ฉากหน้าของผู้กล้า

"คุณกำลังเล่นกับไฟ ลูเซีย และดูเหมือนว่าเปลวเพลิงนั่นกำลังจะแผดเผาคนที่ถือมันอยู่มากกว่าศัตรูของเราเสียอีก" ผมวางแก้วกาแฟดำที่ยังอุ่นกรุ่นลงบนโต๊ะกระจกนิรภัย แรงกระแทกของมันเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง แต่ในห้องทำงานของกิลด์ 'Zero Point' ที่เงียบสงัด มันกลับดังก้องเหมือนเสียงปืนที่เพิ่งลั่นไก ลูเซียในชุดสูทสีเข้มจัดจ้านนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้หลบสายตา เธอเพียงแค่เลื่อนแท็บเล็ตโฮโลแกรมมาตรงหน้าผม กราฟความนิยมของผมในฐานะ 'ผู้กล้าไร้เงา' พุ่งสูงขึ้นจนเกือบทะลุขีดจำกัดของระบบวัดผลไปแล้ว "สถานะ 'ผู้กล้า' ไม่ใช่แค่ฉายาที่ใครก็สวมได้ แต่มันคือบัตรผ่านทางทางกฎหมายระดับสูงสุดครับซีโร่" ลูเซียตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความมั่นใจที่ผ่านการคำนวณมาอย่างถี่ถ้วน "ตราบใดที่ประชาชนยังมองเห็นคุณเป็นวีรบุรุษผู้กอบกู้จากวิกฤตดันเจี้ยนระดับ S สภาฮันเตอร์ก็ไม่มีทางแตะต้องคุณได้ แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเงินทุนเบื้องหลังกิลด์เรามาจากการฟอกเงินของกลุ่มมาเฟียข้ามชาติก็ตาม" ผมเหยียดยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ประชาชนชอบวีรบุรุษที่สะอาดหมดจดครับลูเซีย พวกเขาต้องการความหวังที่จับต้องได้ ไม่ใช่เงาที่คอยเชิดหุ่นอยู่หลังฉาก ถ้าวันหนึ่งความจริงถูกเปิดเผย ความรักของพวกเขานั่นแหละที่จะเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเรา" ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงซึ่งถูกแบ่งเป็นเขตปกครองชัดเจน แสงนีออนจากโฆษณาภาพลักษณ์ของผมกำลังกะพริบถี่อยู่บนตึกสูงระฟ้าฝั่งตรงข้าม ในสายตาคนทั่วไป ผมคือชายผู้เสียสละ แต่สำหรับผม นี่คือหมากกระดานที่ต้องเดินอย่างระมัดระวังที่สุด การวางแผนไร้ช่องโหว่คือสิ่งที่ทำให้ผมยืนอยู่จุดนี้ และความประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาทีคือสิ่งที่จะทำให้ผมร่วงหล่นลงสู่เหว "มีรายชื่อของผู้ที่ตั้งคำถามถึงที่มาของงบประมาณกิลด์ส่งเข้ามาในระบบหลังบ้านของสภาฯ ครับ" ลูเซียกล่าวเสริมพลางเปิดข้อมูลในแท็บเล็ต "ส่วนใหญ่เป็นนักข่าวอิสระและฮันเตอร์ตกอับที่อิจฉาความก้าวหน้าของเรา แต่ที่น่ากังวลคือ... มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติจากตระกูลเวนเดอร์วูด" ผมหยุดกึก สายตาของผมจ้องมองไปที่ภาพเงาของตัวเองบนกระจก "ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในประวัติศาสตร์ฮันเตอร์น่ะหรือครับ? พวกนั้นไม่ได้สนใจเรื่องคุณธรรม แต่สนใจแค่ผลประโยชน์ที่พวกเขาเสียไปจากตลาดหุ้นที่กิลด์เรากำลังแทรกซึมอยู่" "จะให้ฉันจัดการอย่างไรคะ?" "จัดการให้เงียบที่สุด" ผมหันกลับมา แววตาเย็นชาจนลูเซียต้องลดสายตาลง "ใช้มาตรการทางกฎหมายเป็นเกราะป้องกัน ใช้สื่อเป็นเครื่องมือกลบเกลื่อน และถ้าใครยังขัดขืน... ก็แค่ทำตามขั้นตอนการจัดการ 'สิ่งรบกวน' ปกติ เราเป็นผู้กล้านะครับลูเซีย เราไม่มีวันทำเรื่องสกปรก เราแค่... แก้ไขปัญหาตามครรลองของสังคม" บ่ายวันนั้น ผมปรากฏตัวต่อหน้าสื่อมวลชนนับร้อยที่ศูนย์บัญชาการกลาง แสงแฟลชวูบวาบเหมือนสายฟ้าฟาดในพายุ ผมสวมชุดเกราะน้ำหนักเบาที่ออกแบบมาอย่างประณีต ขัดกับใบหน้าเรียบเฉยที่ดูสุขุมนุ่มลึก ทุกคำพูดที่ผมเปล่งออกมาถูกจัดวางมาอย่างดีเยี่ยมเหมือนบทละครที่ไม่มีทางพลาด "ผมไม่ต้องการชื่อเสียง" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น "สิ่งที่ผมต้องการคือความปลอดภัยของทุกชีวิตในเมืองนี้ กิลด์ Zero Point ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นโล่ให้พวกท่าน ไม่ใช่ดาบที่จะทำร้ายใคร" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย ผู้คนนับหมื่นที่เฝ้าชมผ่านการถ่ายทอดสดต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ รอยยิ้มที่อ่อนโยนของผมในตอนนั้นคือ 'ฉากหน้า' ที่ผมสร้างขึ้นเพื่อปกปิดเขี้ยวเล็บที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเกราะ ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะเดินลงจากเวที ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเทาเข้มที่ยืนปะปนอยู่ในฝูงชนก็ก้าวออกมา เขาไม่มีบัตรสื่อ ไม่มีตราสัญลักษณ์ฮันเตอร์ แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับกดดันจนคนรอบข้างต้องล่าถอยโดยสัญชาตญาณ เขาหยุดยืนห่างจากผมเพียงไม่กี่เมตร ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมแข็งตัว "การแสดงยอดเยี่ยมมากครับ... ซีโร่" เสียงนั้นเย็นยะเยือกเหมือนลมจากหลุมศพ เขาขยับริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่ดูประหลาด "แต่ในฐานะตัวแทนจาก 'สมาคมตรวจสอบความจริง' เรามีข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจกว่าเรื่องกู้ภัยที่คุณเพิ่งป่าวประกาศไป" เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาแล้วยื่นให้ผม ในจังหวะที่ผมยื่นมือไปรับ รอยยิ้มของเขาก็ขยายกว้างขึ้นจนน่าขนลุก "คุณอาจจะมีกฎหมายคุ้มครอง แต่คุณไม่มีทางหนีพ้นจากความผิดพลาดที่คุณทิ้งไว้ในดันเจี้ยนชั้นที่ 100 เมื่อสามปีก่อนได้หรอก... ใช่ไหมครับ... 'ผู้กล้า' ที่แท้จริง" มือของผมชะงักค้างกลางอากาศ รอยยิ้มที่ผมรักษาไว้อย่างดีเยี่ยมเริ่มร้าวราน ภาพอดีตที่ผมเคยคิดว่าฝังกลบไปแล้วอย่างมิดชิดผุดขึ้นมาเหมือนวิญญาณร้ายที่หวนกลับมาทวงแค้น ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและแสงสว่างในฉากหน้านี้ไปพร้อมกับผมนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่