มหาภัยพิบัติแห่งสถาบัน

"อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว" เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยกระแสเวทมนตร์ที่กดทับจนอากาศรอบข้างหนาแน่นราวกับปรอท เขาไม่ได้หันไปมองเซเลสเทียที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่สายตาของเขาจับจ้องไปยัง 'รอยร้าว' บนท้องฟ้าเหนือหอคอยดาราศาสตร์ รอยร้าวนั้นไม่ใช่ความผิดปกติของมิติธรรมดา แต่มันคือการฉีกขาดของความเป็นจริงที่กำลังถูกบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ากัดกินจากอีกฝั่ง "เรย์... นั่นมันไม่ใช่ฝันร้ายที่ระบบบันทึกไว้ในฐานข้อมูลใช่ไหม?" เซเลสเทียเอ่ยถาม เสียงของเธอยังคงความเยือกเย็นตามวิสัยทัศน์ของอัจฉริยะ แต่ในแววตาที่สะท้อนแสงสีม่วงประหลาดนั้น เรย์เห็นความสั่นคลอน "ถ้ามันคือฝันร้าย เราก็คงจะตื่นขึ้นมาแล้ว" เรย์ตอบพลางขยับมือเบาๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยพุ่งออกมาเป็นสายธารรอบตัวเขา ตัวเลขค่าสถานะรวนเรจนอ่านไม่ออก เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวจนแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องของเครื่องจักร *ติ๊ง! คำเตือน: ตรวจพบระดับภัยคุกคาม 'หายนะนิรันดร์' (World-Ending Calamity)* *ติ๊ง! สถานะสถาบัน: กำลังเข้าสู่สภาวะ 'ล่มสลาย' (Collapse Imminent)* พื้นดินสั่นสะเทือนด้วยจังหวะที่ฟังดูเหมือนหัวใจของยักษ์ที่กำลังตื่นขึ้น บรรดานักเรียนที่เคยวิ่งวุ่นอยู่ในลานกว้างต่างพากันทรุดลงกับพื้นด้วยความกดอากาศมหาศาล เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงระเบิดของอาคารที่ทนต่อแรงสั่นสะเทือนไม่ไหวเริ่มดังขึ้นจากทิศทางของหอสมุดหลวง "เราต้องออกไปจากที่นี่" เซเลสเทียรวบรวมอักขระเวทมนตร์ไว้ที่ปลายนิ้ว เธอกำลังจะลงอาคมเคลื่อนย้ายพริบตา แต่เรย์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ไปไม่ได้" เรย์ส่ายหน้า สายตามองไปยังจุดศูนย์กลางของรอยร้าวบนท้องฟ้า "มันล็อคเป้าหมายไว้แล้ว ถ้าเราเคลื่อนย้ายตอนนี้ แรงปะทะจะทำให้มิติตัดขาดร่างเราเป็นชิ้นๆ การขยับตอนนี้คือความตาย" ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้ม แรงกดดันที่ดูเหมือนจะไร้รูปร่างค่อยๆ ก่อตัวเป็นเงาดำขนาดมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งสถาบัน ราวกับปีกของอสูรกายที่พร้อมจะโอบกอดโลกทั้งใบให้ดับสูญ เรย์สูดหายใจเข้าลึก เขาพยายามวิเคราะห์รูปแบบพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ มันไม่ใช่เวทมนตร์ มันไม่ใช่มานา แต่มันคือ 'กฎเกณฑ์' บางอย่างที่ถูกบิดเบือน "มันไม่ใช่แค่บอสลับ แต่มันคือสิ่งที่อยู่เบื้องหลังระบบนี้ทั้งหมดใช่ไหม?" เซเลสเทียถาม เธอเริ่มเข้าใจถึงสิ่งที่เรย์พยายามปกปิดมาตลอด "ถูกต้อง" เรย์พยักหน้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขารู้ดีว่าหากวันนี้เขาไม่ลงมือ 'อะไรบางอย่าง' ที่ถูกเขียนไว้ในสคริปต์ของโลกใบนี้จะกลายเป็นจริง สถาบันจะถูกกวาดล้างเพื่อเซ็ตค่าใหม่ และตัวเขา... ในฐานะตัวร้ายที่ระบบสร้างมา จะต้องกลายเป็นแพะรับบาปในหายนะครั้งนี้ จู่ๆ เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็หยุดลงกะทันหัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับโลกรอบข้างหยุดหมุน เงาดำบนท้องฟ้าแยกออก เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยวงแหวนเวทมนตร์นับหมื่นวงซ้อนทับกัน มันคือสิ่งมีชีวิตที่ไร้รูป ร่างกายของมันคือการรวมตัวของความทรงจำและพลังที่ถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ร่างนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาสู่ยอดหอคอย เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน มันไม่ใช่ภาษา แต่เป็นความรู้สึกถึงการสูญเสีย ความสิ้นหวัง และความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึก "นั่นไง..." เรย์พึมพำ เขาหยิบดาบเล่มหนึ่งที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นจากระบบขึ้นมา มันเป็นอาวุธที่เขาเก็บงำไว้เป็นไม้ตายสุดท้าย "ตัวจริงของเรื่องนี้ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว" เซเลสเทียมองใบหน้าของเรย์ เธอไม่เห็นความกลัวในแววตาของเขาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะท้าทายโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ "ถ้าฉันตาย..." เซเลสเทียเริ่มพูด แต่เรย์ขัดขึ้น "ไม่มีใครตายทั้งนั้น เพราะฉันจะเป็นคนเขียนฉากจบนี้เอง" ทันใดนั้น ดวงตาขนาดมหึมาบนท้องฟ้าก็กวาดมองมาที่ทั้งคู่ ลำแสงสีดำสนิทพุ่งตรงลงมาจากยอดหอคอย แรงปะทะของมันรุนแรงจนชั้นบรรยากาศฉีกขาด เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยข้อความที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน *ติ๊ง! ภารกิจลับระดับ SSS: 'สังหารผู้สร้าง' ถูกเปิดใช้งาน* *คำเตือน: หากท่านพ่ายแพ้ ข้อมูลของโลกนี้จะถูกลบทิ้งอย่างถาวร* เงาดำที่พุ่งลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรย์และเซเลสเทียเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนที่ร่างนั้นจะปรากฏรูปร่างที่แท้จริง... ร่างที่เหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง มันยิ้มให้เขาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด "ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวฉันในอดีต" เรย์กำด้ามดาบแน่นจนเลือดซึมออกมาจากฝ่ามือ เขาหันไปสบตาเซเลสเทียเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะพุ่งตัวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่แม้แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้อย่างไร ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซเลสเทียในทุกย่างก้าวอันท้าทายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด