การสูญเสียตัวตน

“ถ้าธามไม่หยุดมือตอนนี้ ฉันจะฆ่าคุณเอง... ไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะของคนที่รู้ว่าอะไรซ่อนอยู่หลังนัยน์ตาคู่นั้น” รินทร์เอ่ยประโยคที่สั่นพร่าขณะกดปลายกรรไกรผ่าตัดจ่อที่ลำคอของชายตรงหน้า มือของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะภาพในหัวที่หมุนวนราวกับพายุทอร์นาโด ความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของเธอเริ่มหลั่งไหลเข้ามา กลิ่นไอของดินปืน เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยในห้องใต้ดินที่มืดมิด และภาพใบหน้าของชายที่ตายไปแล้ว—ชายคนเดียวกันที่เพิ่งปรากฏตัวเมื่อครู่—กำลังซ้อนทับเข้ากับใบหน้าของธาม ธามไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับลำคอเข้าหาคมกรรไกรจนผิวหนังเกิดรอยขีดข่วนบางๆ เลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นหยดเล็กๆ เขายิ้ม ยิ้มที่ดูราวกับว่ากำลังเสพสมกับความเจ็บปวด “รินทร์... เธอกำลังกลัวภาพที่เห็นใช่ไหม? ความทรงจำของ ‘รินทร์อีกคน’ ที่กำลังกลืนกินเธอเข้าไปทีละนิด” เสียงของธามแหบพร่าและเยือกเย็น “ในมิติที่สิบสาม เธอไม่ได้เป็นนักจิตวิทยาผู้แสนดีหรอกนะ เธอคือมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดของกลุ่ม ‘กระจกเงา’ และการที่เธอเห็นฉันเป็นคนอื่น... นั่นแปลว่ากระบวนการเปลี่ยนถ่ายตัวตนมันเริ่มขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว” รินทร์ถอยกรูด มือที่ถืออาวุธสั่นจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ เธอเห็นภาพห้องทำงานของตัวเองเปลี่ยนไป ผนังสีขาวสะอาดตาของคลินิกบิดเบี้ยวกลายเป็นห้องขังคอนกรีตที่เปียกชื้น เสียงนาฬิกาบนผนังเดินถอยหลังด้วยความเร็วที่ผิดปกติ “ฉันไม่ใช่คนพวกนั้น... ฉันไม่ได้ฆ่าใคร!” รินทร์ตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นสะท้าน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองที่กำลังจะแตกกระจาย “งั้นลองหลับตาดูสิ” ธามย่างสามขุมเข้ามาใกล้ “หลับตาแล้วนึกถึงอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน... คนรักของเธอตายจริงหรือ? หรือแค่ถูก ‘ใครบางคน’ ลบตัวตนออกไปจากมิตินี้เพื่อรักษาชีวิตเขาไว้?” รินทร์หลับตาลงตามสัญชาตญาณ ทันทีที่เปลือกตาปิดสนิท ภาพที่เห็นไม่ใช่ความมืด แต่เป็นกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางความว่างเปล่า ในเงาสะท้อนนั้น รินทร์ไม่ได้อยู่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาว แต่เธออยู่ในชุดหนังสีดำสนิท มือเปื้อนเลือด และที่สำคัญที่สุด... ข้างกายของเธอคือธาม ที่ถือปืนจ่อไปที่ขมับของชายที่รินทร์รักที่สุด “ไม่... ไม่จริง!” รินทร์ลืมตาขึ้นมาทันที ลมหายใจหอบถี่ เธอเห็นธามในโลกนี้กำลังมองเธอด้วยสายตาที่สงสารอย่างจับใจ “ตัวตนที่แท้จริงของเธอกำลังตื่นขึ้นมาทวงคืนพื้นที่ รินทร์ เธอไม่ใช่ภาชนะที่ว่างเปล่า เธอคือกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดผนึก ‘รินทร์คนก่อน’ เอาไว้” ธามก้าวเข้ามาคว้ามือของเธอเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต ภาพจำซ้อนทับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเซถลาไปพิงกำแพง เธอเห็นมือของตัวเองบีบคอใครบางคนในความทรงจำที่แจ่มชัดจนน่าสะพรึงกลัว เธอได้ยินเสียงตัวเองพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกว่า ‘ภารกิจเสร็จสิ้น’ ในขณะที่น้ำตาไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว รินทร์ตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ตัวเธอในตอนนี้กำลังเลือนหายไป ความเงียบขรึมและมีเหตุผลที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันกำลังถูกฉีกกระชากทิ้งโดยอดีตที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วม “อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก!” รินทร์สะบัดตัวออก แรงเหวี่ยงนั้นรุนแรงจนธามเสียหลักไปชนกับชั้นหนังสือ เสียงเอกสารบันทึกคนไข้กระจัดกระจายไปทั่วพื้น “เธอหยุดมันไม่ได้แล้ว รินทร์” ธามยันตัวลุกขึ้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว “เมื่อคืนตอนที่เธอหลับ เธอไม่ได้ฝัน... เธอไปที่นั่น ไปยังมิติที่สิบสาม และเธอก็ได้ ‘กำจัด’ เป้าหมายคนต่อไปตามที่เธอเคยทำมาตลอดสามปีนี้” รินทร์มองมือตัวเองที่กำลังสั่นสะท้าน เธอเห็นรอยเลือดจางๆ บนนิ้วชี้และนิ้วกลาง ทั้งที่ในโลกแห่งความจริงนี้เธอไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากนั่งอยู่ในห้องทำงาน “ฉันไม่ได้ทำ...” เสียงของเธอแผ่วเบาและสิ้นหวัง “งั้นบอกฉันสิ ว่าทำไมกุญแจห้องนิรภัยที่เธอไม่เคยมีอยู่จริง ถึงมาอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของเธอ?” รินทร์ชะงัก เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอย่างสั่นเทา ก่อนจะพบกับกุญแจเหล็กกล้าสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปกระจกแตกสลักอยู่ มันเย็นเฉียบจนผิวหนังของเธอชาดิ่ง สิ่งที่ทำลายล้างความเชื่อมั่นของเธอจนหมดสิ้นไม่ใช่แค่กุญแจ แต่มันคือแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่เสียบอยู่กับกุญแจนั้น... มันคือลายมือของเธอเองที่เขียนทิ้งไว้ ‘ถ้าอ่านถึงตรงนี้... จงรู้ไว้ว่าแกกำลังจะตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และคนที่ฆ่าแก ก็คือฉันคนเดิมในกระจกบานถัดไป’ ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาจากมุมห้องที่ไม่มีใครอยู่ เสียงนั้นก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เป็นจังหวะที่มั่นคงและอำมหิต ก่อนที่เสียงกระซิบหนึ่งจะดังขึ้นที่ข้างหูของรินทร์ “ขอบใจที่แบ่งปันร่างนี้ให้ฉันมาตลอดนะ รินทร์... ถึงเวลาคืนสิทธิ์ให้เจ้าของที่แท้จริงเสียที” สัมผัสเย็นเยียบของปากกระบอกปืนกดลงที่ท้ายทอยของรินทร์ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่แยกออกมาจากกระจกเงาบานใหญ่หน้าห้อง ร่างนั้น... มีใบหน้าเดียวกับเธอทุกประการ แต่รอยยิ้มกลับบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกระจกบานนี้ไปกับนักเขียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในความมืดที่ลึกกว่าเดิมค่ะ