รอยร้าวใจกลางจิตใจ

"วางกุญแจดอกนั้นลงเสีย รินทร์... ก่อนที่รอยร้าวในหัวของเธอจะขยายจนไม่มีอะไรเหลือให้ประกอบกลับคืน" เสียงนั้นไม่ได้มาจากธาม แต่มันดังมาจากมุมมืดของห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสนิมและเศษแก้วที่แหลมคมราวกับฟันปลา รินทร์มองดูปลายนิ้วตัวเองที่สั่นระริก เธอไม่ได้ถืออะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ทว่าในจินตนาการของเธอ กุญแจดอกเดิมที่เก็บได้จากพื้นห้องกระจกกลับหนักอึ้งราวกับหล่อขึ้นจากตะกั่วหลอมละลาย รินทร์แค่นหัวเราะ เสียงที่หลุดออกมาแห้งผากและฟังดูเหมือนคนละคน "คุณเรียกมันว่ารอยร้าวหรือคะ? แปลกจัง... ฉันกลับเห็นมันเป็นทางออก" เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมที่เต็มไปด้วยเศษกระจก เงาของเธอในเสี้ยวส่วนที่แหลมคมเหล่านั้นไม่ได้ทำตามท่าทางของเธอ บางเงากำลังยืน บางเงากำลังยกมือปิดหู และบางเงากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ความเย็นเยียบของพื้นห้องแล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลัง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่เกาะกุมอยู่ในอก "ธามไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม" เธอเปรยขึ้น สายตาเหม่อลอยจับจ้องไปยังเงาของตัวเองในเศษกระจกชิ้นหนึ่งที่ปักคาอยู่บนผนัง "เขาแค่แทรกตัวเข้าไปอยู่ในนั้น... เข้าไปอยู่ในรอยร้าวที่ฉันสร้างขึ้นเอง" "รินทร์ ฟังฉันนะ" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้หูของเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบ "โลกใบนี้มันแคบเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ และกระจกพวกนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสะท้อนความจริง แต่มันถูกสร้างมาเพื่อกักขัง 'เรา' ในแบบที่ต่างออกไป" รินทร์เงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดฝอยแดงฉาน "ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ต้องทุบมันให้ละเอียดกว่านี้ใช่ไหมคะ? ทุบให้โลกของ 'คนคนนั้น' กับโลกของ 'ฉัน' กลายเป็นเศษผงเดียวกัน" หญิงสาวคว้าเศษกระจกที่แหลมคมที่สุดขึ้นมา เธอไม่ได้ใช้มันทำร้ายใคร แต่นำมาจรดที่ขมับของตัวเอง แรงกดเบาๆ ทำให้ผิวหนังเริ่มแดงก่ำ ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดกลับกลายเป็นความสุขมหาศาลที่ฉุดรั้งให้เธอกลับมามีสติ... หรือบางที มันอาจจะเป็นการทำลายสติที่เหลืออยู่อย่างสิ้นเชิง "อย่าทำแบบนั้น" ธามโผล่ออกมาจากเงามืดจริงๆ คราวนี้เขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขามีรอยเปื้อนสีคล้ำที่ดูคล้ายคราบเลือด แต่รินทร์รู้ดีว่านั่นคือหมึกจากบันทึกที่เขาพยายามจะทำลายทิ้ง "ถ้าเธอทำลายตัวเองในโลกนี้ ตัวตนของเธอในอีกฝั่งก็จะดับสูญไปด้วย และรินทร์... เธอคงไม่อยากให้เขาต้องตายซ้ำสองหรอกใช่ไหม" รินทร์นิ่งค้างไป คำว่า 'ตายซ้ำสอง' กระตุกวิญญาณของเธอให้สั่นไหว ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุในวันนั้นย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์ที่ตัดสลับจนเวียนหัว กลิ่นไหม้ของยางรถยนต์ เสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนกินด้วยความเงียบ และภาพของคนที่เธอรักที่จมหายไปในรอยแยกของกระจกบานใหญ่ในวันนั้น "ธาม..." เสียงของเธอสั่นเครือ "นายช่วยเขาได้ใช่ไหม? นายบอกว่านายทำได้... นายแค่ต้องการกุญแจดอกนั้น แต่ทำไมตอนนี้มันถึงอยู่ในมือของฉัน... หรือจริงๆ แล้ว กุญแจดอกนี้คือ... 'ฉัน' กันแน่?" ธามก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย มันคือความหิวกระหาย ความกระหายในตัวตนที่เขาสูญเสียไปในโลกฝั่งนั้น เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกับใบหน้าของรินทร์ที่กำลังสั่นสะท้าน "กุญแจไม่ได้ไขประตูบานไหนหรอกรินทร์" เขากระซิบ น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก "แต่มันคือเครื่องมือที่ทำให้เรา 'สลับที่' กันได้ต่างหาก... และตอนนี้ ฉันเบื่อที่จะต้องเป็นเงาในโลกที่มืดมิดนี่เต็มทีแล้ว" รินทร์จ้องลึกเข้าไปในตาของธาม ในนั้นไม่มีภาพสะท้อนของเธออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ดำมืดราวกับหลุมศพที่ไม่มีวันเต็ม ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่หน้าอก เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจของเธอออกไป เศษกระจกในมือร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงแหลมสูงจนบาดแก้วหู ฉับพลัน ประตูห้องที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับแง้มออกช้าๆ ลมหนาวพัดกรูเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของฝนที่ไม่ได้ตกลงมาในโลกใบนี้ รินทร์หันไปมองที่ประตูด้วยความหวาดหวั่น และสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ทางเดินของอาคารที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นห้องกระจกอีกห้องหนึ่ง... ห้องที่ 'ตัวเธออีกคน' กำลังนั่งเขียนบันทึกด้วยท่าทีที่สงบนิ่งจนน่ากลัว ตัวเธออีกคนค่อยๆ วางปากกาลง เงยหน้าขึ้นมองมาที่รอยร้าวกลางอากาศซึ่งเปรียบเสมือนรอยต่อระหว่างโลกสองใบ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่รินทร์ไม่เคยมี... รอยยิ้มของฆาตกรที่รอคอยเวลามาแสนนาน "ในที่สุด ก็ถึงเวลาสลับเวรกันเสียทีนะคะ" เสียงที่ดังออกมาจากอีกฟากของกระจกคือเสียงของเธอเอง... แต่เป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเลือดเย็นอย่างที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในจิตใจไปกับรินทร์ในบทนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะคะ