เมื่อตัวร้ายต้องกลายเป็นฮีโร่

"อย่าขยับไปไหนทั้งนั้น ถ้าไม่อยากกลายเป็นเศษเนื้อที่จำไม่ได้แม้แต่นามสกุล!" เสียงตวาดก้องของเรย์ดังกังวานท่ามกลางความโกลาหลภายในหอคอยแห่งพันธสัญญา อักขระสีเลือดบนผนังหินเริ่มปริแตก ส่งเสียงกรีดร้องเหมือนวิญญาณนับพันที่ถูกกักขังมานานปี รอบกายของเขาคือเหล่านักเรียนทุนและชนชั้นสูงที่ครั้งหนึ่งเคยดูแคลนเขา หากแต่ในยามนี้ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้ที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'ตัวร้าย' ในคลาสลับด้วยความหวาดหวั่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เซเลสเทียขยับเข้ามาใกล้เรย์ มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังวาดวงแหวนเวทมนตร์อักขระเพื่อเสริมแนวป้องกัน เธอไม่ได้พูดอะไร ความเงียบของเธอคือคำยืนยันว่าสถานการณ์ครั้งนี้เกินขีดจำกัดที่ใครจะรับมือไหว "เรย์... อักขระพวกนั้นมันไม่ใช่เวทมนตร์ระดับที่พวกเราจะต้านทานได้ มันคือ 'คำสาปกลืนกิน' ของบอสลับ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แม้ดวงตาจะฉายแวววิตก แต่เธอก็ไม่คิดจะทิ้งเขาไปไหน เรย์ไม่ตอบ เขาหลับตาลงสัมผัสถึงกระแสพลังงานที่ปั่นป่วนในอากาศ ระบบในหัวของเขาเริ่มรันข้อมูลรัวเร็วจนภาพพร่ามัว ภารกิจบังคับกำลังทำงานในสภาวะวิกฤต: *[ปกป้องผู้รอดชีวิตทั้งหมด โดยห้ามให้มีการสูญเสียเกิน 1 อัตรา รางวัล: ปลดล็อกสายเลือดที่แท้จริงของตัวร้าย / บทลงโทษ: ลบตัวตนออกจากประวัติศาสตร์ของโรงเรียน]* "ฮีโร่เหรอ? ตลกสิ้นดี" เรย์เค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเบิกโพลงขึ้น สีของนัยน์ตาเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีทองอำพันที่ดุดัน "ผมไม่เคยอยากเป็นฮีโร่ แต่ถ้าใครหน้าไหนกล้าแตะต้องคนที่อยู่ใต้การดูแลของผม... มันจะต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มันมี" เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ทิ้งระยะห่างจากแนวป้องกันที่เซเลสเทียสร้างขึ้น เรย์สะบัดมือขวาเบาๆ ดาบสีนิลในมิติเก็บของปรากฏขึ้นในมือ ปลายดาบกรีดลงบนพื้นหินจนเกิดรอยลึก พลังงานมานาสีเข้มไหลเวียนรอบตัวเขาราวกับพายุหมุน "พวกนาย ถอยไปให้ไกลที่สุด" เรย์ออกคำสั่งเด็ดขาด น้ำเสียงของเขาไม่เหลือเค้าโครงของนักเรียนทุนที่ยอมโอนอ่อนตามสถานการณ์อีกต่อไป เสียงกัมปนาทดังสนั่นเมื่อเงาขนาดมหึมาของ 'อสูรเฝ้าประตูนรก' ก้าวทะลุผ่านมิติออกมา มันคือร่างที่เต็มไปด้วยกระดูกและไอควันพิษ ทุกย่างก้าวที่มันเดินผ่าน พื้นหินหลอมละลายกลายเป็นลาวาสีดำสนิท ความกดดันมหาศาลทำให้เหล่านักเรียนทรุดฮวบลงกับพื้น บ้างก็สำลักเลือดออกมาจากความกดดันทางจิตวิญญาณ เซเลสเทียกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอพยายามจะเข้าไปช่วย แต่เรย์ใช้เพียงสายตาปรามไว้ "เซเลสเทีย อย่าเข้ามา! นี่ไม่ใช่การดวลเวทมนตร์ แต่นี่คือการสังหาร" เรย์พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่ถูกปลดปล่อย ความเร็วของเขาเหนือกว่าขีดจำกัดของนักเรียนปีสามไปไกลโข ดาบสีนิลปะทะกับกรงเล็บกระดูกของอสูรเกิดประกายไฟสีม่วงที่สว่างวาบไปทั่วโถงทางเดิน ทุกการปะทะทำให้โครงสร้างของหอคอยสั่นสะเทือน เขาไม่ได้เพียงแค่ตั้งรับ แต่เขากำลัง 'อ่าน' จังหวะการโจมตีของมัน *วิเคราะห์การเคลื่อนไหว... จุดบอดอยู่ที่กระดูกสันหลังชิ้นที่สี่... โครงสร้างมานากำลังเปลี่ยนรูป* ข้อมูลจากระบบไหลผ่านสมองของเรย์อย่างเป็นระบบ เขาใช้โอกาสที่อสูรชะงักจากการโจมตีด้วยอักขระลวงตา หมุนตัวกลางอากาศและแทงดาบเข้าไปในรอยต่อของกระดูกนั้นเต็มแรง เสียงแผดร้องโหยหวนดังสนั่นจนแก้วหูของทุกคนแทบแตกสลาย เลือดสีดำเหนียวข้นกระเด็นเปรอะเปื้อนเสื้อคลุมของเรย์ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ดวงตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับการสังหาร ไม่มีความลังเล ไม่มีความปรานี "ยังไม่จบหรอกนะ" เรย์พึมพำ เขาหยิบยาเพิ่มมานาขวดสุดท้ายขึ้นดื่มในรวดเดียว มือซ้ายของเขาส่องแสงสีฟ้าจัดจ้าน อักขระต้องห้ามที่เซเลสเทียเคยสอนเขาถูกนำมาใช้ในรูปแบบที่อันตรายกว่าเดิม ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะปิดฉากบอสลับนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อนอยู่ในมิติของระบบก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของบอสตัวเดิมที่เขารู้จักจากเกมต้นฉบับ แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ *[คำเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบตัวตนที่สามในห้องโถง - เงื่อนไขการปลดล็อก 'ความลับของตัวร้าย' เริ่มต้นขึ้น]* เรย์หยุดกึก ดาบในมือของเขาค้างอยู่ห่างจากหัวใจของอสูรเพียงไม่กี่นิ้ว เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากด้านหลัง แรงกดดันที่ดูคุ้นเคยและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ช่างเป็นความพยายามที่น่าชื่นชมจริงๆ... เรย์" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังอสูร ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงา เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ มันคือ 'ศาสตราจารย์อาวุโส' ผู้ที่เสียชีวิตไปตั้งแต่บทที่สามของเนื้อเรื่องหลัก... เขาคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว และในมือของเขาคือวัตถุโบราณที่เรย์เคยเห็นในความฝันซ้ำๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซเลสเทียในทุกย่างก้าวอันท้าทายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด