สกิลที่แปลกประหลาดกว่าใคร

“อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว หากไม่อยากกลายเป็นเศษเนื้อติดผนัง” เสียงกระซิบแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรอบดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นไม่ได้กะพริบ แต่กลับหรี่ลงราวกับกำลังประเมินคุณค่าของเหยื่อ เรย์ยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ทว่าสมองของเขากลับหมุนติ้วเร็วกว่ากังหันลมในพายุ เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนแผ่นหลัง ราวกับมีหินผาพันตันวางทับอยู่ เรย์ไม่ได้กลัวจนตัวสั่น แต่เขากำลัง 'คำนวณ' *ระบบ... วิเคราะห์เป้าหมาย* เรย์สั่งการในใจด้วยน้ำเสียงราบเรียบ [แจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับตำนาน 'ผู้พิทักษ์แห่งประตูปิดตาย' – พลังวิญญาณระดับ: บรรพกาล] [วิเคราะห์ทักษะพิเศษ: 'เนตรโลหิตพิฆาต' (ความสามารถในการหยุดเวลาชั่วขณะในรัศมี 5 เมตร)] “แกเป็นเพียงนักเรียนทุนธรรมดาที่หลงเข้ามา... หรือว่าเป็นพวกหนอนบ่อนไส้ที่โผล่หัวออกมาจากหลุมกันแน่?” ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะโบราณที่บิดเบี้ยวเริ่มก้าวออกมาจากเงามืด เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังกังวานไปทั่วโถงทดสอบที่บัดนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง เรย์ขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มบางๆ แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย “ผมก็แค่คนหลงทางที่บังเอิญทำกุญแจหาย แล้วเผลอเปิดประตูผิดบานเข้ามาครับ” “โกหก” บอสลับคำราม พร้อมกับเงื้อดาบยักษ์ขึ้นเหนือหัว พลังเวทสีเขียวมรกตไหลทะลักออกมาจากใบดาบราวกับของเหลวหนืดๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ระบบที่นิ่งเงียบมาตลอดกลับส่งเสียงแจ้งเตือนที่ปลุกสัญชาตญาณดิบของเรย์ให้ลุกโชน [แจ้งเตือน: ตรวจพบทักษะทรงพลัง 'เนตรโลหิตพิฆาต' เริ่มต้นกระบวนการ... คัดลอกทักษะ!] [ความก้าวหน้า: 10%... 40%... 80%... 100%!] [สำเร็จ! ผู้ใช้งานได้รับทักษะ: 'เนตรโลหิตพิฆาต' (ระดับ: โกงความตาย)] เรย์เบิกตากว้างเมื่อความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นปราดเข้าสู่ดวงตาของเขา โลกทั้งใบดูเหมือนจะช้าลงชั่วขณะ เขาเห็นวิถีดาบที่ฟาดฟันลงมานั้นละเอียดอ่อนจนเห็นการสั่นไหวของอากาศรอบคมดาบ *ก๊อปปี้มาได้งั้นรึ... ระบบนี่มันไม่ใช่แค่ตัวช่วยธรรมดาแล้ว* แทนที่จะถอยหนี เรย์กลับก้าวเข้าไปหาคมดาบนั้นด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่า จังหวะที่ดาบยักษ์กำลังจะสัมผัสผิวหนัง เขาก็เปิดใช้งานสกิลที่เพิ่งได้มาทันที “หยุด!” เรย์สั่งสั้นๆ โลกหยุดชะงัก สีเขียวมรกตหยุดนิ่งกลางอากาศ บอสลับที่ดูองอาจบัดนี้กลับยืนแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในก้อนอำพัน เรย์ก้าวผ่านร่างนั้นไปอย่างเชื่องช้า เขาเห็นรอยร้าวบนชุดเกราะที่เกิดจากกาลเวลา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้จิตสังหารนั้น เขาสังเกตเห็นอัญมณีสีน้ำเงินดวงเล็กที่ฝังอยู่กลางอกของมัน มันคือจุดเชื่อมต่อพลังงาน! “ถ้าจะให้สู้ตรงๆ คงไม่ใช่ทางของผม” เรย์พึมพำขณะหยิบมีดสั้นเล่มเล็กที่พกติดตัวออกมา เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่จุดตาย แต่เขากลับเลือกที่จะแทงมีดไปที่อัญมณีนั้นเบาๆ เพื่อทำลายวงจรเวทมนตร์ ทันทีที่ใบมีดสัมผัส เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณก็ดังระงมไปทั่วโถง ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่เปิดทิ้งไว้กลับกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนฝุ่นฟุ้งตลบ “นั่นเจ้าทำอะไรลงไป...” เสียงของบอสลับเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีจิตสังหารอีกแล้ว แต่มันดูสับสนและหวาดกลัว ก่อนที่เรย์จะทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกที่เขาลัดเลาะเข้ามา เซเลสเทียปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา แต่เธอกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เรย์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากของพลังงานสีเขียวที่กำลังสลายตัว กับร่างยักษ์ที่คุกเข่าลงแทบเท้าเขา “เรย์... นายไปทำอะไรในนั้น?” เซเลสเทียถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย สายตาของเธอจับจ้องไปที่ดวงตาของเรย์ที่ยังคงมีประกายแสงสีแดงจางๆ หลงเหลืออยู่ เรย์หันไปหาเธอ เขายิ้มอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจเขารู้ดีว่าเรื่องราวในคลาสลับนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ทว่า... รอยยิ้มของเขากลับเลือนหายไปเมื่อระบบส่งข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ [ภารกิจลับระดับ SSS: 'ผู้ครอบครองบัลลังก์ที่ถูกลืม' เริ่มต้นขึ้น] [คำเตือน: คุณได้ปลดล็อกสิ่งที่ 'ควรจะอยู่ใต้ดิน' ให้กลับขึ้นมาบนโลกเบื้องบนอีกครั้ง] [บุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิด... กำลังก้าวเข้ามาในห้องนี้] ประตูโถงทดสอบเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงกระแทกมหาศาล พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบอาจารย์ภาควิชาเวทมนตร์อักขระที่ใครๆ ต่างก็ยำเกรง เธอเดินตรงเข้ามาหาเรย์ด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยคำพูดที่ทำให้เลือดในกายเรย์เย็นเฉียบ “นักเรียนทุนธรรมดาที่รู้วิธีการหยุดเวลา... เจ้าคิดว่าตระกูลของเจ้าจะปกป้องความลับนี้ได้นานแค่ไหน... เรย์?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักเรียนทุนปริศนาผู้นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ วาเลนเทียอัศวินมืด