สายตาจากคุณหนูผู้เย่อหยิ่ง

กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรเกรดพรีเมียมจากแคว้นใต้ ลอยอวลตัดกับกลิ่นอายอับชื้นของตำราโบราณนับพันเล่มภายในห้องสมุดลับชั้นสาม เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกระดาษปาร์ชเมนต์ตรงหน้า แม้เขาจะรับรู้ได้ถึงสัมผัสทางเวทมนตร์อันแหลมคมที่กำลังพุ่งเป้ามายังตัวเขาตั้งแต่เมื่อห้านาทีที่แล้ว ร่องรอยการบิดเบือนของมานาในอากาศรอบตัวนั้นช่างประณีต เป็นฝีมือของคนที่มีการควบคุมพลังจิตระดับสูง แต่น่าเสียดาย... มันยังห่างไกลจากการหลบซ่อนเรย์ผู้ซึ่งอ่านโค้ดระบบมานากลางอากาศได้ราวกับอ่านตัวหนังสือพิมพ์ "นักเรียนทุนธรรมดาที่รู้วิธีการหยุดเวลา... เจ้าคิดว่าตระกูลของเจ้าจะปกป้องความลับนี้ได้นานแค่ไหน... เรย์?" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับสายลมหนาวพัดผ่านใบไม้แห้ง ดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือหมวดประวัติศาสตร์เวทมนตร์โบราณ เรย์ค่อยๆ วางปากกาขนนกimราคาย่อมเยaลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างใจเย็น เขายังคงรักษาจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เซเลสเทีย เอลฟ์ตระกูลดยุกผู้สูงศักดิ์ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือ รัศมีสีเงินจางๆ รอบตัวนางบ่งบอกถึงการเตรียมพร้อมร่ายเวทตระกูลอักขระขั้นสูง ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลย มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุดยอด และประกายความเย่อหยิ่งตามสายเลือดขุนนางเก่าแก่ที่ถูกกระตุ้นด้วยความท้าทาย "ตระกูลของผมเป็นแค่สามัญชนคนธรรมดาครับ คุณหนูเซเลสเทีย" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ รอยยิ้มของเขาไร้ซึ่งพิษภัย "และเรื่องหยุดเวลาอะไรนั่น... ผมเกรงว่าท่านคงจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว กระผมก็แค่นักเรียนทุนที่พยายามเอาตัวรอดในคลาสเรียนภาคปฏิบัติให้พ้นไปวันๆ เท่านั้นเองครับ" เซเลสเทียหรี่ตาลงเล็กน้อย นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเรย์ทีละน้อย เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่กดดันประสาทสัมผัสอย่างประหลาด "คนธรรมดาที่ไหนเขาสามารถคำนวณวงจรมานาสามมิติของศาสตราจารย์วาลคาร์ แล้วแทรกแซงตัวแปรเวลาในหน่วยเสี้ยววินาทีเพื่อเบี่ยงเบนวิถีลูกไฟได้กันล่ะ?" เซเลสเทียหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยแตะจมูก "เจ้าซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากเด็กหนุ่มผู้เรียบร้อยคนนี้กันแน่ เรย์? หรือว่า... 'ระบบ' ที่พวกสามัญชนลือกันในกลุ่มนักเรียนทุน จะมีอยู่จริง?" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ทันที หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าปรากฏขึ้นในสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ผู้เล่นกำลังถูกเจาะลึกความลับระดับสูงโดย "เซเลสเทีย ฟอน เอลเวิลด์"] [ทางเลือกที่ 1: ปฏิเสธเสียงแข็งและใช้เวทลบความทรงจำระยะสั้น (ความเสี่ยง: อาจทำลายความสัมพันธ์ระดับคู่คิด และกระตุ้นความสงสัยเพิ่มขึ้น 80%)] [ทางเลือกที่ 2: ยอมรับความจริงบางส่วนและสร้างพันธมิตรทางผลประโยชน์ (ความเสี่ยง: เสียความลับเรื่องระบบ แต่ได้รับพันธมิตรระดับอัจฉริยะมาร่วมมือ)] [ทางเลือกที่ 3: ใช้ความเงียบและการสบตาเพื่อสร้างความกดดันกลับคืน (ความเสี่ยง: ขึ้นอยู่กับจิตวิทยาของเป้าหมาย)] เรย์กวาดสายตาอ่านตัวเลือกในเสี้ยววินาที สมองของเขาประเมินผลอย่างรวดเร็ว เซเลสเทียไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยวางอะไรง่ายๆ หากเขาเลือกปฏิเสธ นางจะยิ่งขุดคุ้ยจนเกิดเรื่องใหญ่ แต่ถ้าร่วมมือกัน... อัจฉริยะด้านอักขระเวทผู้นี้จะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาของคลาสลับในอนาคตอย่างแน่นอน เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นตรงๆ รอยยิ้มที่เป็นมิตรจางหายไป เหลือเพียงแววตาสوบขุมและลึกล้ำที่ทำเอาคุณหนูผู้เย่อหยิ่งถึงกับชะงักฝีเท้า "บางครั้ง... การรู้มากเกินไปในโรงเรียนแห่งนี้ อาจไม่ได้ทำให้ท่านปลอดภัยขึ้นหรอกนะครับ คุณหนูเซเลสเทีย" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันเต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเรียบง่าย เซเลสเทียขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่เคยถูกสามัญชนคนไหนพูดจาด้วยท่าทีคุกคามเช่นนี้มาก่อน แต่แทนที่จะโกรธ หัวใจของนางกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่แปลกประหลาด เวทมนตร์อักขระรอบตัวนางสั่นไหวราวกับตอบสนองต่ออารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น "เจ้า... กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า?" ถึงปากจะพูดเช่นนั้น แต่นางไม่ได้ถอยหลังหนี กลับโน้มตัวเข้ามาใกล้เรย์มากขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ "ข้าแค่ต้องการคำตอบ ความลับของเจ้ามันน่าสนใจกว่าตำราพวกนี้ร้อยเท่า... เรย์ เจ้ามีความลับอะไรที่ไม่อยากให้สภาบริหารโรงเรียนรู้กันแน่?" เรย์ยิ้มมุมปาก เขาตัดสินใจใช้ "ทางเลือกที่ 2" แบบกลายๆ โดยการเปิดเผยบางสิ่งที่แม้แต่นางก็คาดไม่ถึง "ถ้าหากผมบอกว่า... สิ่งที่ผมทำ ไม่ใช่เวทมนตร์ตระกูลเก่าแก่อะไรทั้งสิ้น แต่เป็นสิ่งที่พวกท่านเรียกว่า 'ความผิดพลาดของโลกใบนี้' ล่ะครับ?" เรย์กระซิบเบาๆ ข้างหูของเซเลสเทีย กลิ่นหอมสะอาดและคำพูดที่เต็มไปด้วยปริศนาทำให้ร่างระหงของหญิงสาวแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เซเลสเทียจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม แสงสีทองเรืองรองก็สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่ของห้องสมุด พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาเขตของสถาบันเวทมนตร์ *บรึมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลจากลานประลองเวทด้านนอกทำให้ชั้นหนังสือสั่นสะเทือน ฝุ่นผงตลบอบอวลไปทั่ว เรย์และเซเลสเทียผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ ทั้งคู่หันไปมองนอกหน้าต่างพร้อมกัน ท้องฟ้าเหนือสถาบันเวทมนตร์ที่เคยแจ่มใส บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของม่านพลังปริศนาที่กำลังฉีกกระชากมิติออกเป็นเสี่ยงๆ [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการบุกรุกของ "สิ่งมีชีวิตนอกเขตแดน" ระดับ SSS] [ภารกิจฉุกเฉิน: ร่วมมือกับเซเลสเทียในการปิดรอยแยกมานาก่อนที่ระบบป้องกันของโรงเรียนจะล่มสลาย] [เวลาที่เหลือ: 09:59 นาที] เรย์หันกลับมามองเซเลสเทียที่กำลังดึงถุงมือเวทมนตร์สีเงินขึ้นสวมด้วยแววตานิ่งสงบแต่มุ่งมั่น นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นอัจฉริยะแห่งภาควิชาอักขระเวท "ดูเหมือนว่าบทสนทนาของเราจะต้องพักไว้ก่อนแล้วสินะครับ คุณหนูเซเลสเทีย" เรย์หยิบไม้กายสิทธิ์เรียบง่ายขึ้นมาถือไว้ในมือ พร้อมกับโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างเป็นสุภาพบุรุษ "ท่านสนใจจะไปชม 'ความลับ' ของผม แบบของจริง... นอกตำราเรียนไหมล่ะครับ?" เซเลสเทียแย้มรอยยิ้มเย่อหยิ่งออกมาเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและเสน่ห์อันตราย นางสะบัดมือเบาๆ วงแหวนอักขระเวทสีทองนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวนาง "นำทางไปสิ เรย์... อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ" นางเอ่ยจบ ทันใดนั้น เงาสودมิดปริศนาขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุกระจกห้องสมุดเข้ามาเบื้องหน้าทั้งสองคน พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ... และในวินาทีที่เงาดำนั้นเงื้อมมือเข้าใส่ เรย์ก็ยกมือขึ้นดีดนิ้ว พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เวลาทุกอย่างหยุดนิ่งลงราวกับภาพถ่าย... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งเวทมนตร์นี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ วาเลนเทียอัศวินมืด