กับดักในดันเจี้ยนปิดตาย

"การฆ่าคนที่ไร้ค่าตั้งแต่แรก มันไม่ได้ทำให้สถานะของเธอสูงขึ้นหรอกนะ" คำพูดของผมดังก้องในทางเดินที่อับชื้น แรงสั่นสะเทือนจากหยดเลือดที่กระทบพื้นคอนกรีตยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ชายในชุดฮู้ดสีดำตรงหน้าชะงักฝีเท้า ปลายดาบยาวที่เคยหยุดนิ่งค่อยๆ ยกขึ้นชี้มาทางผม แสงไฟสีแดงฉุกเฉินวูบวาบอาบไล้ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกสีดำสนิท "ซีโร่... แกไม่ควรโผล่หัวมาที่นี่" เสียงแหบพร่าลอดออกมาจากลำคอของศัตรู มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ทั่วไป แต่เป็นเสียงที่สังเคราะห์ขึ้นจากระบบบิดเบือนสัญญาณเสียง ผมเหยียดยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน มือขวากระชับถุงมือหนัง ถอดเครื่องปรับค่าสถานะออกช้าๆ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะกรีดผิวหนัง "ดันเจี้ยนระดับ S ที่ปิดตายหลังนี้ถูกออกแบบมาเพื่อบดขยี้ผู้บุกรุกโดยเฉพาะ แต่ดูเหมือนพวกสุนัขรับใช้กิลด์อสรพิษจะลืมไปว่า... ในที่ที่ไม่มีทางออก สิ่งเดียวที่จะเป็นทางรอด คือการทำให้สถานที่นี้กลายเป็นสุสานของพวกแกเอง" ผมขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงฝีเท้าของผมแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ แต่อีกฝ่ายตอบโต้ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มันพุ่งเข้าหาผมราวกับเงาที่แตกสลาย ดาบในมือฟาดฟันเป็นวงโค้งที่หวังจะปลิดชีพผมในคราวเดียว แต่ทว่า... ผมไม่ได้หลบ จังหวะที่คมดาบจะสัมผัสผิวหนัง ผมบิดข้อมือ กระตุ้นระบบ ‘จุดเยือกแข็ง’ (Zero Point) ในพริบตา รอบตัวผมและมันกลายเป็นเขตแดนที่เวลาหน่วงลงชั่วขณะ ผมไม่ได้ถอยหลัง แต่เดินหน้าเข้าหาคมดาบด้วยระยะห่างที่คำนวณไว้แล้วอย่างแม่นยำระดับมิลลิเมตร *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกับอุปกรณ์ป้องกันที่ผมฝังไว้ใต้แขนเสื้อ ดาบของมันเฉียดผ่านหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่นิ้ว ในจังหวะที่มันชะงักไปครู่หนึ่ง ผมคว้าข้อมือมันไว้แล้วกระแทกสันมือเข้าที่จุดชีพจรใต้คาง แรงปะทะรุนแรงพอที่จะทำให้หมวกฮู้ดหลุดร่วง เผยให้เห็นใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงช่องว่างว่างเปล่าและรอยเย็บที่บ่งบอกว่านี่คือ ‘หุ่นเชิด’ ระดับสูงของกิลด์คู่แข่ง "ลูเซีย รับทราบสัญญาณใช่ไหม?" ผมพูดผ่านไมโครโฟนขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อ "พิกัด 4-B เปิดระบบระบายอากาศแรงดันสูงทันทีค่ะ... เอ่อ ขอโทษทีค่ะ" เสียงปลายสายของลูเซียสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "คำสั่งยืนยัน ระบบกำลังเริ่มทำงาน ดันเจี้ยนจะเปลี่ยนสภาพใน 10 วินาทีค่ะ" ชายในชุดฮู้ดคำรามลั่น มันพยายามจะหันดาบกลับมาแทงผม แต่ผมรู้ทัน ผมเตะตัดขาจนมันเสียหลักพิงกับผนังห้องที่สั่นไหว ผนังของดันเจี้ยนเริ่มเปลี่ยนรูปร่างอย่างผิดธรรมชาติ กลไกภายในที่ผมแอบเจาะระบบไว้ก่อนหน้านี้กำลังบังคับให้กำแพงคอนกรีตเลื่อนเข้ามาบีบอัด "แกคิดว่าแค่นี้จะจบงั้นหรือ!" มันตะโกน "ไม่ใช่แค่จบ" ผมเดินถอยหลังออกมาอย่างใจเย็น มองดูช่องทางเดินที่ค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ จนกักขังร่างของมันไว้ในซอกตึกที่กำลังจะถูกบดขยี้ "แต่นี่คือการกำจัดขยะให้พ้นทางกิลด์ของฉัน" ผมหมุนตัวเดินกลับไปยังทิศทางเดิม ทิ้งเสียงโหยหวนและเสียงโลหะบิดงอไว้เบื้องหลัง ในดันเจี้ยนระดับ S แห่งนี้ กฎหมายไม่มีผล ค่าสถานะไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ ‘ข้อมูล’ คืออาวุธที่อันตรายที่สุด และผมถือไพ่ใบนั้นอยู่ในมือทั้งหมด เมื่อผมก้าวพ้นประตูเหล็กที่กำลังจะปิดตาย ลูเซียยืนรออยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้ถามถึงผลลัพธ์ เพียงแค่ส่งผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่มาให้ด้วยแววตาที่สงบราบเรียบ "รายงานผลค่ะ สมาชิกกิลด์อสรพิษสามคนถูกจัดการเรียบร้อยตามแผนที่วางไว้ แต่มีข่าวร้ายเข้ามาตอนที่ท่านไม่อยู่ค่ะ" เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย "มีคนแอบเข้าไปใน 'ห้องนิรภัย' ของเราที่สำนักงานใหญ่ และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ไปเพื่อขโมยของ... แต่มันฝากของขวัญบางอย่างไว้บนโต๊ะทำงานของคุณ" ผมหยุดเดิน ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความผิดพลาดในการคาดการณ์เป็นสิ่งที่ผมเกลียดชังที่สุด ผมก้าวเข้าสู่ห้องรับรองส่วนตัวด้วยจังหวะที่มั่นคง ก่อนจะพบกับกล่องสีดำสนิทที่วางอยู่บนเก้าอี้ทำงานของผม ทันทีที่ผมเปิดฝากล่องออก กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยแตะจมูก ภายในนั้นไม่ใช่ระเบิด หรือคำขู่ แต่เป็นหัวใจจักรกลของ 'ลูเซีย' อีกเครื่องหนึ่งที่ผมเคยทิ้งไว้ในคลังเก็บของ... และที่สำคัญที่สุด คือรูปถ่ายของผมที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสด พร้อมกับข้อความด้วยลายมือที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด 'ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมที่แท้จริง... พี่ชาย' ผมกำรูปถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ บุคคลที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน... กำลังยืนอยู่ข้างหลังผมในเงามืดของห้องนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางสู่บัลลังก์ของผมในครั้งนี้ครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่