ความมืดมิดในโรงพยาบาล

“คุณกำลังโกหกตัวเองรินทร์... หรือคุณกำลังพยายามโกหกศพที่นอนอยู่ตรงหน้านี้กันแน่คะ?” เสียงของธามเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งที่เกาะตัวอยู่บนกระจกเงา รินทร์ชะงักมือที่กำลังสั่นเทาขณะสวมถุงมือยาง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลที่เคยคุ้นชิน บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน ศพของหัวหน้าแผนกจิตเวชที่เคยเข้มงวดบัดนี้กลายเป็นเพียงก้อนเนื้อที่ถูกจัดวางในท่าทางประหลาด ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปยังความว่างเปล่าราวกับเห็นสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรเห็น รินทร์ไม่ตอบ เขาพยายามจดจ่ออยู่กับรอยแผลที่ถูกกรีดลึกลงบนแผ่นหลังของเหยื่อ มันไม่ใช่รอยมีดธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนรอยแยกของมิติที่เขาเห็นในฝันร้ายซ้ำๆ ‘อดีต’ ที่เขาพยายามฝังกลบ กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมศพเพื่อทวงคืนลมหายใจ “เขารู้ความลับของคุณ” ธามก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินที่ข้างหู “รู้ว่าทำไมอุบัติเหตุครั้งนั้นถึงไม่มีใครรอดชีวิตนอกจากคุณ... รินทร์คะ ความทรงจำของคุณมันไม่ใช่ของจริง แต่มันคือจิ๊กซอว์ที่ใครบางคนจัดวางให้คุณเล่น เพื่อให้คุณก้าวลงไปในกระจกบานนั้นด้วยความเต็มใจ” รินทร์กระแทกเครื่องมือแพทย์ลงบนถาดสแตนเลสจนเกิดเสียงดังสนั่น เขาสะบัดหน้าหันมามองธาม ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสับสนและหวาดระแวง “หุบปากเสียทีธาม! นายก็แค่คนโรคจิตที่ต้องการจะดึงฉันลงไปในนรกแบบเดียวกับนาย นายไม่ได้มาเพื่อช่วย... นายมาเพื่อเฝ้าดูว่าฉันจะแตกสลายตอนไหน” “ฉันไม่ได้เฝ้าดู” ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเวทนา “ฉันแค่รอให้คุณยอมรับว่า 'ตัวคุณ' อีกคนหนึ่ง... กำลังจะยึดร่างนี้ไปอย่างสมบูรณ์” บรรยากาศในห้องตรวจเวชระเบียนเริ่มบีบคั้น แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ เงาของรินทร์ที่ทอดลงบนผนังห้องดูเหมือนจะขยับเขยื้อนด้วยตัวของมันเอง รอยแผลบนหลังศพเริ่มมีหยดเลือดไหลย้อนศรขึ้นไปตามแนวสันหลัง ราวกับแรงโน้มถ่วงในห้องนี้กำลังถูกบิดเบือน รินทร์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว เขาเห็นภาพนิมิตวาบผ่านเข้ามาในหัว—ภาพที่เขาไม่ได้เป็นคนยืนมองศพ แต่เป็นเขาที่กำลังถือมีดเล่มนั้นอยู่ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องตรวจที่มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังติ๊ก... ติ๊ก... “รินทร์... มองที่กระจกบานนั้นสิคะ” ธามกระซิบ พลางชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่ประจำห้องที่ใช้สำหรับสังเกตการณ์ผู้ป่วย รินทร์ค่อยๆ หันไปมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ตัวเขาในชุดกาวน์ขาวที่เปื้อนเลือด แต่เป็นภาพของรินทร์ในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของคนในกระจกแสยะยิ้มที่กว้างเกินขอบเขตของมนุษย์ และในมือของร่างเงาที่ซ้อนทับนั้น... กำลังถือหัวใจที่ยังคงเต้นตุบๆ ของใครบางคนเอาไว้ เขารีบถอยกรูดจนชนเข้ากับรถเข็นยา อุปกรณ์ทางการแพทย์ร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น รินทร์หอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก “นั่นไม่ใช่ฉัน... นายทำอะไร! นายทำให้ฉันเห็นภาพหลอน!” ธามก้าวเข้ามาคว้าไหล่เขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนรินทร์รู้สึกเจ็บแปลบ “ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอค่ะรินทร์ แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการยอมรับว่า... คนที่ฆ่าเขาเมื่อสิบนาทีก่อน ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคุณในตอนที่คุณหลับตาลงนั่นแหละ” วินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเสียงฝีเท้าของตำรวจจำนวนมากก็ดังสนั่นมาจากทางเดินหน้าห้อง ประตูถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามา รินทร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างศพ ในขณะที่ธามหายวับไปกับตา ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้น เสียงเจ้าหน้าที่ตะโกนก้องท่ามกลางความโกลาหล แต่รินทร์กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงกระซิบจากเงามืดในกระจกที่ยังคงจ้องมองเขาไม่วางตา เมื่อเขาเหลือบมองมือของตัวเองที่ยังสวมถุงมือยางอยู่ เขาก็พบว่ามันไม่ได้เปื้อนเลือดสีแดงสดเพียงอย่างเดียว แต่มันกลับเปื้อนด้วยหมึกสีดำมืดมิดที่กำลังเขียนชื่อของเขาลงบนศพซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึ่บลงสนิท ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุม รินทร์กลับได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเองดังขึ้นจากด้านหลัง... ทั้งที่เขายังยืนอยู่ที่เดิม และความเย็นเยียบของมือใครบางคนก็เอื้อมมาแตะที่ลำคอของเขา พร้อมกับกระซิบว่า... "ยินดีต้อนรับกลับสู่ความทรงจำที่แท้จริงนะคะ... รินทร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางเข้าสู่ด้านมืดของกระจกไปกับรินทร์นะคะ