คำเตือนของธาม

“อย่ามองมันรินทร์... อย่าสบตาเงาที่ไม่ได้ขยับตามเธอ” เสียงของธามแหบพร่าและสั่นสะท้าน เขากระชากแขนฉันจนร่างเซไปปะทะกับกำแพงห้องทำงานที่เย็นเฉียบ ลมหายใจของเขาหอบถี่ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ในห้องสมุดส่วนตัวของเขาอบอวลไปทั่ว จนฉันรู้สึกเหมือนกำลังสำลักความลับที่เขากำลังพยายามยัดเยียดให้ ฉันเบนสายตาไปทางกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง เงาในนั้น... เงาของฉันในชุดเดรสสีครีมตัวเดิมยังคงยืนนิ่งสนิท ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากของมันกลับฉีกกว้างขึ้นทีละน้อย ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความหวาดกลัวที่สั่นไหวในดวงตาฉัน “ธาม... นั่นมันก็แค่เงาของฉัน” ฉันเค้นเสียงตอบ มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง “นายกำลังจะบอกอะไรกันแน่? เราคุยเรื่องนี้กันกี่ครั้งแล้วเรื่องภาพหลอนนั่น” “ภาพหลอน?” ธามแค่นหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูแห้งแล้งและสิ้นหวัง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนัง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับจะค้นหาความทรงจำที่หายไป “รินทร์ เธอเป็นนักจิตวิทยา เธอรู้ดีว่าสมองคนเรามันหลอกได้ง่ายแค่ไหน แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของประสาทสัมผัส มันเป็นเรื่องของ ‘การตกลงแลกเปลี่ยน’... เธอเริ่มเห็นมันตั้งแต่วันที่เขาตาย ใช่ไหม?” ฉันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำถึงอุบัติเหตุในคืนฝนตกพรั่งพรูเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ เสียงเบรกที่กรีดร้อง ความเจ็บปวดที่ฉีกกระชาก และเงาสีดำที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้ามของกระจกในคืนนั้น “ฉันแค่คิดถึงเขา” ฉันพึมพำ กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด “ฉันแค่... ไม่อยากยอมรับว่าเขาหายไปตลอดกาล” “แต่นั่นไม่ใช่เขา” ธามลุกขึ้นพรวดพราด เดินเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาคว้ากระจกบานเล็กข้างโต๊ะขึ้นมาแล้วกดมันลงบนฝ่ามือฉัน “จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของ ‘เงา’ ในนั้นสิรินทร์ ลองดูว่ามันกำลังมองอะไรอยู่... แล้วเธอจะรู้ว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามเธอน่ะ มันไม่ได้มองมาที่ ‘เธอ’ แต่มันกำลังมองหา ‘ช่องว่าง’ ที่จะข้ามผ่านเข้ามา” ฉันมองผ่านกระจกบานเล็ก สิ่งที่เห็นคือใบหน้าของตัวเอง—แต่มันไม่ใช่ตัวฉัน ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ไม่มีแววตาของคนที่มีความรู้สึก ในกระจกนั้น ฉันเห็นเงาตัวเองค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นแตะผิวแก้วจากด้านใน เสียงคลิกแผ่วเบาดังขึ้น เหมือนเสียงเล็บขูดกับกระจกจริงๆ หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ฉันรีบสะบัดมือทิ้ง กระจกบานเล็กหล่นลงบนพรมหนาจนแตกละเอียด เสียงเพล้งที่บาดลึกในความเงียบทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว “ทำไมต้องทำแบบนี้...” ฉันถามเสียงสั่น “นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ธาม? นายไม่ได้แค่พยายามเตือนฉัน นายกำลังพยายาม... ปิดกั้นอะไรบางอย่างใช่ไหม?” ธามนิ่งเงียบ แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะชีพจรที่กำลังจะหยุดเต้น เขาเดินตรงไปที่กระจกบานใหญ่ที่มุมห้อง ก่อนจะคว้าผ้าคลุมสีดำที่วางอยู่ใกล้ๆ มาปิดทับมันไว้มิดชิด การกระทำของเขาดูเด็ดขาดและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน “ฉันไม่ได้ปิดกั้นความจริง รินทร์” เขาพูดเบาๆ ขณะที่มือยังคงกำผ้าคลุมแน่น “ฉันแค่พยายามปกป้องโลกฝั่งนี้จากสิ่งที่กำลังจะยึดร่างเธอไป... เพราะถ้าวันไหนที่เงาในกระจกเลิกทำท่าทางตามเธอ และเริ่ม ‘สั่ง’ ให้เธอทำตามมัน วันนั้นแหละ... คือวันที่ตัวตนจริงๆ ของเธอจะถูกลบหายไป” ฉันยืนนิ่ง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นจนหายใจลำบาก ฉันจ้องมองไปยังเงาของธามที่ทาบอยู่บนผนังห้อง ทว่าหัวใจฉันกลับกระตุกวูบ ทำไม... เงาของธามบนผนัง ถึงกำลังยกมือขึ้น ‘ทำเครื่องหมายฆ่า’ ใส่หลังของเขาเอง ในขณะที่ตัวจริงของเขายังคงยืนหันหลังให้ฉันอยู่อย่างนั้น? “ธาม...” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แห้งผาก “หืม?” เขายังคงหันหลังให้ “นั่น... เงานาย...” เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองฉัน ช้าๆ ช้าจนน่ากลัว รอยยิ้มที่เขาไม่เคยยิ้มให้ฉันปรากฏขึ้นบนใบหน้า—รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความสมเพช “รินทร์... เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?” เขาเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลายลง “ฉันบอกเธอไปแล้วไง ว่าอย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น... และที่สำคัญที่สุด เธอควรจะถามตัวเองนะว่า ‘ธาม’ ที่กำลังยืนคุยกับเธออยู่ตอนนี้... จริงๆ แล้วเขาเป็นใครกันแน่” ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท สิ่งเดียวที่ฉันได้ยินในความมืดคือเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังมาจาก ‘หลังกระจก’ ที่ถูกคลุมเอาไว้... และสัมผัสเย็นเฉียบของมือใครบางคนที่วางลงบนไหล่ฉันจากด้านหลัง! ความจริงที่ฉันเคยยึดถือพังทลายลงในพริบตาเดียว และคำถามที่ไร้คำตอบก็กำลังรัดคอฉันให้แน่นขึ้นทุกที กระจกเงาต้องสาปหวังว่าทุกท่านจะยังคงมีสติและไม่หลงกลไปกับเงาที่อยู่ตรงหน้าจนกว่าจะพบกันในตอนต่อไปนะคะ