อนาคตที่ลิขิตเอง

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดลับใต้ดิน แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบเวทมนตร์ฉายสะท้อนลงบนนัยน์ตาสสีนิลที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความคิดอันลึกซึ้ง บนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณตรงหน้าเต็มไปด้วยตำราเวทมนตร์อักขระโบราณที่เปิดค้างไว้ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือกลิ่นอายของอิสรภาพที่เขาเฝ้าไขว่คว้ามาตลอดนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ "นายแน่ใจแล้วเหรอ... ว่าทางเลือกนี้จะไม่ทิ้งภาระอะไรไว้เบื้องหลังอีก" เสียงหวานใสแต่เย็นชาเจือความกังวลเล็กน้อยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ เซเลสเทียก้าวออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเวทมนตร์ ดวงตาสีไพลินคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เรย์อย่างต้องการคำตอบ เธอคือคนเดียวที่ล่วงรู้ความลับทั้งหมดของเขา คนเดียวที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันอุปสรรคในคลาสลับแห่งนี้มาด้วยกัน เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ยากจะหาใครเทียบ "ไม่มีเส้นทางไหนที่ไม่มีราคาต้องจ่ายหรอกครับ เซเลสเทีย... แต่ถ้าให้ผมก้มหน้ารับชะตากรรมที่ 'ระบบ' หรือโชคชะตาขีดเส้นเอาไว้ให้ในฐานะ 'ตัวร้าย' ที่ต้องพ่ายแพ้ในตอนท้าย สู้ผมขีดเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตัวเองเสียยังจะดีกว่า" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา เซเลสเทียเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอย่อมรู้ดีว่าการปฏิเสธเส้นทางที่ระบบจัดสรรไว้ให้นั้นหมายถึงอะไร มันคือการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์ทั้งหมดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ และอาจหมายถึงการลุกขึ้นต่อต้านอำนาจเบื้องบนที่มองไม่เห็น "แต่การทำลาย 'แกนกลางระบบ' เพื่อปลดพันธะสัญญานักเรียนทุน มันไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิด แรงสะท้อนย้อนกลับอาจทำลายวงจรเวทในร่างกายของนายจนกลายเป็นคนพิการทางเวทมนตร์ไปตลอดชีวิต" เธอย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หา 1ใน 100 ครั้งได้ยากยิ่งจากคุณหนูผู้เยือกเย็นคนนี้ เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวเดิม ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอเวจีที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดจากทักษะลับที่สะสมมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ระบบไม่ได้เป็นแค่เครื่องมือลงโทษ แต่มันคือดาบสองคมที่หากผู้ใช้ฉลาดพอ ก็ยสามารถหันคมดาบนั้นกลับไปตัดโซ่ตรวนที่ล่ามตัวเองไว้ได้ "ความเสี่ยงคือเครื่องพิสูจน์ว่าเรายังมีชีวิตอยู่ครับ" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมทำตัวโลว์โปรไฟล์ พยายามหลบเลี่ยงสายตาของพวกสภาสูงและอาจารย์ใหญ่มาตลอด เพราะคิดว่าการอยู่นิ่งๆ จะทำให้ปลอดภัย แต่ผมเข้าใจผิดไป... โลกใบนี้ไม่เคยปรานีคนที่เอาแต่หลบซ่อน ยิ่งเราถอย เขากยิ่งรุกไล่" เรย์หันไปมองหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ หน้าจอที่แสดงสถานะของเขาในปัจจุบัน [ ชื่อ: เรย์ ฟอน วالเธอร์ (ชื่อปลอม/สถานะนักเรียนทุน) ] [ ฉายา: ผู้ท้าทายกฎเกณฑ์, ผู้รอดชีวิตจากคลาสลับ ] [ สถานะปัจจุบัน: กำลังดำเนินการปลดล็อก 'เจตจำนงอิสระ' ระดับสูงสุด ] [ คำเตือน: หากกระบวนการนี้เริ่มต้นขึ้น ระบบสนับสนุนทั้งหมดจะถูกยกเลิก และท่านจะต้องเผชิญหน้ากับการทดสอบจาก 'ผู้ดูแลระบบ' ด้วยพลังของตนเองเพียงลำพัง ] เซเลสเทียก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา มือเรียวบางเอื้อมไปสัมผัสแขนเสื้อของเรย์เบาๆ ราวกับจะเหนี่ยวรั้งไว้เป็นครั้งสุดท้าย แม้ปากจะบอกว่าเขาดื้อรั้น แต่แววตาของเธอกลับฉายชัดถึงความภาคภูมิใจในตัวเด็กหนุ่มตรงหน้า "ถ้าอย่างนั้น... ให้ฉันได้ยืนอยู่ข้างๆ นายจนวินาทีสุดท้ายเถอะนะ เรย์ ในฐานะพยานคนสำคัญที่เห็นว่านายกำลังจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์ของสถาบันแห่งนี้" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ด้วยความยินดีครับ เซเลสเทีย... มาร่วมดูกันเถอะว่าอนาคตที่เราเลือกเอง มันจะงดงามแค่ไหน" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะไปที่กลางหน้าจอสีฟ้า และกดปุ่ม 'ยืนยันการปลดพันธะ' ด้วยความเด็ดเดี่ยว ทันใดนั้น ความเงียบงันก็ถูกทำลายลง พื้นห้องสมุดสั่นสะเทือนเบาๆ อักขระเวทมนตร์สีแดงฉานนับพันเส้นพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นห้องราวกับเปลวเพลิงที่ไร้ความร้อน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนแทบจะทำให้หายใจไม่ออก นี่ไม่ใช่จุดจบของการเดินทาง แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเรย์ในโลกใบนี้—โลกที่เขาจะเป็นผู้กำหนดชะตากรรมด้วยสองมือของตนเอง ทว่า... ในวินาทีที่แกนกลางระบบกำลังจะสลายตัวและปลดปล่อยอิสรภาพให้แก่เขา เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ไม่ได้มาจากระบบเดิม กลับดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของเรย์ เป็นน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ชีวิตชีวาที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน [ ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอก... ] [ ข้อผิดพลาด: ผู้เล่น 'เรย์' พยายามหลบหนีจากการควบคุมระดับรากฐาน ] [ คำสั่งฉุกเฉินจาก 'ผู้สร้าง': ทำการปลดปล่อย 'ระบบภัยพิบัติ (Calamity System)' เริ่มกระบวนการกำจัดเป้าหมายทันที... และ... ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เรย์ ลูกชายของฉัน ] แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด