เสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน

“อย่าพยายามเอาเล็บนั่นข่วนกระจกอีกเลย รินทร์... เพราะไม่ว่าเธอจะแหกปากกรีดร้องจนลำคอเป็นแผลฉกรรจ์แค่ไหน ในห้องนี้ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเธอหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของธามดังขึ้น ท่ามกลางเสียงแก้วที่กรีดร้องลั่นห้อง รินทร์ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า สองมือของเธอสั่นเทาจนแทบประคองตัวเองไม่อยู่ ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองภาพเบื้องหน้า... เงาของเธอในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าไม่ได้ยืนอยู่ในท่าเดิม แต่มันกำลังฝังนิ้วเรียวยาวทั้งหกนิ้วลงในเนื้อแก้วที่แตกร้าว ราวกับกำลังยื้อแย่งจะพังทลายผนังที่กั้นโลกของเธอและโลกของมันออกจากกัน “ธาม... มันไม่ใช่ภาพสะท้อนปกติ” รินทร์เค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก “นั่นไม่ใช่ตัวฉัน... เธอมีหกนิ้ว เธอไม่ได้สะท้อนสิ่งที่ฉันเป็น แต่เธอกำลังเลียนแบบสิ่งที่ฉันกลัว!” ธามก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่ข้างไหล่เธอ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในความว่างเปล่าของกระจกที่มีรอยร้าวเหมือนใยแมงมุมแผ่ขยายออกไปไม่หยุด “เธอเข้าใจผิดไปถนัดเลยรินทร์ สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่สิ่งที่เธอ 'กลัว' แต่มันคือ 'ส่วนที่หายไป' ของเธอเองต่างหาก” รินทร์หันขวับมามองเพื่อนสนิท สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและตั้งคำถาม “นายพูดเหมือนนายรู้เห็นกับมัน... บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้นที่สถานีวิจัยนั่น นายส่งใครข้ามมากันแน่?” ธามหันมาเผชิญหน้ากับเธอ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูบิดเบี้ยวจนน่าขนลุก “ข้ามมางั้นเหรอ? เปล่าเลยรินทร์ ฉันไม่ได้ส่งใครมา... ฉันแค่เปิดทางให้คนที่เป็น ‘เจ้าของที่แท้จริง’ ได้กลับมาทวงคืนตำแหน่งของตัวเอง ในโลกคู่ขนานที่เธอครอบครองอยู่ไงล่ะ” ทันใดนั้น เสียงแตกของกระจกก็ดังกัมปนาทขึ้นอีกครั้ง รินทร์กรีดร้องออกมาโดยสัญชาตญาณเมื่อเศษแก้วชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น แต่มันไม่ใช่เศษแก้วธรรมดา มันคือเศษเสี้ยวของภาพลักษณ์ที่หลุดออกมา รินทร์มองเห็นภาพตัวเอง—ตัวเธอเองในชุดคนไข้สีขาวโพลน—ถูกขังอยู่ในห้องที่มืดมิดและแคบกว่านี้หลายเท่าในกระจกบานนั้น! เธอยื่นมือออกไปสัมผัสด้วยความลืมตัว ปลายนิ้วแตะเข้ากับพื้นผิวที่เย็นเยียบและลื่นไหลราวกับน้ำมัน ร่างของเธอถูกดูดดึงเข้าไปในแรงดึงดูดประหลาด โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง รินทร์รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบิดขยี้จากแรงดันมหาศาล ความรู้สึกเหมือนจมลงไปในก้นบึ้งของมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งถาโถมเข้ามา ในห้วงวินาทีที่สติเลือนราง รินทร์เห็นภาพตัวเองในกระจก ‘คนนั้น’ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยร้าว ใบหน้าของมันเป็นใบหน้าของเธอที่ดูเหนื่อยล้า แฝงไว้ด้วยแววตาแห่งความเคียดแค้นที่สั่งสมมานับสิบปี มันเดินผ่านร่างของเธอที่ค่อยๆ ถูกจองจำเข้าไปแทนที่ในกรอบไม้สลักโบราณนั้น * ‘ที่นี่คือที่ของเธอ รินทร์... จงอยู่อย่างเงียบงันในนี้ จนกว่าความแค้นจะชำระล้างตัวตนของเราให้เหลือเพียงหนึ่งเดียว’ * เสียงนั้นไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่มันดังก้องอยู่ในสมองของเธออย่างชัดเจน รินทร์พยายามจะกรีดร้อง แต่ทว่าไร้ซึ่งสุ้มเสียง... ร่างกายของเธอถูกตรึงติดไว้กับผนังกระจกที่เย็นจัด เธอเห็นธามเดินเข้าไปหา ‘รินทร์อีกคน’ แล้วหยิบสร้อยข้อมือที่เป็นสัญลักษณ์ของอุบัติเหตุในอดีตขึ้นมาสวมให้มัน ก่อนจะหันมามองที่กระจก ซึ่งตอนนี้กลายเป็นคุกของเธอ “ขอบคุณนะที่เสียสละ” ธามกระซิบกับเงาที่เพิ่งถูกขัง “เพราะความผิดพลาดในอดีตทำให้ฉันต้องเลือก... ระหว่างการอยู่กับคนที่มีชีวิตอยู่เพื่อโทษตัวเองทุกวัน หรือเลือกคนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อทวงคืนสิ่งที่เสียไป” ธามคว้าแจกันใบใหญ่บนโต๊ะทุ่มเข้าใส่กระจกบานนั้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทันใดนั้น ความมืดมิดที่ไร้ขอบเขตก็เข้าปกคลุมรินทร์ เธอไม่ได้อยู่ในห้องลับนั่นอีกต่อไป แต่เธอกลับไปยืนอยู่บนถนนสายเดิมในคืนที่ฝนตกหนัก คืนที่คนรักของเธอต้องตาย... รินทร์ก้มลงมองมือตัวเองที่ตอนนี้เปลี่ยนไป นิ้วของเธอมีหกนิ้วเรียวยาวเหมือนกับตัวประหลาดในกระจก และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองกระจกหน้ารถที่อยู่ตรงหน้า... สิ่งที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าของเธอ แต่เป็นใบหน้าของธามที่กำลังแสยะยิ้มอยู่หลังพวงมาลัยในกระจกเงาบานนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “คนต่อไปที่จะตายในความทรงจำ... คือตัวเธอเองนะ รินทร์” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเฝ้าติดตามรอยร้าวของความจริงในกระจกบานนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ หากชื่นชอบความหลอนที่ซ่อนอยู่ อย่าลืมรออ่านตอนถัดไปเพราะความลับที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ