ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ชัยชนะครั้งนี้ไม่ได้มาฟรีๆ แต่มันแลกมาด้วยภาระอันหนักอึ้งที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า "ดูเหมือนว่าเราจะไม่แค่เหนื่อยฟรีแล้วล่ะครับ งานนี้คงต้องเตรียมตัวรับมือกับคณะกรรมการวินัยของโรงเรียนชุดใหญ่เลยทีเดียว" เรย์กล่าวติดตลก แต่นัยน์ตากลับฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "เรื่องสภาบริหารปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง นายมีหน้าที่แค่รักษาตัวให้หายดีก็พอ" เซเลสเทียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอกลับมามีความเด็ดเดี่ยวและมั่นใจดังเดิม นิ้วเรียวของเธอบรรจงร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูระดับสูงอย่างแผ่วเบา แสงสีฟ้าอ่อนโยนโอบล้อมรอบตัวเรย์ ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บภายในและฟื้นฟูพละกำลังที่สูญเสียไปทีละน้อย "ขอบคุณมากครับเซเลสเทีย ถ้าไม่ได้คุณช่วยดึงความสนใจของบอสในช่วงท้าย เราคงแย่แน่ๆ" เรย์มองสบตาเธอด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ เซเลสเทียชะงักไปเล็กน้อย แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วจนสังเกตเห็นได้ชัด เธอกลบเกลื่อนความเขินอายด้วยการเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วพูดเสียงห้วน "ฉันแค่มไม่อยากให้คู่หูของฉันต้องมาตายโง่ๆ ในที่แบบนี้ต่างหากเล่า รีบุกขึ้นมาได้แล้ว เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่พวกอาจารย์คุมกฎจะมาถึง" ขณะที่ทั้งคู่กำลังเตรียมตัวจะเดินออกจากซากปรักหักพัง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ลมหายใจของเรย์สะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของสนามพลังมานาภายนอกห้องโถง อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามเศษซากหิน ไม่ใช่มานาของอาจารย์คุมกฎ... และไม่ใช่แรงกดดันจากระบบเวทมนตร์ของโรงเรียน มันคือจิตสังหารอันบริสุทธิ์ที่เยือกเย็นและดุดันยิ่งกว่ามหาบอสที่พวกเขาเพิ่งปราบไปเสียอีก! พื้นห้องโถงที่ควรจะสงบลงแล้ว กลับเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้งอย่างรุนแรง รอยแตกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด และจากรอยแยกนั้นเอง เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากเงินลายประหลาดก็ก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ราวกับกาลเวลาในบริเวณนั้นหยุดนิ่งลง "ไม่น่าเชื่อเลยนะ... ว่าสวะจากคลาสบ๊วย จะสามารถล้มผู้พิทักษ์โบราณลงได้" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนทั้งสอง เรย์ดึงเซเลสเทียมาหลบอยู่ด้านหลังทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อระบบตรงหน้าส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สว่างวาบจนแสบตา *[ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับอันตรายสูงสุด...]* *[คำเตือน: ผู้บุกรุกนอกระบบกำลังเข้าถึงพื้นที่ - ตัวตน: ???]* *[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS ถูกบังคับใช้: "รอดชีวิตจากผู้พิพากษาแห่งความมืด"]* แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด
สารจากนักเขียน (วาเลนเทียอัศวินมืด)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง แค่นักเรียนทุนธรรมดา แต่ระบบดันส่งผมไปเป็นตัวร้ายในคลาสลับ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%