เกมไล่ล่าข้ามมิติ

"ถ้าจะให้พูดตรงๆ สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่การวิ่งหนีความตายหรอกนะรินทร์... มันคือการวิ่งเข้าหาจุดจบที่เธอเขียนไว้เองด้วยซ้ำ" น้ำเสียงของธามแหบพร่าและเย็นเยียบ มันไม่ได้ดังมาจากข้างหน้า แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของรินทร์ ราวกับว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของอากาศที่รินทร์กำลังหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย รินทร์ไม่ได้ตอบกลับ เขาตัดสินใจทิ้งรองเท้าหนังที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีคล้ำไว้ข้างหลัง แล้วออกตัววิ่งฝ่าความมืดของโถงทางเดินที่บิดเบี้ยวในมหาวิทยาลัยร้างแห่งนี้ แสงจากไฟฉายในมือของเขาสั่นไหวจนเห็นเป็นลำแสงที่แตกกระจายเหมือนเศษแก้ว ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นไม้ผุพัง รินทร์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน—ไม่ใช่จากฝีเท้าของเขา แต่มันมาจาก 'เงา' ที่กำลังคืบคลานอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาเอง เงามืดนั้นไม่ได้ทอดตัวตามธรรมชาติของแสงไฟ แต่มันขยับเขยื้อนด้วยเจตจำนงของตัวเอง มือที่ดำมืดราวกับหมึกหยดลงในน้ำใสค่อยๆ ยืดขยายออกจากร่างของเขา เหมือนสัตว์ร้ายที่หิวโหยรอคอยเวลาจะตะปบเหยื่อ *“คนต่อไปที่จะตายในความทรงจำ... คือตัวเธอเองนะ รินทร์”* คำพูดนั้นยังคงตามหลอกหลอนซ้ำไปซ้ำมา รินทร์กระแทกไหล่เข้ากับประตูห้องแล็บจิตวิทยาที่ล็อคแน่นหนา เขาพยายามบิดลูกบิดอย่างรุนแรงจนผิวหนังบนฝ่ามือถลอกปลอกเปิก ความเจ็บปวดไม่ได้ช่วยดึงสติเขาให้กลับคืนมา แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความเปราะบางของโลกใบนี้—โลกที่ขอบเขตระหว่างความเป็นจริงและภาพสะท้อนเริ่มละลายหายไป เขาทรุดตัวลงนั่งพิงประตู ลมหายใจขาดห้วง รินทร์มองเห็นเงาของตัวเองที่ผนังฝั่งตรงข้าม มันไม่ได้กำลังพิงประตูเหมือนเขา แต่มันกำลังยืนตระหง่าน มือที่ยาวผิดปกติค่อยๆ ยกขึ้นมาทำท่าปาดคอตัวเองอย่างเชื่องช้า "นายต้องการอะไรกันแน่ ธาม..." รินทร์พึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น "ฉันก็แค่ต้องการให้เธอยอมรับความจริง" เสียงของธามดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้ขึ้น เหมือนคนกระซิบอยู่ข้างใบหู "ว่าตัวตนที่เธอเป็นอยู่นี้... คือเศษเสี้ยวที่เหลือทิ้งไว้หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น โลกคู่ขนานไม่ได้กำลังถูกทำลายรินทร์ แต่มันกำลัง 'รวมร่าง' และที่ที่เธออยู่ตอนนี้ มันคือกระจกเงาบานที่สิบสาม... บานที่ไม่มีวันมองเห็นความจริงของตัวเอง" รินทร์กำเศษกระจกที่เก็บได้จากพื้นแน่นจนเลือดซึมออกมาเป็นรอยแดงฉาน เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาบนผนังอีกครั้ง และสิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ในเงาบนผนังนั้น รินทร์ในชุดเดิมเห็นเงาของธามยืนอยู่ข้างหลัง—แต่ธามคนนั้นไม่ได้มีใบหน้าเหมือนเพื่อนสนิทของเขา มันเป็นใบหน้าของรินทร์เองที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู ดวงตาคู่ที่ว่างเปล่ากำลังจ้องมองมาที่เขาผ่านผนังห้อง "ถ้าฉันคือตัวตนที่ผิดพลาด..." รินทร์กัดฟันแน่น พยายามยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นในอก "งั้นฉันก็จะจบเรื่องนี้ด้วยมือของฉันเอง ไม่ใช่การฆ่าตัวตายตามที่นายต้องการ แต่เป็นการทำลายทุกอย่างที่ขวางกั้นระหว่างกระจกพวกนี้!" เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่คุ้นเคย แผนผังการทดลองเรื่องการรับรู้ทางจิตวิทยาที่เขาสร้างขึ้นมากับมือวางกระจัดกระจาย รินทร์ตัดสินใจหยิบสารเคมีขวดหนึ่งที่ใช้ในงานวิจัยขึ้นมา เขารู้ว่าสารนี้ทำปฏิกิริยากับแสงยูวีที่ติดตั้งอยู่ในห้องฉายภาพ—เขากำลังจะเปลี่ยนห้องนี้ให้กลายเป็นกับดักที่แม้แต่ 'เงา' ก็หนีไม่พ้น รินทร์ขว้างขวดสารเคมีไปที่กำแพงกระจกห้องแล็บจนมันแตกกระจาย กลิ่นฉุนกึกอบอวลไปทั่ว เขากดสวิตช์ไฟฉุกเฉิน ทันใดนั้น แสงไฟสีม่วงอมฟ้าสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง ภาพที่สะท้อนในกระจกนับร้อยบานเปลี่ยนไป ร่างเงาที่ไล่ล่าเขาไม่ได้ถูกสลายไป แต่มันกลับ 'หลุด' ออกมาจากพื้นผิวของกระจกอย่างบิดเบี้ยว รินทร์มองเห็นชายที่หน้าตาเหมือนเขาทุกประการนับสิบคนพุ่งทะลุออกมาจากกระจกแต่ละบาน แต่ละร่างดูทรมาน ราวกับถูกหล่อหลอมด้วยความเจ็บปวดจากการสูญเสีย รินทร์ถอยหลังจนมุม เขาเตรียมจะคว้ามีดผ่าตัดที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่แล้วมือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเขาไว้จากข้างหลัง “อย่าทำแบบนั้นรินทร์” เสียงนั้นไม่ใช่ของธาม แต่มันคือเสียงของคนรักที่เขาเสียไปในอุบัติเหตุเมื่อปีก่อน “ถ้าเธอฆ่าพวกเขาทั้งหมด... ตัวเธอเองก็จะไม่มีที่ให้อยู่ในโลกใบไหนอีกเลยนะ” รินทร์ชะงัก สายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ใบหน้าของหญิงสาว แต่เป็นร่างที่ไร้ใบหน้าซึ่งกำลังถือกระจกบานเล็กๆ ไว้ในมือ ในกระจกบานนั้น รินทร์เห็นภาพตัวเองนอนจมกองเลือดอยู่ในอุบัติเหตุเมื่อปีก่อน... และคนที่เป็นคนขับรถคันนั้น ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ 'ตัวเขาเอง' ที่กำลังยิ้มออกมาจากกระจก เขาไม่ได้ถูกเงาไล่ล่า แต่เขากำลังถูก 'อดีต' ที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดฉุดกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้เอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกระจกเงาไปพร้อมกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ