ปมปริศนาที่เริ่มถักทอ

กระดาษพارشเมนต์แผ่นโบราณที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหนาไม่ได้กำลังบอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์อันน่าภาคภูมิใจของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ แต่มันกำลังสลักรอยแผลเป็นแห่งความลวงโลก เรย์ใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยหมึกเวทมนตร์ที่จางลงตามกาลเวลา ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองตัวอักษรโบราณที่บิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับพยายามสื่อสารบางอย่างที่ถูกจงใจปกปิดไว้ใต้พรมแห่งความเงียบงัน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเซเลสเทียที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ไม่ได้ทำให้สมาธิของเขาหลุดรอย เธอยื่นแก้วชาสมุนไพรส่งกลิ่นอายจางๆ ให้ด้วยความคุ้นเคย โดยไม่มีคำถามใดหลุดรอดจากริมฝีปากบางเฉียบนั้น มีเพียงสายตานิ่งสงบที่สะท้อนเงาของความจริงอันน่าสะพรึงกลัวร่วมกัน "เธอคิดว่าบันทึกชิ้นนี้ถูกเขียนขึ้นเพื่อเตือนความจำ... หรือเพื่ออำพรางหลักฐานกันแน่ครับ เซเลสเทีย" เรย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่แฝงอยู่ภายใน เซเลสเทียทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แววตาคู่สวยไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม "ถ้ามันคือการอำพราง พวกเขาคงทำได้แนบเนียนมากจนกระทั่งระบบของนายเริ่มดึงข้อมูลดิบออกมา... เรย์ โลกใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของเวทมนตร์ธรรมชาติอย่างที่ตำราเรียนพยายามล้างสมองพวกเรามาตลอดหกปี" รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเรย์ หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ตรงหน้าเขากะพริบถี่รัว ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลที่ถูกถอดรหัสออกมาจากหอคอยต้องห้ามเมื่อคืนก่อนกำลังเรียบเรียงภาพความจริงที่บิดเบี้ยว ระบบไม่ได้ส่งเขามายังโลกแฟนตาซีเพื่อเป็นเพียงตัวร้ายประกอบฉากในคลาสลับ แต่มันส่งเขามาเพื่อแก้ไข "ข้อผิดพลาด" ของระบบนิเวศน์โลกเวทมนตร์ที่ถูกเซ็ตอัปขึ้นมาเหมือนเกมจำลอง "ถูกต้องครับ... นี่ไม่ใช่โลกแฟนตาซีที่มีอารยธรรมโบราณรุ่งโรจน์ แต่ที่นี่คือ 'แซงชัวรี' พื้นที่ปิดตายที่ถูกสร้างขึ้นด้วยพลังงานเวทมนตร์สังเคราะห์ ประชากรทั้งหมดในอาณาจักรนี้ รวมถึงพวกเรา ไม่ได้ถือกำเนิดจากสายเลือด แต่มันคือข้อมูลโค้ดที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลูปเวลาเดิมๆ" เรย์เลื่อนนิ้วไปบนอากาศ หน้าจอระบบขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นกราฟแสดงอัตราการสูญสลายของมานาที่ลดลงทุกๆ รอบร้อยปี เซเลสเทียสูดหายใจเข้าลึก มือเรียวบางกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะที่เข้าถึงแก่นแท้ของเวทมนตร์อักขระได้ลึกซึ้งกว่าใครในรุ่น แต่ความจริงที่ว่าตัวตนของเธอและคนรอบข้างเป็นเพียงชุดข้อมูลที่ถูกควบคุมโดย "ผู้ดูแลระบบ" นอกเหนือจากมิตินี้ มันหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว "ถ้าอย่างนั้น... การสอบเลื่อนขั้นในคลาสลับที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่ มันก็เป็นเพียง...?" "ใช่ครับ มันไม่ใช่การทดสอบเพื่อคัด 10 หัวกะทิของสถาบัน แต่มันคือระบบรีไซเคิลที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกำจัดตัวละครที่เริ่ม 'รู้มากเกินไป' ต่างหาก" เรย์หันมาสบตาเธอนิ่ง แววตาของชายหนุ่มไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยประกายความท้าทายที่เฉียบคม "และโชคร้าย... หรือโชคดีก็ไม่รู้ ที่พวกเราดันทะลึ่งเจาะทะลวงระบบจนเห็นช่องโหว่เข้าเสียก่อน" บรรยากาศภายในห้องวิจัยส่วนตัวเงียบกริบลงทันที เสียงหัวใจเต้นของคนทั้งสองประสานกันท่ามกลางความกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก้าวข้ามคำว่าเพื่อนร่วมชั้นหรือคู่คิดไปไกลลิบลับ มันคือพันธะสัญญาแห่งความตายที่ผูกติดกันไว้ด้วยความลับระดับจักรวาล ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับทรงพลังกว่าทุกครั้งก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับวิกฤตที่สะท้อนก้องในหัวจนสมองแทบระเบิด [ติ๊ง! ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับ Root จากผู้ดูแลระบบนิรนาม] [คำเตือน: โครงสร้างโลกกำลังถูกรีเซ็ตในอีก 180 วินาที] [ภารกิจลับเร่งด่วนระดับ SSS: "ผู้บุกรุกจากนอกเขตแดน" กำลังมุ่งหน้ามายังห้องวิจัยของคุณ] เรย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังถึงขีดสุดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นเบื้องล่าง เซเลสเทียเองก็ดีดตัวขึ้นพร้อมวาดวงเวทสีครามขึ้นที่ฝ่ามือทั้งสองข้างโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากเตือน ประตูห้องวิจัยไม้หนากลับถูกแรงกระแทกมหาศาลซัดจนพังกระเด็นเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วอากาศ ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นตลบ เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวล่วงเข้ามาภายในห้องอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เสียดแทงแก้วหู และรอยยิ้มอันคุ้นเคยที่ทำให้ลมหายใจของเรย์สะดุดกักค้าง—มันคือใบหน้าของ "ผู้อำนวยการสถาบัน" คนปัจจุบัน แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งวิญญาณ และถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่กำลังหมุนวน "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... นักเรียนทุนเรย์" ร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับไม่ใช่เสียงของมนุษย์ "น่าเสียดายจริงๆ ที่แกดันฉลาดเกินกว่าจะปล่อยให้รอดไปถึงตอนจบของเรื่องนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซเลสเทียในทุกย่างก้าวอันท้าทายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด