โลกที่บิดเบี้ยว

"ธาม... นายเปลี่ยนดอกไม้ในแจกันนี้หรือเปล่าคะ?" รินทร์ถามพลางวางมือลงบนกลีบดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก ปลายนิ้วของเธอสัมผัสถูกความเย็นเยียบที่ผิดปกติ ราวกับว่าดอกไม้ช่อนี้ไม่ได้ถูกแช่อยู่ในน้ำสะอาด แต่เป็นของเหลวที่มีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง ธามยืนพิงกรอบประตูห้องครัว แสงไฟนีออนเหนือหัวเขากะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนสัญญาณเตือนภัยที่ไร้เสียง เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูคลุมเครือ "รินทร์... กลิ่นของมันหอมดีไม่ใช่เหรอ หรือเธอเริ่มจะชินกับความตายเสียจนแยกความแตกต่างระหว่างความสดใหม่กับความเน่าเปื่อยไม่ออกแล้ว?" "มันไม่มีกลิ่นค่ะ" รินทร์ตอบเบาๆ สายตาจดจ้องที่ดอกไม้ดอกนั้น ในระดับสายตาของเธอ กลีบดอกที่เคยขาวสะอาดบัดนี้กลับมีรอยเส้นเลือดสีดำขยายตัวแตกแขนงคล้ายใยแมงมุม "และตั้งแต่เมื่อไหร่ที่บ้านหลังนี้มีเงาซ้อนทับกันถึงสามชั้นที่มุมห้องนั่น?" บรรยากาศในห้องโถงกว้างของบ้านดูเหมือนเดิมทุกประการ รูปภาพที่แขวนบนผนังยังอยู่ในตำแหน่งเดิม นาฬิกาลูกตุ้มยังคงขยับเขยื้อนเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่ทว่า... มิติของสถานที่แห่งนี้กลับบิดเบี้ยว มุมมองที่ควรจะเป็นสามมิติกลับดูแบนราบและยืดขยายราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน รินทร์รู้สึกได้ว่าแรงโน้มถ่วงรอบตัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเธอกำลังก้าวเดินอยู่บนพื้นที่ลาดเอียงของจิตสำนึก ธามก้าวเข้ามาใกล้ เขาขยับตัวได้เงียบเชียบดุจภูตผี "บ้านหลังนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกนะรินทร์ แต่เป็น 'เธอ' ต่างหากที่เริ่มมองเห็นเนื้อแท้ของมัน กระจกบานที่สิบสามมันไม่ได้แค่สะท้อนภาพลักษณ์ แต่มันกำลังกัดกินตัวตนในโลกนี้ เพื่อเปิดทางให้กับอีกตัวตนหนึ่งที่รอคอยอยู่ข้างหลัง" รินทร์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นเท้าของเธอแตะเข้ากับขอบพรมที่ม้วนตัวขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ เธอมองผ่านไหล่ของธามไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่สุดทางเดิน ในกระจกบานนั้น... โคมไฟระย้าที่ควรจะห้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วงกลับกำลังชี้ขึ้นสู่เพดาน และตัวเธอเองในกระจกไม่ได้กำลังยืนถอยหนีเหมือนเธอ แต่มันกำลังเอื้อมมือมาหาเธอด้วยใบหน้าที่ปราศจากดวงตา "นายพยายามจะทำอะไรกันแน่ ธาม" เสียงของรินทร์สั่นเครือแต่ยังคงความเยือกเย็นของนักจิตวิทยาไว้ได้ "นายไม่ได้ต้องการช่วยให้ฉันลืมเรื่องอุบัติเหตุ แต่นายกำลังสร้างอุบัติเหตุซ้ำซากให้เกิดขึ้นในชีวิตจริงผ่านรอยร้าวของมิตินี้" "ความสูญเสียคือเชื้อเพลิงชั้นดีในการหลอมรวมโลกคู่ขนานค่ะ รินทร์" ธามหยุดเดิน เขายื่นมือออกไปหาเธอ นิ้วมือของเขาดูยาวผิดปกติและขยับไปมาเหมือนนิ้วของนักเชิดหุ่น "ในโลกที่คุณจากมา... คุณอาจจะรอดชีวิต แต่ในโลกนี้... คุณคือคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้นที่โรงพยาบาล" คำพูดของเขาทิ่มแทงลงไปกลางใจ รินทร์ชะงักไปชั่วครู่ ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นมา—กลิ่นน้ำมันเบนซิน เสียงเหล็กบดขยี้กัน และความรู้สึกของความว่างเปล่าที่เธอคิดว่าเธอผ่านพ้นมันมาได้แล้ว แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอหันไปมองเงาของตัวเองบนพื้น เธอกลับพบว่าเงาของเธอกำลังถือมีดสั้นอยู่ในมือ ทั้งที่สองมือของเธอยังคงว่างเปล่า ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ รินทร์หยิบปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะทำงานออกมาเล็งตรงไปที่ธามโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเธอเหนี่ยวไก เสียงที่ดังก้องออกมาไม่ใช่เสียงระเบิดของกระสุน แต่เป็นเสียงกระจกแตกละเอียดนับพันชิ้นที่ดังระงมไปทั่วโถงบ้าน "เห็นไหมคะ?" ธามหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาสะท้อนไปมาเหมือนมาจากทั่วทุกทิศทาง "ที่นี่ไม่มีอาวุธสำหรับสังหาร เพราะในที่แห่งนี้... ไม่มีใครสามารถทำลายใครได้จริงๆ นอกจากจะยอมรับว่าเราต่างก็เป็นเพียงเงาของกันและกัน" ทันใดนั้น ผนังบ้านเริ่มลอกออกเป็นแผ่นๆ เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีมืดดำที่ไร้ดวงดาวเบื้องหลัง และที่หน้าประตูบ้าน ประตูบานหนึ่งเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างคนคนหนึ่งก้าวเข้ามา—คนที่มีใบหน้าเหมือนรินทร์ทุกประการ แต่ในมือของอีกฝ่ายกลับกุมมือของใครบางคนที่รินทร์จำได้แม่นยำว่าเป็นคนรักที่ตายไปในอุบัติเหตุครั้งนั้น "รินทร์... มาหาเราสิคะ" เสียงนั้นเรียกหาเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและคุ้นเคยเกินไป ในขณะที่ธามก้าวถอยออกไปยืนเคียงข้างร่างจำลองของเธอ พร้อมกับหยิบเศษกระจกขึ้นมาวางลงบนฝ่ามือของรินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู "คุณจะเลือกรักษาโลกที่บิดเบี้ยวใบเดิมที่ไร้ความหมาย หรือจะยอมแตกสลายเพื่อกลับไปอยู่ในเงาที่สมบูรณ์แบบคะ?" รินทร์มองมือที่ถือเศษกระจกคมกริบนั้น เลือดค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยบาดเล็กๆ แต่สิ่งที่ไหลออกมากลับไม่ใช่สีแดง... มันคือหยดน้ำหมึกสีดำข้นที่เริ่มเขียนบันทึกบางอย่างลงบนฝ่ามือของเธอเอง กระจกเงาต้องสาปขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความบิดเบี้ยวในครั้งนี้นะคะ