รอยแยกในจิตใต้สำนึก

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ รินทร์... นั่นไม่ใช่คนรักของเธอ และฉันก็ไม่ใช่ธามที่เธอรู้จัก" เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายถูกบดขยี้ด้วยเศษแก้ว มันหลุดออกมาจากลำคอของชายที่ยืนอยู่หน้าประตู หากแต่ใบหน้าที่รินทร์เห็นในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่ใบหน้าของธาม เพื่อนสนิทที่เธอรู้จักมานับสิบปี แต่มันคือใบหน้าของ 'กวิน' คนรักที่ตายจากไปในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน—ใบหน้าที่มีแผลเป็นจางๆ ตรงโหนกแก้มซ้าย ดวงตาคู่เดิมที่เคยทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กำลังจับจ้องมาที่เธอด้วยความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว รินทร์นิ้วสั่นระริกอยู่บนไกปืน น้ำหนักของโลหะเย็นเฉียบในมือนั้นราวกับจะหลอมละลายรวมเป็นเนื้อเดียวกับผิวหนังของเธอ ลมหายใจของเธอติดขัด พะอืดพะอมเหมือนมีก้อนนิรนามจุกอยู่ที่ลำคอ "กวิน... นาย... นายตายไปแล้ว" รินทร์แค่นเสียงตอบ ความคิดในหัวแตกกระจายเหมือนกระจกที่ถูกหินขว้าง "นายเป็นแค่ความทรงจำ ฉันเห็นนายถูกเผา... ฉันเห็นอัฐิของนาย... ทำไม..." "ความทรงจำเหรอ?" ชายตรงหน้าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แม้จะสวมชุดของธาม แต่ทุกจังหวะการเดินกลับเป็นจังหวะที่กวินมักใช้เวลาจะแกล้งเธอในตอนเผลอ "รินทร์ เธอคิดจริงๆ หรือว่าเธอเป็นคนจำได้ทุกอย่าง? หรือจริงๆ แล้ว เธอแค่เป็นคนที่ถูกเลือกให้ 'ลืม' อะไรบางอย่างเพื่อรักษาความวิกลจริตเอาไว้?" รินทร์ถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกระจกเงาบานใหญ่ในห้องทำงาน แรงกระแทกทำให้เงาในกระจกสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเหลือบมองเงามืดในกระจก—สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ตัวเธอ แต่มันคือเงาของหญิงสาวอีกคนที่กำลังสวมชุดเปื้อนเลือด ยืนยิ้มเยาะเย้ยเธออยู่ข้างหลัง! "อย่ามาหลอกฉัน!" รินทร์ตวาดลั่น เธอพุ่งความสนใจไปที่เป้าหมายตรงหน้า ปืนสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ "ฉันคือนักจิตวิทยา ฉันรู้ดีว่านี่คืออาการหลอนประสาท... สมองฉันกำลังสร้างกลไกป้องกันตัวเพราะความรู้สึกผิดที่รุนแรงเกินไป... ธาม! แกใช้ยาอะไรกับฉัน! แกทำอะไรกับสมองของฉัน!" ชายตรงหน้าหยุดนิ่ง เขายกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าตัวเอง ผิวหนังบริเวณแก้มค่อยๆ บิดเบี้ยวราวกับภาพวิดีโอที่สัญญาณขาดหาย รอยแผลเป็นของกวินจางลง แล้วค่อยๆ แทนที่ด้วยโครงหน้าของธามที่ดูเหนื่อยล้าและขมขื่น "ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นรินทร์... ตัวตนของเธอต่างหากที่กำลังแตกสลาย เธอไม่ใช่คนเดียวที่อาศัยอยู่ในร่างนี้ และกวินที่เธอเห็น... เขาไม่ได้อยู่ในสมองเธอ แตเขาอยู่ใน 'รอยแยก' ของโลกที่เรากำลังยืนอยู่ต่างหาก" "พูดบ้าอะไร!" "ลองมองในกระจกสิรินทร์" ธาม (หรือใครก็ตามที่สวมร่างนี้อยู่) กระซิบเสียงต่ำ "ลองมองดูว่านั่นคือรินทร์ คนที่พยายามรักษาคนไข้ หรือว่าเป็นรินทร์... คนที่ถือมีดทำครัวเล่มนั้นในคืนที่กวินตายกันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เคยดูปลอดภัย บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์ค่อยๆ หันใบหน้ากลับไปหาเงาในกระจกอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้มองเห็นแค่ใบหน้าของตัวเอง แต่เธอกำลังเห็นภาพสะท้อนที่ 'ขยับตัวช้ากว่า' ความจริง ในกระจก... หญิงสาวที่หน้าตาเหมือนเธอกำลังยกปืนขึ้นจ่อไปที่ขมับของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาว่างเปล่าเหมือนคนตายไร้วิญญาณ ขณะที่ในความจริง รินทร์ยังคงจ่อปืนไปที่ธาม "ไม่... ไม่จริง..." รินทร์สั่นหัวอย่างรุนแรง ความทรงจำที่กระจัดกระจายเริ่มถาโถมเข้ามา—ภาพของโรงพยาบาล ภาพของคราบเลือดบนพรม ภาพของเสียงหัวเราะที่เธอจำไม่ได้ว่ามาจากใคร "เธอฆ่าเขาไปแล้ว รินทร์" เสียงธามดังแว่วเข้ามาในหัว "เธอฆ่าเขาในกระจกบานที่สิบสาม แล้วเธอก็ย้ายตัวเองข้ามมาในโลกที่เขายังอยู่... แต่ที่นี่ ไม่ใช่ที่ที่คนบาปอย่างเธอจะมีความสุขได้นานหรอกนะ" รินทร์หันกลับไปหาธามด้วยสติที่หลุดลอย เธอรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกกระชากออกจากร่าง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วกระดูกสันหลัง มือของเธอเริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นทะลุไปถึงกำแพงด้านหลัง "ฉันเป็นใคร... ธาม... บอกฉันมา!" เธอตะโกนก้อง เสียงของเธอฟังดูเหมือนคนสองคนพูดพร้อมกัน เสียงหนึ่งกังวานและเยือกเย็น อีกเสียงแหบแห้งและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ธามถอนหายใจยาว เขาเดินตรงเข้ามาประชิดตัวรินทร์โดยไม่สนใจปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ที่หัวใจของเขา เขายื่นมือออกมาสัมผัสที่หน้าผากของเธอ แผ่วเบาแต่หนักแน่นราวกับจะผนึกอะไรบางอย่างลงไป "เธอก็คือ 'รอยแยก' ไงล่ะรินทร์... เป็นทั้งผู้ฆ่าและผู้ถูกฆ่าในเวลาเดียวกัน" ทันใดนั้นเอง มือของธามที่สัมผัสหน้าผากเธอก็กลายเป็นสีดำสนิท รอยแยกบนอากาศรอบตัวพวกเขาเริ่มแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ เสียงกรีดร้องนับพันดังออกมาจากรอยแยกเหล่านั้น มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นเสียงของรินทร์ที่มาจาก 'ตัวตนอื่นๆ' ในจักรวาลคู่ขนาน ทันใดนั้น รินทร์สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ต้นคอ มีมือใครบางคนวางลงบนบ่าของเธอ มันไม่ใช่ธาม เพราะธามยังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือที่วางอยู่บนบ่านั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง และเมื่อเธอเหลือบสายตาไปมอง... เธอเห็นนิ้วมือนั้นมีหกนิ้ว! ขอบคุณที่ร่วมดำดิ่งลงไปในความบิดเบี้ยวนี้กับกระจกเงาต้องสาปนะคะ