ตำนานหน้าใหม่ของโรงเรียนเวทมนตร์

"ถ้าเธอยังคำนวณวงแหวนเวทมนตร์ด้วยอัตราเร่งแบบนั้น หนังสือประวัติศาสตร์ของสถาบันเราคงต้องเขียนแก้ใหม่ว่ามีอัจฉริยะก้าวขึ้นมาทำลายสถิติทุก ๆ สามวันสินะครับ คุณหนูเซเลสเทีย" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องสมุดหลวง ชั้นลึกสุดที่บุคคลภายนอกไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามา เรย์ในชุดยูนิฟอร์มสีครามขลิบทองที่ได้รับการปรับแต่งเป็นพิเศษ บ่งบอกถึงสถานะพิเศษที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักเรียนทุนธรรมดาอีกต่อไป เขากำลังยืนพิงชั้นหนังสือโบราณ นัยน์ตาสสีนิลมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังงละวนอยู่กับการตวัดปลายปากกาขนนกบนแผ่นกระดาษเวทมนตร์ เซเลสเทียชะงักมือเล็กน้อย เธอมองค้อนชายหนุ่มด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เป็นเอกลักษณ์ "ถ้าไม่ใช่เพราะนายเอาแต่สร้างปัญหาแล้วโยนภาระระดับภัยพิบัติมาให้ฉันแก้ ป่านนี้ฉันคงนอนพักผ่อนอย่างสงบในหอพักไปนานแล้วล่ะนะ... เรย์" แม้คำพูดจะดูเหน็บแนม แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของหญิงสาวกลับบอกเล่าเรื่องราวตรงกันข้าม ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึก บัดนี้กลับสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน นี่คือบทส่งท้าย... บทสรุปของการเดินทางอันยาวนานผ่านสมรภูมิเวทมนตร์ คลาสลับที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำ และการต่อสู้ที่เกือบจะพรากทุกสิ่งไปจากพวกเขา เรย์ยิ้มรับบาง ๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชand ยื่นมือไปหยิบตำราโบราณเล่มหนาที่ถูกวางทิ้งไว้ข้ามคืนขึ้นมาเปิดดู ปลายนิ้วสัมผัสกับกระดาษเก่าคร่ำครึ ทว่าในสายตาของเขากลับปรากฏหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่คุ้นเคยลอยเด่นขึ้นมา [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขการสำเร็จภารกิจลับขั้นสูงสุด: "ผู้พลิกชะตากรรมแห่งสถาบัน"] [สถานะปัจจุบัน: สมบูรณ์แบบ 100%] [ของรางวัล: สิทธิ์ในการเข้าถึงหอสมุดต้องห้ามชั่วนนิรันดร์, ฉายา "ตำนานหน้าใหม่", และปลดล็อกอนาคตอิสระไร้ขีดจำกัด] เรย์มองหน้าต่างระบบนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่ก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ วันนั้น... เขาเป็นเพียงแค่นักเรียนทุนยากจนที่ถูกระบบดันหลังให้กลายเป็นตัวร้ายในคลาสลับเพื่อเอาตัวรอดจากความตาย แต่วันนี้ เขากลายเป็นผู้กอบกู้ เป็นตำนานที่ถูกเล่าขานในหมู่รุ่นน้อง และเหนือสิ่งอื่นใด เขาคือผู้ที่เลือกเส้นทางเดินด้วยมือของตนเองอย่างแท้จริง "ระบบ... นายเองก็ทำหน้าที่ได้ไม่เลวเลยนะช่วงที่ผ่านมา" เรย์พึมพำเบา ๆ ในใจ [ระบบตอบรับด้วยเสียงราบเรียบ: "ยินดีด้วยครับโฮสต์... จากนี้ไป ไม่มีภารกิจบังคับ ไม่มีบทลงโทษ มีเพียงชีวิตที่คุณและเธอเป็นผู้กำหนดเองครับ"] หน้าต่างระบบค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายที่งดงามที่สุด เซเลสเทียสังเกตเห็นความเงียบงันที่ผิดปกติของชายหนุ่ม เธอวางปากกาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง "เป็นอะไรไป? หรือว่าระบบเจ้ากรรมนั่นยังส่งภารกิจอะไรแปลก ๆ มาให้อีก?" "เปล่าเลยครับ" เรย์ส่ายหัวช้า ๆ รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าคมคาย "แค่กำลังคิดว่า... ต่อจากนี้เราควรจะไปกินมื้อเที่ยงที่ไหนดีต่างหาก เมนูพิเศษของโรงอาหารกลางวันนี้ดูน่าสนใจไม่น้อยนะ" เซเลสเทียถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียจัดชุดคลุมให้เข้าที่ เธอเดินเข้ามาใกล้เรย์จนได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของกระดาษเก่าและน้ำยาเวทมนตร์จากตัวเธอ "ถ้าเป็นเรื่องกิน ฉันขอเป็นคนเลือกเองดีกว่า นายมักจะพาไปร้านประหลาดที่มีแต่พวกอาจารย์ประหลาดมานั่งอยู่เสมอ" "ฮ่า ๆ นั่นเขาเรียกว่าการสร้างเครือข่ายสังคมต่างหากล่ะครับคุณหนู" ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไปจากห้องสมุดหลวง แสงแดดอุ่นยามสายส่องผ่านกระจกสีบานใหญ่ ทอดเงาทับซ้อนกันบนพื้นหินอ่อนของสถาบันเวทมนตร์อันเก่าแก่ เสียงฝีเท้าก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่สะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน เบื้องหน้าของพวกเขาคืออนาคตอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเป็นไปได้ ตำนานหน้าใหม่ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยเวทมนตร์ทำลายล้างที่ยิ่งใหญ่ หรือคำสาปแช่งจากความมืดมิด แต่มันถูกถักทอขึ้นด้วยมิตรภาพ ความเข้าใจ และความรักที่เติบโตงอกงามท่ามกลางบททดสอบอันโหดร้าย และนี่คือจุดเริ่มต้น... ของบทเพลงชีวิตบทใหม่ที่สวยงามที่สุดของเรย์และเซเลสเทียครับ --- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเซเลสเทียจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะครับ วาเลนเทียอัศวินมืด