ฆาตกรตัวจริง

“เธอกำลังกลัวรอยยิ้มของตัวเอง... หรือกลัวสิ่งที่เธอทำไปเมื่อคืนกันแน่ รินทร์?” กระบอกปืนเย็นเยียบกดลึกลงบนผิวเนื้อหลังคอจนรินทร์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวสะท้อนออกมาจากลำคอ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งผสมไปกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน ร่างเงาที่ก้าวออกมาจากกระจกบานใหญ่ไม่ได้ทำเพียงแค่ยืนเคียงข้าง แต่มันค่อยๆ โน้มตัวลงมาประชิด จนลมหายใจเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเป่ารดที่ข้างหู รินทร์กัดฟันแน่น มือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมไปคว้าขอบโต๊ะทำงานเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไป ความเงียบในห้องทำงานของนักจิตวิทยาคลินิกบัดนี้ดูบิดเบี้ยวไปหมด แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ราวกับจังหวะชีวิตที่กำลังจะดับสูญ “ฉัน... ไม่ได้ทำ” รินทร์เค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเธอติดขัด “นั่นไม่ใช่ฉัน สิ่งที่อยู่ในกระจกนั่นต่างหากที่สวมรอย” “งั้นเหรอ?” เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงของเธอเอง... แต่มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช ร่างเงาสะบัดนิ้วมือผ่านใบหน้าของรินทร์ รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของอีกฝ่ายขยายกว้างจนเห็นถึงเหงือกสีซีด “ลองเปิดลิ้นชักที่เธอล็อกไว้แน่นหนานั่นดูสิ แล้วบอกฉันทีว่าสร้อยข้อมือทองคำเปื้อนเลือดเส้นนั้น... มาอยู่ในห้องของเธอได้ยังไง” รินทร์เบิกตากว้าง ความทรงจำสีเทาๆ ของเมื่อคืนวูบไหวเข้ามาในหัวเหมือนหนังที่ขาดกระตุก เธอจำได้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องนอน และความรู้สึกเปียกชื้นที่ปลายนิ้ว... เธอพยายามสะบัดความคิดนั้นทิ้ง แต่ภาพของเหยื่อที่นอนแน่นิ่งในตรอกมืดซึ่งเป็นข่าวหน้าหนึ่งเมื่อเช้าก็ผุดขึ้นมาทับซ้อน *ธาม* เขาที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ธามไม่ได้เข้ามาช่วย เธอเห็นแววตาของเขาที่สะท้อนความตื่นเต้นมากกว่าความตกใจ เขาไม่ได้กำลังเล็งปืนใส่เธอเพื่อขู่ แต่เขากำลังมองดู 'การทดลอง' ที่สมบูรณ์แบบ “ธาม... ช่วยฉัน...” รินทร์เรียกหาที่พึ่งสุดท้าย เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ธามเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะกับกรอบรูปบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า “รินทร์... ในฐานะนักจิตวิทยา เธอน่าจะรู้ดีกว่าใครนะว่า ‘ตัวตน’ ของมนุษย์เราน่ะมันเปราะบางแค่ไหน ภายใต้จิตสำนึกที่เธอพยายามรักษาไว้น่ะ มันมีหลุมดำที่ลึกเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง และในหลุมดำนั่น... มีบางอย่างที่หิวโหยกว่าที่เธอคิด” เขาเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ไม่ได้มองที่ปืนในมือร่างเงา แต่เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของรินทร์ “หลักฐานในลิ้นชักนั่นไม่ใช่ของปลอม และรอยนิ้วมือบนมีดพกที่ตำรวจกำลังตามหาน่ะ... มันก็ไม่ใช่รอยนิ้วมือของคนแปลกหน้าที่ไหนเลยนะ” รินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เธอทรุดเข่าลงกับพื้น ลิ้นชักไม้ที่ธามพูดถึงอยู่ห่างจากตัวเธอเพียงเอื้อมมือ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะพังทลายลงในชั่วพริบตา เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากขอบโต๊ะ เอื้อมไปที่ลิ้นชักด้วยความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจยิ่งกว่าความตาย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ไม่ใช่เสียงของคนเดียว แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นอย่างเป็นจังหวะหนักแน่นและคุ้นเคย “รินทร์! อยู่นี่เอง!” เสียงของ ‘ธาม’ อีกคนดังขึ้นหน้าประตูห้องทำงาน เสียงนั้นดูตระหนกและร้อนรน ผิดกับธามที่ยืนอยู่ข้างๆ เธออย่างสิ้นเชิง รินทร์หันขวับไปมองที่ประตู แล้วหันกลับมามองธามที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลังเธอ ร่างเงาข้างตัวเธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหย่อนปืนลงในมือของรินทร์ราวกับส่งมอบภาระที่หนักอึ้ง “เอาล่ะ... ทีนี้เธอจะเลือกว่าจะฆ่าใคร? ระหว่างตัวปลอมที่ยืนหน้าประตู หรือคนที่เพิ่งจะเปิดเผยความลับของเธอให้โลกรู้อย่างฉัน?” รินทร์มองวัตถุเหล็กเย็นเยียบในมือสลับกับชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ แต่มีเพียงคนเดียวที่แววตาเต็มไปด้วยความมืดมิดที่เธอเริ่มจะคุ้นเคย ร่างเงาที่สวมรอยเป็นเธอโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงที่เยือกเย็นที่สุดที่เธอเคยได้ยิน “ความจริงที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การที่เธอมีคนอื่นสวมรอยหรอกนะรินทร์... แต่คือการที่เธอเองนั่นแหละที่เป็นฆาตกรตัวจริง... และตัวตนของเธอที่กระจกมองเห็น ก็คือตัวตนที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต” เสียงปืนนัดหนึ่งดังลั่นห้องทำงานเงียบสงัด เสียงกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ แรงสั่นสะเทือนทำเอาไฟในห้องดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกอณู รินทร์รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเยียบที่ข้อมือ... ไม่ใช่จากมือของธาม แต่เป็นมือของ ‘รินทร์’ อีกคนหนึ่งที่กำลังบังคับให้เธอยกปืนขึ้นเล็งไปยังเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า และในขณะที่เธอกำลังจะเหนี่ยวไกด้วยความสับสน ใบหน้าของคนที่อยู่หน้าประตูห้องก็เริ่มบิดเบี้ยว เปลี่ยนแปลงไปจนเธอนิ่งงัน—มันไม่ใช่หน้าของธาม แต่เป็นหน้าของ ‘คนรักที่เสียชีวิตไปแล้ว’ ของเธอเอง! ขอบคุณที่ร่วมดำดิ่งไปในความมืดมิดของจิตใจไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ