คำถามที่ไร้คำตอบ

คราบเลือดที่แห้งกรังบนฝ่ามือของรินทร์ไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวเท่ากับ 'เงาสะท้อน' ในกระจกที่ยืนนิ่งสนิท ขณะที่ตัวเธอกำลังสั่นเทาด้วยความอาดูร "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ทำตามที่ฉันสั่ง" ธามเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยดุจการอ่านรายงานผลการทดลอง มากกว่าการเผชิญหน้ากับความตายที่เพิ่งเกิดขึ้นหมาดๆ ในห้องปิดตายแห่งนี้ รินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นของนักจิตวิทยาบัดนี้แดงก่ำ เธอไม่ได้มองธาม แต่มองทะลุผ่านเขาไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง "มันไม่มี 'เรา' อยู่จริงตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมธาม... ที่ผ่านมา สิ่งที่ฉันพยายามรักษาไว้ คือตัวตนของใครกันแน่?" ธามเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาค่อยๆ ซับรอยเปื้อนบนนิ้วมือของรินทร์อย่างแผ่วเบา ท่าทางของเขาอ่อนโยนจนน่าสะอิดสะเอียน "รินทร์ คนเรามักจะฆ่าสิ่งที่ตัวเองเกลียดที่สุด... แต่เราลืมไปว่า ในโลกที่กระจกบานที่สิบสามแตกละเอียด สิ่งที่เลวร้ายที่สุด คือการที่ต้องเผชิญหน้ากับเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบกว่าของตัวเอง" เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหู "เธอไม่ได้ฆ่าใครหรอก เธอแค่กำจัด 'ส่วนเกิน' ที่ไม่จำเป็นออกไปเท่านั้นเอง" รินทร์กระชากมือออกพลางถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงที่เย็นเฉียบ "นั่นเป็นคำลวงของคนโรคจิต! การที่ฉันเห็นภาพหลอนของตัวเองเดินปะปนอยู่ในเมือง... การที่คนรอบข้างเริ่มจำฉันไม่ได้... นั่นเป็นฝีมือเธอใช่ไหม เธอเป็นคนสร้างโลกบิดเบี้ยวนี้ขึ้นมาเพื่อทดสอบทฤษฎีประสาทสัมผัสของเธอนั่นแหละ" "ทฤษฎีงั้นหรือ?" ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตกละเอียด "ฉันแค่ช่วยให้เธอก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา รินทร์ เธอถามหาความจริงไม่ใช่หรือ? ทำไมเราถึงต้องฆ่ากันเอง? คำตอบมันง่ายยิ่งกว่าทฤษฎีใดๆ... เพราะในโลกนี้ไม่มีที่ว่างพอสำหรับตัวตนที่ทับซ้อนกัน ถ้าคนหนึ่งต้องมีชีวิตอยู่ อีกคนหนึ่งก็ต้องกลายเป็นวิญญาณในกระจก" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมด รินทร์จ้องมองดวงตาของธาม เธอพยายามมองหาความเห็นใจ แต่สิ่งที่พบกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนเงาของเธอเอง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงรู้สึกผูกพันกับธามอย่างประหลาด มันไม่ใช่เพราะความรัก หรือมิตรภาพ แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า 'คนตรงหน้าคือจิ๊กซอว์ชิ้นเดียวที่ขาดหายไป' "ถ้าอย่างนั้น..." รินทร์สูดหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง "ถ้าการมีอยู่ของฉันคือความผิดพลาด แล้วทำไมคนรักของฉัน... คนที่ฉันเห็นตายไปต่อหน้าต่อตาในคืนนั้น ถึงกลับมาปรากฏตัวในเงาสะท้อนของเธอได้?" ธามชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "เขาไม่ได้กลับมา รินทร์... เขาแค่ 'รอ' อยู่ในฝั่งที่แสงเดินทางไปไม่ถึง" รินทร์ก้าวเข้าหาธามอย่างรวดเร็ว เธอคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่น "อย่ามาใช้คำพูดสวยหรู! บอกมาว่าเขาอยู่ที่ไหน หรือว่าที่ผ่านมา สิ่งที่ฉันฆ่าไปในห้องนี้... คือ 'เขา' ไม่ใช่ตัวฉันเอง!" ธามไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแต่ยิ้ม... ยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินทร์หล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เขาเอื้อมมือไปแตะกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลังรินทร์ ทันใดนั้น ภาพในกระจกก็เริ่มบิดเบี้ยว เงาสะท้อนของรินทร์ไม่ได้ทำท่าทางเดียวกับเธออีกต่อไป แต่มันกลับยกมือขึ้นทาบกับกระจกจากอีกฝั่งหนึ่ง และสิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือ... ใบหน้าในกระจกนั้น มีดวงตาเพียงข้างเดียว และอีกข้างหนึ่งถูกเย็บปิดตายด้วยเส้นด้ายสีดำทมิฬ "เธอไม่ได้ถามหาความจริงหรอกรินทร์ เธอแค่กลัวที่จะยอมรับว่า..." ธามเว้นจังหวะ สายตาจดจ้องไปที่กระจกด้วยความหลงใหล "สิ่งที่เธอกำลังโอบกอดอยู่ทุกค่ำคืน คือศพที่เดินได้ของคนที่เธอรักที่สุด" เสียงกระจกเงาที่แตกร้าวจากด้านในดังกึกก้องขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาร่างหนึ่งที่ค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากผิวแก้ว ร่างนั้นสวมชุดเสื้อโค้ทสีเดียวกับที่รินทร์สวมใส่เป๊ะ และเมื่อร่างนั้นเงยหน้าขึ้น รินทร์ถึงกับทรุดลงกับพื้นเมื่อพบว่ามันคือ 'รินทร์' อีกคน... คนที่เธอคิดว่าเธอเพิ่งฆ่าทิ้งไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ร่างเงานั้นแสยะยิ้มก่อนจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ของเธอเบาๆ พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงเดียวกับเธอราวกับแกะ "ขอบคุณที่อุตส่าห์เปิดทางให้นะคะ... ถึงเวลาที่ฉันจะได้ใช้ชีวิตจริงๆ สักที" กระจกเงาทั้งห้องแตกสลายพร้อมกันกลายเป็นเศษเสี้ยวพันชิ้น สะท้อนภาพใบหน้าของรินทร์นับร้อยที่กำลังกรีดร้องอยู่ในความมืดมิด ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ธามกลับหายตัวไป ทิ้งไว้เพียงกุญแจดอกหนึ่งที่วางอยู่บนพื้น... กุญแจที่ไขได้เฉพาะประตูที่ไม่มีวันเปิดออกในโลกแห่งความจริง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของกระจกไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ