ธามและแผนการร้าย

“รอยยิ้มนั้น... มันไม่ได้มีไว้สำหรับฉันใช่ไหม?” รินทร์เอ่ยถามพลางถอยหลังไปจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงเย็นเยียบ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า—ร่างจำลองที่ถอดแบบมาจากตัวเธอราวกับผลิตซ้ำผ่านแม่พิมพ์เดียวกัน—ยังคงยิ้มค้างอยู่เช่นนั้น มุมปากที่ยกขึ้นสูงจนดูผิดธรรมชาติทำให้ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ธามก้าวข้ามผ่านเงาของหญิงสาวคนนั้นเข้ามาในห้องโถง เขาไม่ได้ดูตกใจ เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับจัดสูทสีเข้มให้เข้าที่ พลางกวาดสายตามองรินทร์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองหุ่นจำลองทางวิทยาศาสตร์ที่เขาเป็นคนลงมือประกอบเองกับมือ “อย่ากลัวไปเลยรินทร์ เธอคนนี้ไม่ได้มาเพื่อพรากชีวิตเธอ” ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้รินทร์ขนลุกซู่ “เธอมาที่นี่เพื่อเติมเต็มสิ่งที่หายไป... เพื่อให้วงจรที่ขาดวิ่นกลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง” “เธอพูดบ้าอะไรของเธอ?” รินทร์ตะคอก เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความแข็งกร้าว “นั่นไม่ใช่คนนะธาม! นั่นคือสิ่งที่ออกมาจากกระจก... สิ่งที่ไม่มีวันเป็นมนุษย์ได้!” ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเศษแก้วกระทบกัน “มนุษย์คืออะไรหรือรินทร์? คือก้อนเนื้อที่เต้นตามจังหวะหัวใจงั้นหรือ? หรือคือความทรงจำที่แตกสลายที่คุณคอยเก็บกวาดอยู่ในคลินิกนั่น? สำหรับฉัน... มนุษย์ที่สมบูรณ์แบบคือมนุษย์ที่ไร้บาดแผล และในมิตินี้ บาดแผลของเธอมันกัดกินจนแทบไม่เหลือเนื้อดีแล้ว” เขาเดินเข้าไปหาหญิงสาวในชุดเปื้อนดินคนนั้น แล้วใช้มือสัมผัสเบาๆ ที่พวงแก้มของเธอ รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นหลับตาพริ้มรับสัมผัสราวกับลูกแมวที่เชื่องเชือง สัมผัสที่ธามไม่มีวันมอบให้รินทร์ตัวจริง “ฉันไม่ได้อยากให้เธอกลายเป็นศพเดินได้” ธามหันกลับมามองรินทร์ สายตาที่เขาใช้มองเธอเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความรักใคร่แบบเพื่อนสนิทอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของผู้อำนวยการละครที่กำลังมองนักแสดงที่ล้มเหลว “ฉันแค่ต้องการให้มิติมาบรรจบกัน รินทร์... รอยแยกที่กระจกบานที่สิบสามสร้างขึ้น มันกว้างเกินกว่าจะปิดได้ด้วยวิธีปกติ ฉันเพียงแค่เร่งปฏิกิริยาให้ทุกอย่างกลับสู่สมดุล” “ด้วยการฆ่าฉันเหรอ?” รินทร์แค่นเสียงถาม น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาโดยไม่ตั้งใจ “ไม่ใช่การฆ่า แต่มันคือการ ‘รวมร่าง’” ธามก้าวเข้ามาใกล้เธอจนรินทร์รู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากตัวเขา “เธอในกระจกบานนั้น... มีสิ่งที่เธอทำหายไปในอุบัติเหตุวันนั้น เธอมีความทรงจำของคนรักที่เธอเฝ้าแต่โหยหา เธอมีความสุขที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานหลายปี หากสองเราหลอมรวมกัน เธอก็จะไม่ต้องร้องไห้หน้ากระจกคนเดียวอีกต่อไป” รินทร์กำหมัดแน่น เล็บของเธอจิกลงบนฝ่ามือจนเลือดซึม “นั่นไม่ใช่การรวมร่างหรอกธาม... นั่นมันคือการลบตัวตนของฉันทิ้งไป แล้วแทนที่ด้วยตุ๊กตากระจกของเธอ” “โลกใบนี้มันไร้เหตุผลมานานเกินไปแล้ว รินทร์” ธามขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาเกือบชิดกับจมูกของเธอ “ฉันทนเห็นเธอตายไปทั้งเป็นทุกวันในคลินิกนั่นไม่ได้อีกแล้ว การบังคับให้มิติบรรจบกันคือความเมตตาที่สุดที่ฉันมอบให้เธอได้ และคืนนี้... จันทรุปราคาที่จะทำให้กระจกทุกบานในบ้านหลังนี้กลายเป็นประตู มันจะเป็นเวทีที่สมบูรณ์แบบที่สุด” หญิงสาวในชุดเปื้อนดินเริ่มขยับกาย เธอไม่ได้เดินมาทางรินทร์ แต่เธอเดินไปที่ผนังห้องที่มีกระจกบานใหญ่ประดับอยู่ เธอวางฝ่ามือลงบนผิวแก้วที่เริ่มสั่นไหวและกลายเป็นของเหลวสีดำข้นราวกับน้ำมันดิบ “ธาม!” รินทร์ตวาดลั่น “ถ้าแกทำแบบนี้ แกก็ไม่มีวันได้สิ่งที่แกต้องการหรอก! เพราะฉันไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ความบ้าคลั่งของแก!” ธามยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้รินทร์ต้องหยุดหายใจ เขาล่วงมือลงในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบกระจกบานจิ๋วที่เขามักพกติดตัวออกมา แล้วส่งให้หญิงสาวในชุดสีขาว “เธออาจจะคิดแบบนั้นรินทร์ แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่ง...” ธามกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น “กระจกน่ะ... มันไม่เคยโกหก มันแค่สะท้อนความจริงที่เธอกลัวที่สุดออกมา” ทันใดนั้น หญิงสาวในชุดสีขาวก็หันกลับมา เธอไม่ได้มีใบหน้าของรินทร์อีกต่อไป ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว เลือดไหลออกจากดวงตา และเมื่อรินทร์มองเข้าไปในกระจกที่นางถืออยู่ แทนที่จะเห็นเงาของตัวเอง รินทร์กลับเห็นเงาของธามที่กำลังยืนกอดศพของเธออยู่หน้ากระจกบานเดิมนี้... ในช่วงเวลาที่ยังมาไม่ถึง ประตูห้องโถงไม่ได้ถูกเปิดจากข้างนอก แต่มันถูกกระชากให้เปิดออกด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น ร่างชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท—คนที่รินทร์จำได้แม่นว่าตายไปในอุบัติเหตุวันนั้น—ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเลือดที่นองเต็มพื้น “ธาม... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าเพิ่งรีบร้อน” ชายผู้ตายไปแล้วกล่าวพลางจ้องมองรินทร์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้น “เธอยังไม่พร้อมจะเป็นภาชนะรองรับมิติที่สิบสามหรอก” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งมิติไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ