ความลับใต้กระจก

“หกนิ้ว... ธามคะ ฉันเห็นมันจริงๆ” รินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ร้าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เธอไม่ได้ละสายตาจากคราบเลือดจางๆ บนบานกระจกที่แตกละเอียดตรงหน้า มือของเธอยังคงสั่นเทาอยู่ใต้แขนเสื้อคลุม ธามยืนพิงผนังหินที่เต็มไปด้วยคราบตะไคร่ ดวงตาของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความใจเย็น “รินทร์... ในโลกที่ความจริงมันบิดเบี้ยว การเห็นสิ่งที่เกินมาหนึ่งนิ้ว อาจไม่ใช่ความผิดปกติทางสายตา แต่เป็นหลักฐานว่าประตูบานนั้นเปิดกว้างเกินไปแล้วต่างหาก” เขาขยับกายเข้ามาใกล้ เงาของเขาบนผนังดูยาวผิดรูป เหมือนบางสิ่งพยายามจะหลุดลอกออกมาจากร่างของเขา “อย่าเพิ่งตัดสินใจสติหลุดตอนนี้เลยค่ะ เรามาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว” รินทร์ขยับตัวก้าวผ่านเศษกระจกที่กรีดร้องใต้อัตราเร่งของฝีเท้า เธอสังเกตเห็นบางอย่าง... รอยร้าวบนพื้นหินไม่ได้เป็นเพียงแค่ความทรุดโทรมของตัวอาคาร แต่มันก่อตัวเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่คุ้นตา เธอควักไฟฉายออกมา กวาดแสงสว่างไปตามรอยแยกนั้น ก่อนจะพบกลไกฟันเฟืองที่ทำจากทองเหลืองหมองคล้ำฝังตัวอยู่ใต้พื้น “ช่วยฉันขยับไอ้ก้อนหินตรงนี้หน่อย” เธอสั่งโดยไม่หันไปมอง ธามเดินเข้ามาช่วยอย่างว่าง่าย แรงกดจากฝ่ามือของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง เมื่อออกแรงดัน พื้นหินหนักอึ้งก็เคลื่อนตัวออกไปเผยให้เห็นช่องว่างมืดมิดที่ส่งกลิ่นหอมประหลาดคล้ายดอกไม้แห้งกับกำยานอบอวลขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ช่องเก็บของ แต่มันคือห้องลับที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานรากของคฤหาสน์แห่งนี้ ทันทีที่แสงจากไฟฉายสาดส่องลงไป รินทร์ถึงกับก้าวถอยหลังกรูด เบื้องล่างไม่ใช่ห้องเก็บของธรรมดา แต่เป็นวิหารขนาดย่อมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์บางอย่างที่บิดเบี้ยว บนแท่นหินตรงกลางวางไว้ด้วยอุปกรณ์พิธีกรรมที่ทำจากเงินบริสุทธิ์ ทั้งมีดสั้นที่มีลวดลายอักขระประหลาด กะโหลกศีรษะมนุษย์ที่ถูกฝังด้วยคริสตัลสีเลือด และที่สำคัญที่สุด... บนผนังห้องนั้นมีบานกระจกเงาขนาดใหญ่บานหนึ่ง ตั้งตระหง่านอยู่ ไม่ใช่กระจกธรรมดา เพราะกรอบของมันทำจากกระดูกนิ้วมือที่เชื่อมต่อกันนับร้อย... และทุกนิ้วที่ยื่นออกมาประดับกรอบกระจกนั้น ล้วนมีหกนิ้ว “ดูนั่นสิคะ รินทร์...” ธามกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนน่าขนลุก “อุปกรณ์ที่ใช้ในการข้ามผ่านตัวตน ไม่ได้ใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์อย่างที่คุณคิด แต่มันคือการ 'แลกเปลี่ยน'” รินทร์สาวเท้าเข้าไปใกล้แท่นหินนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากทรวงอก ในสมุดบันทึกที่เธอพกติดตัว เธอจดจำสัญลักษณ์ที่สลักไว้บนมีดเล่มนั้นได้แม่นยำ มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่คนรักของเธอทิ้งไว้ก่อนจะหายตัวไปในอุบัติเหตุครั้งนั้น “นี่คือห้องทดลองของพวกมันสินะ” รินทร์เอื้อมมือไปสัมผัสพื้นผิวที่เย็นเฉียบของมีดเงิน “คนรักของฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาถูกดึงเข้ามาในนี้... เพื่อพิธีกรรมบางอย่าง” “เขาไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ” ธามกล่าวพลางเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกกระดูกนิ้วมือ “เขาแค่กลายเป็น ‘ส่วนหนึ่ง’ ของกระจกบานนี้ เพื่อเฝ้ามองคุณจากอีกด้านหนึ่งไงคะ” ทันใดนั้น แสงไฟฉายในมือรินทร์ก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง ความมืดมิดกลืนกินห้องลับแห่งนี้เข้าสู่ความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินทร์ และเสียงลมหายใจที่ไม่ได้มาจากเธอเพียงคนเดียว รินทร์รู้สึกถึงสัมผัสที่ไหล่... มันไม่ใช่สัมผัสของธาม เพราะมือคู่นั้นเย็นกว่า และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้มีแค่ห้านิ้ว เธอกลั้นหายใจ กวาดสายตาไปในความมืดที่สะท้อนจากกระจกบานใหญ่ที่เริ่มเรืองแสงสีม่วงหม่น สิ่งที่เธอเห็นในเงากระจกไม่ใช่ห้องลับที่ว่างเปล่า แต่มันคือห้องเดิม... ที่มี 'รินทร์' อีกคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เธอกำลังสวมชุดเดียวกับที่รินทร์ใส่ ทว่าดวงตาข้างซ้ายของเธอว่างเปล่า และในมือของร่างนั้น... เธอกำลังถือเศษกระจกที่เปื้อนเลือด ร่างในกระจกค่อยๆ ยกนิ้วมือขึ้นมาทาบกับพื้นผิวของบานกระจก นิ้วมือของมันเรียวยาวและมีถึงหกนิ้ว! “ธาม!” รินทร์ร้องเรียก แต่ไร้เสียงตอบรับ เมื่อเธอหันกลับไปที่จุดที่ธามเคยยืนอยู่ ความว่างเปล่าคือคำตอบเดียวที่เธอได้รับ ก่อนที่เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของคนรักที่จากไปนานปี จะดังขึ้นจากข้างหลังเธอในความมืดที่แสนลึกสุดหยั่ง “รินทร์... ช่วยฉันออกไปจากที่นี่ที... มันหิวเหลือเกิน” กระจกเงาตรงหน้าเริ่มแตกร้าวเป็นเส้นสาย เสียงแก้วแตกดังระงมไปทั่วห้องลับ พร้อมกับที่เงาในกระจกเริ่มขยับกรงเล็บหกนิ้วของมันเพื่อจะทะลุผ่านออกมาสู่โลกของเธอ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้นะคะ