ผู้สมรู้ร่วมคิด

“ถ้ารินทร์ยังยืนยันจะเก็บ ‘ชิ้นส่วน’ นั้นไว้ ก็เท่ากับว่ารินทร์กำลังฆ่าตัวตายซ้ำซากนะคะ” เสียงของธามเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยเข็มพิษที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจผู้ฟังเสมอ เขาไม่ได้หันมามองรินทร์ แต่กลับกำลังบรรจงเช็ดคราบเลือดแห้งกรังบนกรอบกระจกบานเก่าที่มุมห้องทำงานของเธอ รินทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นเยียบจากอากาศในห้องไม่เท่ากับความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง “ชิ้นส่วนที่อยู่ในมือฉัน... หรือชิ้นส่วนที่อยู่ใน ‘แผนการ’ ของคุณกันแน่คะ ธาม” รินทร์ถามกลับ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมากลบเกลื่อนความกลัว ธามชะงักมือ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาดูบิดเบี้ยวในเงามืดของห้องทำงานที่ปิดไฟสนิท “รินทร์คะ ความจริงเป็นเรื่องน่าขยะแขยงเสมอ แต่ที่แย่กว่าคือการที่รินทร์คิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่ไขปริศนานี้ได้ ทั้งที่คนรอบข้าง... พ่อแม่ เพื่อนร่วมงาน หรือแม้แต่ ‘คนรัก’ ที่ตายไปแล้วของคุณ พวกเขาต่างก็มีส่วนในเงาสะท้อนนี้ทั้งนั้น” เขาสะบัดผ้าเช็ดมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ รินทร์ถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงไม้ที่เย็นเฉียบ เธอหอบหายใจถี่ สายตาจ้องมองธามเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่ไม่คุ้นเคย “หมายความว่ายังไง... อย่ามาเล่นตลกกับความตายของคนอื่นนะคะ!” “เล่นตลกหรือคะ?” ธามหัวเราะหึในลำคอ เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนรินทร์ได้กลิ่นอายโลหะจางๆ ที่ติดตัวเขามาตลอด “รินทร์จำวันที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวอุบัติเหตุได้ไหมคะ? วันนั้น... นายแพทย์วิรุฬห์ ที่ปรึกษาของรินทร์อยู่ที่ไหน? แล้วสารวัตรกวินที่บอกว่ามาถึงที่เกิดเหตุคนแรก ทำไมถึงมีเศษแก้วในแบบเดียวกับที่ติดตัว ‘ตัวตน’ อีกฝั่งของรินทร์?” คำพูดของธามเปรียบเสมือนก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ทุ่มลงกลางใจ รินทร์นิ่งค้าง สมองของเธอเริ่มประมวลผลย้อนกลับไปถึงเบาะแสที่เธอละเลยมาตลอด ภาพใบหน้าของคนสนิททุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต—ทุกคนต่างมีรอยยิ้มที่เหมือนกันในจังหวะที่ผิดปกติ ทุกคนต่างคอย ‘กำกับ’ ให้เธอเดินเข้าสู่เส้นทางของกระจกบานที่สิบสาม “พวกเขาไม่ใช่แค่คนรู้จัก แต่เป็น ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’” ธามกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนอย่างน่าขนลุก “พวกเขาต้องการให้รินทร์ทำหน้าที่เป็น ‘ภาชนะ’ เพื่อรอรับตัวตนจากอีกโลกหนึ่งที่สมบูรณ์กว่า และดูเหมือนว่า... รินทร์จะทำหน้าที่นั้นได้ดีจนน่าตกใจเลยล่ะค่ะ” รินทร์ผลักอกเขาออกเต็มแรงด้วยความตื่นตระหนก เธอวิ่งไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน กระชากมันออกเพื่อหยิบปืนพกที่เก็บไว้ แต่มือของเธอกลับคว้าได้เพียง ‘กุญแจ’ ดอกหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำจากโลหะสีนิลและสลักลวดลายที่ดูเหมือนกระจกแตกร้าว “หาอะไรอยู่คะ? ปืนงั้นเหรอ? วางมันลงเถอะค่ะรินทร์ เพราะนอกจากมันจะยิงไม่ได้แล้ว มันอาจจะเปลี่ยนสภาพเป็นเศษแก้วในมือรินทร์เองด้วยซ้ำถ้าคุณยังคิดจะขัดขืน” ธามทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นรูปของเธอที่ยืนอยู่หน้ากระจกในวันที่คนรักของเธอเสียชีวิต แต่ในเงาสะท้อนของกระจกนั้น... ไม่ใช่รินทร์ที่กำลังร้องไห้ แต่เป็นรินทร์อีกคนที่มีใบหน้าเปื้อนเลือดและรอยยิ้มอำมหิต “ทำไม...” เสียงของรินทร์แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เพราะทุกคนที่รินทร์รัก คือคนที่ต้องการเห็นรินทร์หายไป เพื่อแทนที่ด้วยตัวตนที่ ‘ไร้หัวใจ’ กว่านี้ไงคะ” ธามเอ่ยคำตอบสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกำลังพูดถึงสภาพอากาศ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น เป็นจังหวะสามครั้ง... เคาะที่รินทร์คุ้นเคยเป็นอย่างดี จังหวะเดียวกับที่ ‘คนรัก’ ของเธอมักใช้เคาะก่อนเข้าห้องมาหาเสมอ ทั้งที่เขาตายไปแล้วถึงสามปี! ประตูห้องค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ร่างเงาหนึ่งยืนอยู่หลังบานประตู ท่ามกลางความมืดมิดที่ดูเหมือนจะดูดกลืนทุกอย่าง ร่างนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของฝนที่รินทร์ไม่มีวันลืม ธามขยับยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะต้อนรับใครบางคนที่เขาเฝ้ารอมานาน รินทร์หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่หลังประตู หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าร่างที่ก้าวเข้ามาไม่ได้เดินเข้ามาคนเดียว แต่มี 'เงา' ซ้อนทับกันถึงสองร่างที่เคลื่อนไหวไปคนละทิศทาง! รินทร์ถอยหลังจนติดกรอบกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แต่ทว่าเงาสะท้อนในกระจกกลับไม่ได้แสดงภาพเธอที่กำลังหวาดกลัว... ในกระจกนั้น รินทร์อีกคนกำลังยืนกอดอกและมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ก่อนที่มือของร่างเงาที่ก้าวเข้ามาจะเอื้อมมาบีบคอเธอจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุดดังขึ้นว่า "ถึงเวลาเปลี่ยนตัวแล้วนะ... รินทร์" กระจกเงาต้องสาปขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดกับรินทร์ในบทนี้ด้วยกันนะคะ