กับดักของเวลา

“หยุดเสียทีธาม! ฉันบอกให้คุณหยุดเล่นตลกกับเข็มนาฬิกาพวกนี้ได้แล้ว!” รินทร์ตวาดลั่น มือสั่นเทาของเธอคว้าแจกันแก้วเจียระไนบนโต๊ะทำงานของเขาแล้วทุ่มลงพื้น เสียงแตกกระจายดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบงัน แต่ทว่า... วินาทีต่อมา เสียงนั้นกลับเงียบหายไป ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่มรีเซ็ต รินทร์ยืนหอบหายใจอยู่หน้าโต๊ะตัวเดิม แจกันใบเดิมที่แตกกระจายไปเมื่อครู่ กลับมาตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะราวกับไม่เคยผ่านเหตุการณ์รุนแรงใดๆ มาก่อน ธามนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเก่ง มือถือปากกาหมึกซึมจดบันทึกอะไรบางอย่างลงสมุดปกดำ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความสมเพช “คุณดูเหนื่อยนะรินทร์ นั่งพักก่อนไหม?” ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้ยินคำตวาดเมื่อครู่ “คุณทำอะไรกับเวลา...” รินทร์แค่นเสียงถาม ลมหายใจของเธอติดขัด เธอจำได้แม่นว่าเมื่อกี้เธอเพิ่งปาแจกันทิ้ง แต่นี่เป็นครั้งที่สิบ... หรืออาจจะเป็นครั้งที่ร้อยที่เหตุการณ์นี้วนกลับมา “นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ผมต้องเห็นคุณทำแบบนี้?” ธามวางปากกาลงช้าๆ เขาขยับแว่นสายตาพลางยิ้มที่มุมปาก “คุณกำลังสับสนระหว่าง ‘ความทรงจำ’ กับ ‘ความเป็นจริง’ นะครับรินทร์ บาดแผลจากอุบัติเหตุครั้งนั้นมันยังไม่จางหายไปไหนหรอก” รินทร์ก้าวถอยหลัง หลังของเธอชนเข้ากับตู้หนังสือที่เต็มไปด้วยแฟ้มประวัติคนไข้ที่เธอเองก็อ่านไม่ออก เธอพยายามรวบรวมสติ แม้จะรู้ดีว่าทุกอย่างในห้องนี้คือกับดัก แต่ความล้าทางจิตใจมันกัดกินเธอจนเกือบจะยอมจำนน เธอเป็นนักจิตวิทยา เธอรู้ดีว่านี่อาจเป็นภาวะแตกสลายทางจิต หรืออาการของความเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ (PTSD) แต่สิ่งที่เธอสัมผัสได้—กลิ่นอายความอับชื้นของกระจกเงาที่ดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ในห้องนี้—มันจริงเกินกว่าจะเป็นจินตนาการ “ฉันไม่ได้บ้า!” รินทร์กัดฟัน “ฉันเห็นคุณเปลี่ยนเข็มนาฬิกาข้อมือ ทุกครั้งที่เสียงมันดังติ๊กสุดท้าย... โลกนี้ก็หมุนกลับไปจุดที่ฉันเดินเข้ามาในห้อง” ธามลุกขึ้นยืน เขาค่อยๆ ก้าวเดินมาหาเธออย่างเชื่องช้า ฝีเท้าของเขามั่นคงหนักแน่นราวกับผู้คุมกฎ “คุณอยากรู้ไหมว่าทำไม?” เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นที่เหมือนกับกลิ่นของคนรักผู้ล่วงลับ “เพราะคุณพยายามจะก้าวออกไปสู่ ‘โลกคู่ขนาน’ ที่ไม่มีผม... ไม่มีอุบัติเหตุนั้น และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีรินทร์คนที่พังทลายคนนี้ไงล่ะ” “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่!” “ผมต้องการแค่ให้คุณยอมรับว่า เราทั้งคู่ติดอยู่ในกระจกใบเดียวกัน” ธามยื่นมือมาหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่รินทร์ปัดทิ้งอย่างแรง จังหวะที่มือของเธอสัมผัสถูกแขนเสื้อของเขา ความทรงจำที่บิดเบี้ยวก็ถาโถมเข้าใส่—เธอเห็นภาพรถยนต์ที่พลิกคว่ำ เห็นใบหน้าของธามที่ยืนยิ้มอยู่ข้างซากรถในวันที่ฝนตกหนัก เห็นเขาดึงกระจกบานหนึ่งออกมาจากความว่างเปล่า กระจกที่สะท้อนภาพของตัวเธอเองในชุดสีดำสนิท แต่ในตานั้นกลับไม่มีความโศกเศร้า มีเพียงความกระหายที่ต้องการจะหลุดออกมาจากเงา รินทร์เบิกตากว้าง เธอคว้าที่เปิดจดหมายโลหะบนโต๊ะขึ้นมาจ่อที่คอตัวเอง “ถ้าฉันตายในลูปนี้... คุณจะยังดึงฉันกลับมาได้อีกไหม?” เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ แต่นัยน์ตามุ่งมั่น ธามหยุดชะงัก รอยยิ้มจอมปลอมของเขาเลือนหายไปชั่วขณะ “อย่าทำแบบนั้น รินทร์ คุณจะไม่มีวันได้กลับไปสู่ความเป็นจริงอีกเลย ถ้าคุณทำลาย 'ตัวตน' ของคุณในตอนนี้” “แล้วความเป็นจริงของฉันมันเหลืออะไรอีกล่ะ?” รินทร์ยิ้มขมขื่น “ในเมื่อทุกอย่างที่คุณสร้างขึ้นมันก็แค่กรงขัง!” เธอกดปลายโลหะลงที่ผิวหนังจนเลือดสีแดงสดซึมออกมา แต่แทนที่จะเป็นความเจ็บปวด สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นภาพเงาของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่หลังธาม... เงาของเธอกำลังยิ้มแสยะ ในขณะที่ร่างจริงของเธอกำลังหลั่งน้ำตา และที่น่ากลัวกว่านั้น... ในเงานั้น ธามไม่ได้อยู่คนเดียว เขากำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเธอราวกับแกะ รินทร์ชะงัก คมโลหะร่วงหล่นจากมือ ธามก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “รินทร์ที่รัก... คุณลืมไปแล้วหรือยังว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนผลักเขาลงไปในเหวนั้นในวันที่ฝนตก?” กระจกบานยักษ์ด้านหลังเริ่มร้าวเป็นทางยาว เสียงกึกก้องกัมปนาทเหมือนโลกกำลังจะพังทลายลงจริงๆ ในวินาทีที่เศษกระจกชิ้นหนึ่งหลุดร่วงลงมา รินทร์เห็นมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากรอยร้าว—มือที่สวมแหวนวงเดียวกับที่เธอสวมใส่อยู่ในนิ้วนางข้างซ้าย แต่มันกลับเป็นมือของคนตาย! กระจกเงาต้องสาปขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างรินทร์ท่ามกลางเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายในบทนี้นะคะ