สัญญาณเตือนจากเบื้องบน

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้สักทองสะท้อนแสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ลูเซียขยับกรอบแว่นสายตา เลนส์ไร้กรอบนั้นสะท้อนภาพหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังแสดงกราฟพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขส่วนแบ่งตลาด ค่าประสบการณ์เฉลี่ยของสมาชิก และอัตราการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S ในเวลาสถิติใหม่ ล้วนเป็นหลักฐานฟ้องความสำเร็จที่รวดเร็วเกินไป จนน่าหวาดกลัว "พวกเขาส่งจดหมายเชิญมาเป็นฉบับที่สามแล้วครับ... นายท่าน" เสียงของลูเซียราบเรียบ แต่แฝงร่องรอยความกังวลไว้ใต้ความสุขุม เธอเลื่อนแท็บเล็ตผลึกมาตรงหน้าชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ซีโร่ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ ดวงตาคู่คมสีเทาเข้มมองลอดผ่านความมืด นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม ซีโร่ไม่แม้แต่จะชายตาแลหน้าจอโฮโลแกรมเหล่านั้น นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนพนักพิงโซฟาเป็นจังหวะสามช้าสองเร็ว "กิลด์ 'มังกรทมิฬ' และ 'พันธมิตรดารา' คงเริ่มนั่งไม่ติดแล้วสินะครับ" ซีโร่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขาม "การที่เรากวาดทรัพยากรระดับสูงในเขตสามไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ภายในเวลาไม่ถึงเดือน ย่อมทำให้โครงสร้างอำนาจเก่าสั่นคลอนเป็นธรรมดา" "ไม่ใช่แค่สองกิลด์นั้นครับ" ลูเซียถอนหายใจเบาๆ เผยให้เห็นความเครียดที่สะสมมาหลายคืน "สมาคมฮันเตอร์นานาชาติเริ่มจับตาดูเราเป็นพิเศษแล้ว พวกเขาตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับ 'ที่มา' ของสกิลเสริมพลังระดับตำนานที่สมาชิกกิลด์เราใช้... นายท่านก็รู้ว่า ถ้าทางการเข้ามาตรวจสอบเส้นทางการเงินและข้อมูลดิบของระบบที่เราปรับแต่ง มันอาจจะ..." "ปล่อยให้พวกเขาตรวจสอบไปสิครับ" ซีโร่ขัดขึ้นอย่างใจเย็น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ความลับของระบบ Zero Point ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ยุคนี้จะแกะรอยได้ ต่อให้ส่งนักวิเคราะห์เก่งที่สุดในโลกมาสักร้อยคน สิ่งที่พวกเขาเห็นก็จะมีเพียงตัวเลขที่ผมยอมให้เห็นเท่านั้น" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางของฐานลับกิลด์เงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟพลังงานมานาที่มุมห้อง ลูเซียจ้องมองเจ้านายของตนด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอยังจำได้ดีถึงวันที่เธอเป็นแค่นักวิเคราะห์ตกอับ ถูกเขี่ยทิ้งจากกิลด์ใหญ่เพราะความตรงไปตรงมา แต่วันนี้ ผู้ชายคนนี้กำลังใช้มันสมองและแผนการอันไร้ร่องรอย ชักใยอยู่เบื้องหลังกระดานหมากรุกระดับโลก "แต่การเคลื่อนไหวของ 'เรย์' ผู้นำกิลด์มังกรทมิฬ... ไม่ใช่เรื่องที่เราจะมองข้ามได้ง่ายๆ นะครับ" ลูเซียเปลี่ยนเรื่อง เธอดึงข้อมูลลับชุดใหม่ออกมาฉายกลางอากาศ ภาพของชายร่างใหญ่ในชุดเกราะมังกรสีนิลปรากฏขึ้น "เขาเพิ่งเรียกประชุมสภาเงาเมื่อวานซืน หัวข้อหลักคือ 'การกำจัดตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้' ซึ่งหมายถึงพวกเราครับ" ซีโร่หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นใต้น้ำ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสมส่วนภายใต้เสื้อโค้ทสีดำเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ เขาก้าวเข้าไปใกล้กระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน แสงไฟนีออนระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แต่สำหรับซีโร่มันคือสนามรบที่เขากำลังกุมความได้เปรียบ "เรย์เป็นคนประเภทที่เชื่อมั่นในกำลังและอำนาจดิบครับ" ซีโร่เอ่ยเสียงเรียบ สายตาทอดยาวไปไกล "เขาคิดว่าการสะสมฮันเตอร์ระดับ S ไว้ในมือมากที่สุด จะทำให้เขากลายเป็นพระเจ้าของโลกใบนี้... แต่เขาหลงลืมไปอย่างหนึ่ง" "อะไรหรือครับ?" ลูเซียขมวดคิ้ว "อำนาจที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ว่าเรามีหมากรุกอยู่กี่ตัวในมือ..." ซีโร่หันกลับมามองเธอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏชัดขึ้น "แต่อยู่ที่เราเป็นคนกุม 'กฎของกระดาน' ต่างหากครับ" ก่อนที่ลูเซียจะได้เอ่ยคำใดต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นกะทันหัน เสียงไซเรนแหลมสูงกรีดแทงโสตประสาท แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่รัวทั่วทั้งตึกบัญชาการ หน้าจอโฮโลแกรมทุกตัวในห้องทำงานเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ *[WARNING: ตรวจพบการบุกรุกเขตแดนระดับ S]* *[ระบบป้องกันรอบนอกถูกทำลาย 3 ชั้นในเวลาเดียวกัน]* ลูเซียหน้าถอดสี เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที มือเรียวคว้าอุปกรณ์สื่อสารเพื่อติดต่อหน่วยรักษาความปลอดภัย "เกิดอะไรขึ้น? ใครกล้าบุกเข้ามาที่ฐานหลักของเรา!" ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงเสียงซ่าของคลื่นรบกวนและเสียงลมหายใจหนักหน่วง ก่อนที่สัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าประตูทางเข้าจะถูกตัดขาดทีละตัว... ทีละตัว... จนกระทั่งหน้าจอทั้งหมดมืดสนิท ซีโร่ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายังคงยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ท สีหน้าสงบนิ่งราวนักปราชญ์กำลังมองดูฝนตก เขายกมือขวาขึ้นห้ามลูเซียที่กำลังจะหยิบอาวุธประจำตัวออกมา "ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกครับ ลูเซีย" ซีโร่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "แต่นายท่านครับ ระบบป้องกัน... มันถูกเจาะทะลวงภายในพริบตา ฝ่ายตรงข้ามต้องไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดาแน่..." ลูเซียพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ครับ ผมรู้..." ซีโร่ปรายตามองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ซึ่งตอนนี้ เงาดำทึบสายหนึ่งกำลังทาบทับลงบนบานกระจกฝ้าด้านนอก แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งจนหายใจแทบไม่ออกแผ่ซ่านเข้ามาทีละน้อย *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานราวน้ำหนักของค้อนเหล็กที่ทุบลงบนแผ่นอก "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเคาะประตูบ้านเราด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ" ซีโร่กล่าวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ลึกลงกว่าเดิม ขณะที่มือข้างขวาค่อยๆ แบออก ปรากฏละอองแสงสีฟ้าครามรวมตัวกันเป็นดาบสั้นไร้เงาในพริบตา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายนี้ด้วยกันนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -