จุดเปลี่ยนของความสงสัย

"ธาม... นายจะอธิบายเรื่องรอยแผลที่ข้อมือนั่นว่ายังไงคะ?" รินทร์เอ่ยถามพลางวางแฟ้มประวัติคนไข้ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงของเธอนิ่งสนิทจนเกือบจะเย็นเยือก ทว่าสายตาของเธอกลับจับจ้องไปยังข้อมือขวาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่วางตา ธามชะงักมือที่กำลังหมุนปากกาหมึกซึมไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่ดูเหมือนถูกตีตราประทับไว้อย่างมิดชิด "รอยแผลเป็น? รินทร์... เราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วไม่ใช่หรือคะ ว่ามันเป็นอุบัติเหตุตั้งแต่ตอนที่เรายังเด็ก" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่น้ำหนักของคำพูดนั้นกลับหนักแน่นจนน่าอึดอัด รินทร์ไม่ได้ตอบทันที เธอขยับกายเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องตรวจจิตวิทยาดูจะจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายความเย็นชืดที่อบอวลมาจากตัวของธาม เธอจำได้แม่นว่าเมื่อคืนก่อน ในคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำจนกระจกหน้าต่างแทบแตก รอยแผลบนข้อมือของธาม—รอยที่เกิดจากบาดแผลฉกรรจ์ในอดีต—มันควรจะอยู่อีกด้านหนึ่งของแขน ไม่ใช่ตรงนี้ ไม่ใช่ตำแหน่งที่สมมาตรอย่างน่าประหลาดกับรอยแผลที่เธอเคยเห็นจากคนในภาพถ่ายเก่าๆ ของอีกฝั่งมิติ "ความทรงจำของคนเรามักจะบิดเบี้ยวได้ง่ายนะคะธาม โดยเฉพาะเมื่อเราพยายามจะยัดเยียดความจริงชุดใหม่เข้าไปแทนที่" รินทร์เว้นจังหวะ เธอกวาดสายตามองมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวของธามเคาะจังหวะลงบนเนื้อไม้เป็นทำนองที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ มันไม่ใช่จังหวะที่คนปกติจะทำ "นายไม่เคยมีรอยแผลเป็นตรงนี้ เมื่อสองเดือนก่อน... ตอนที่นายช่วยฉันหยิบของในห้องใต้ดิน ฉันเห็นมันชัดเจนว่าแขนนายเรียบเนียน นายเปลี่ยนไป นายไม่ใช่ธามที่ฉันรู้จักมาตลอดสิบปี... หรือนายกำลังจะบอกฉันว่า คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ คือใครที่ 'ข้าม' มาจากอีกฝั่งกันคะ?" อากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลง ธามเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นยิ้มที่ทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนถูกของมีคมบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขาไม่ได้ปฏิเสธด้วยคำพูด แต่ความเงียบของเขาคือคำตอบที่น่ากลัวที่สุด "รินทร์คะ... ความจริงน่ะ มันเหมือนกับกระจกเงา" ธามโน้มตัวเข้ามาหาเธอจนรินทร์ได้กลิ่นไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากเสื้อเชิ้ตของเขา "ถ้าเรามองมันนานพอ เราจะเริ่มเห็นว่า 'ตัวเรา' ในนั้นไม่ได้ทำตามเราเสมอไป บางครั้งมันก็ตัดสินใจเดินออกไปเอง โดยที่ไม่รอให้เราสั่ง... นายกลัวอะไรหรือคะ? กลัวว่าคนที่นายรักจริงๆ จะไม่มีวันได้กลับมาหา หรือกลัวว่าคนที่จะมาแทนที่เขา จะเป็นคนที่น่าหลงใหลมากกว่า?" หัวใจของรินทร์เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอพยายามรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ ความสงสัยที่สะสมมานานนับเดือนเริ่มก่อตัวเป็นก้อนความหวาดกลัวที่แน่นิ่ง เธอหยิบสมุดบันทึกที่ซ่อนไว้ใต้แฟ้มขึ้นมา เปิดหน้าที่มีรอยปึกกระดาษพับยับเยินให้เขาดู "นี่คือบันทึกของคนไข้ที่คุณดูแลในมิติก่อนหน้า ธาม... ลายมือนี้เป็นของคุณ แต่สิ่งที่เขียนมันคือพิกัดของ 'รอยร้าว' ที่เชื่อมต่อระหว่างสองโลก คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนหรือเป็นคู่คิด แต่คุณมาเพื่อ 'แทนที่' ใครสักคน" ธามไม่ได้แสดงอาการตกใจ เขาเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ราวกับเขากำลังชื่นชมงานศิลปะที่ชิ้นงานกำลังเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเพียงเครื่องมือ "รินทร์... บางทีการรู้ความจริงอาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดนะคะ" ธามลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "เพราะทันทีที่คุณเปิดเผยความลับนี้ออกมา กระจกเงาที่กั้นระหว่างเรา... มันก็เริ่มร้าวแล้วจริงๆ" พลันนั้น ไฟในห้องตรวจก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงแก้วแตกละเอียดที่ดังมาจากมุมมืดของห้อง รินทร์ชะงักค้างด้วยความตระหนก ทว่าในจังหวะที่แสงสว่างวาบจากฟ้าแลบข้างนอกสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง เธอก็ต้องเบิกตากว้างจนสุด ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม... ธามไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป แต่สิ่งที่อยู่ตรงนั้นคือ 'รินทร์' อีกคนในชุดที่เปื้อนคราบเลือด กำลังนั่งจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุดออกมาจากเงาสะท้อน "รินทร์คะ... ดูเหมือนว่าธามจะไม่ใช่คนเดียวที่อยากข้ามฝั่งมาหาคุณนะคะ" เสียงที่ดังออกมาจากเงาในความมืดนั้นคือเสียงของธาม แต่มันกลับดังมาจากด้านหลังของเธอ พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบที่ประทับลงบนหัวไหล่ของเธอเบาๆ ราวกับจะเตือนให้รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้เพียงลำพังอีกต่อไป รินทร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ธาม... แต่เป็นกระจกบานใหญ่ที่เธอไม่เคยมีไว้ในห้องนี้ และเงาในกระจกนั้น... มันกำลังเดินทะลุออกมาสู่โลกของเธอทีละน้อย ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในรอยร้าวแห่งตัวตนไปกับเงาที่ไม่มีวันตาย แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ กระจกเงาต้องสาป