รอยยิ้มที่ต่างออกไป

"เธอกำลังทำลายสมดุลของตัวเองนะ รินทร์" เสียงของธามแหบพร่าคล้ายใบมีดกรีดลงบนแผ่นแก้ว เขาไม่ได้มองหน้าฉัน แต่ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังเงาสะท้อนของเขาเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องทำงานของฉัน แสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องทำให้เงาของธามดูบิดเบี้ยวและทอดตัวยาวผิดปกติบนพื้นพรมสีเลือดนก ฉันวางปากกาลง มือของฉันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมาจากประโยคสุดท้ายของบทสนทนาก่อนหน้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนฝูงแมลงปีกแข็งที่บินว่อนในกล่องปิดตาย "สมดุลเหรอคะ? หรือว่าคุณแค่กลัวว่าความจริงที่ฉันพบ... จะทำให้แผนการของพวกคุณพังไม่เป็นท่า" ธามหันกลับมา รอยยิ้มของเขาไม่ใช่รอยยิ้มที่ฉันคุ้นเคยตลอดระยะเวลาหลายปีที่รู้จักกัน มันดูแข็งทื่อ ราวกับมีใครสักคนเอาเข็มหมุดไปตรึงไว้ที่มุมปากของเขาให้ยกขึ้นค้างไว้อย่างนั้น "ความจริงไม่มีอยู่จริงหรอกรินทร์ มีแค่ 'เวอร์ชัน' ที่เราเลือกจะเชื่อต่างหาก" เขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นอับชื้นเหมือนดินชื้นแฉะหลังฝนตก "ลองมองดูสิ... มองดูตัวเองในกระจกบานนั้นให้ดีๆ แล้วบอกฉันว่า คุณเห็นใครยืนอยู่ตรงนั้นกันแน่" ฉันขยับกายถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับขอบโต๊ะทำงาน ความรู้สึกประหม่าแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง บานกระจกเงาขนาดมหึมาที่ติดตั้งไว้บนผนังห้องดูเหมือนจะดูดกลืนแสงไฟจนมืดสนิทไปชั่วขณะ ฉันค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับมัน ราวกับถูกสะกดจิต ในภาพสะท้อนนั้น ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง—รินทร์—คนเดิมที่ฉันรู้จักมาตลอดชีวิต ผมยาวประบ่า ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและการสูญเสีย แต่แล้ว... ทุกอย่างก็เริ่มบิดเบี้ยว เงาของฉันในกระจกไม่ได้เคลื่อนไหวตามฉัน จังหวะการหายใจของหญิงสาวในกระจกดูเหมือนจะเร็วกว่าฉันครู่หนึ่ง และในขณะที่ฉันกำลังจะเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว รินทร์ในกระจกก็หยุดนิ่ง ดวงตาของเธอที่เคยหม่นแสงกลับฉายประกายสีเงินวาวโรจน์ ก่อนที่มุมปากข้างซ้ายของเธอจะค่อยๆ ขยับขึ้น... รอยยิ้มนั้นค่อยๆ กว้างขึ้น กว้างจนดูผิดธรรมชาติ เผยให้เห็นไรฟันที่ขาวโพลนจนน่าขนลุก มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่กำลังเศร้า แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่กำลังดูถูกเหยียดหยามเหยื่อที่ติดกับดัก "นั่นไม่ใช่ฉัน..." ฉันพึมพำ เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "นั่นคือ 'ตัวจริง' ที่คุณพยายามฝังกลบไว้ใต้กองตำราจิตวิทยาที่น่าสมเพชนั่นไงล่ะ" ธามกระซิบข้างหู กลิ่นอับชื้นที่ปลายจมูกรุนแรงขึ้นจนฉันต้องกลั้นหายใจ "เธอรอคอยมานานมากนะ รินทร์... รอคอยที่จะได้ยึดครองพื้นที่ที่ควรจะเป็นของเธอตั้งแต่ตอนที่อุบัติเหตุครั้งนั้นพรากทุกอย่างไปจากคุณ" ฉันเอื้อมมือออกไปจะสัมผัสผิวกระจกเพื่อพิสูจน์ว่านี่เป็นเพียงอาการทางจิต แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเยียบของผิวแก้ว เงาในกระจกก็คว้าข้อมือของฉันไว้ได้! แรงมหาศาลจากอีกฝั่งดึงรั้งฉันจนตัวแทบจะพุ่งทะลุเข้าไปในบานกระจก ความร้อนเหมือนเปลวไฟลวกผิวหนังตรงข้อมือ "ปล่อยฉัน!" ฉันกรีดร้อง แต่ในห้องนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองคน ธามเพียงแค่ยืนกอดอกดูโศกนาฏกรรมที่กำลังดำเนินไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง รินทร์ในกระจกขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดกับผิวแก้ว ลมหายใจเย็นยะเยือกของเธอปะทะกับใบหน้าของฉันผ่านกระจกเงานั้น เธอกระซิบด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น เป็นเสียงของฉัน... แต่กลับแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความอาฆาต "ขอบคุณที่ทนทุกข์มาแทนฉันนานขนาดนี้นะคะ... ต่อจากนี้ไป ถึงเวลาที่ฉันต้องทำหน้าที่ 'รินทร์' ที่คุณทำพลาดไปบ้างแล้ว" ทันใดนั้น เสียงกระจกแตกละเอียดดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องทำงาน แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ... ไม่มีการแตกกระจายของเศษแก้วแม้แต่ชิ้นเดียว รอยร้าวปรากฏขึ้นบนอากาศว่างเปล่าตรงหน้าฉัน เหมือนรอยแตกร้าวของมิติที่กำลังแยกออกจากกัน ธามเดินเข้ามาหาฉันที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่หน้ากระจกที่ไร้รอยแตก แต่รอยยิ้มของเขากลับกว้างขึ้นกว่าเดิมจนดูสยดสยอง เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันเบาๆ แล้วพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "ยินดีที่ได้รู้จัก 'ตัวจริง' ที่อยู่ในนี้เสียที... รินทร์... หรือควรจะเรียกคุณว่า 'คนนอก' ดีล่ะ?" ประตูห้องทำงานที่ปิดล็อกไว้ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้อง... ร่างนั้นสวมชุดเดรสสีขาวชุดเดียวกับที่ฉันใส่ในวันที่เกิดอุบัติเหตุวันนั้น ใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องคือใบหน้าของฉันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน... รินทร์ในชุดสีขาวคนนั้นหันมามองฉัน แล้วรอยยิ้มที่ต่างออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ก่อนที่เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความตาย "เธอเหนื่อยแล้วไม่ใช่เหรอ? ถึงเวลาไปพักใน 'กระจก' ได้แล้วนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของความจริงไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ...