การตื่นของบอสลับ

“อัตราการเต้นของหัวใจผู้รอดชีวิตในพื้นที่สีแดงลดลงต่ำกว่าเกณฑ์วิกฤตแล้วครับ ลูเซีย” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ราวกับกำลังอ่านรายงานสภาพอากาศธรรมดา ไม่ใช่รายงานการล่มสลายของกองกำลังป้องกันเมืองเขต 7 ที่กำลังถูกย่อยสลายภายใต้กรงเล็บของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติ ผมยืนอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่ห่างออกไปสามกิโลเมตร สายตาจดจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงเส้นทางการเคลื่อนที่ของดันเจี้ยนเบรก แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดพลังเวทมนตร์ในระยะไกลทำให้เศษกระจกบนพื้นสั่นไหวเป็นจังหวะ แต่ทว่ามือของผมกลับนิ่งสนิท ขณะที่ลูเซียข้างกายเธอกำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็น “พวกสมาพันธ์ฮันเตอร์แนวหน้าตายเรียบค่ะ ซีโร่ ระบบวิเคราะห์แจ้งว่าบอสลับตัวนี้ไม่ใช่ระดับ S ปกติ แต่มันมีค่าพลังงานความมืดที่ปรับตัวตามจำนวนผู้เล่นที่ตายไป... ยิ่งฆ่ามาก มันยิ่งแข็งแกร่งขึ้น นี่มันกับดักชัดๆ” ลูเซียหันมามองผม แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ ผมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเห็นใจ แต่เป็นรอยยิ้มของนักหมากรุกที่เห็นหมากสำคัญกำลังจะขยับตามแผน “รู้ไหมครับลูเซีย... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ตัวมอนสเตอร์ แต่มันคือการที่มนุษย์มักจะรีบเร่งเอาตัวไปตายก่อนที่กลยุทธ์จะถูกวางไว้ให้สมบูรณ์ พวกเขาคิดว่าความกล้าหาญจะเอาชนะระบบได้ แต่พวกเขาประเมินค่าของตัวเองสูงเกินไปเสมอ” ผมก้าวเดินไปที่ขอบดาดฟ้า ลมแรงปะทะเข้ากับเสื้อโค้ทตัวยาวจนสะบัดไปมา เบื้องล่างนั้นคือขุมนรกสีเลือด เสียงกรีดร้องของพลเรือนและเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องสะท้อนไปมาท่ามกลางซากปรักหักพัง บอสลับ—ร่างอสูรกายสีนิลที่สูงกว่าตึกสิบชั้นกำลังแผ่ไอสีดำทมิฬออกมาปกคลุมทั่วทั้งเขต “เปิดใช้งาน ‘จุดดับศูนย์’ (Zero Point) ครับ” ผมออกคำสั่ง เสียงของผมแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยอำนาจสั่งการ “คุณจะลงไปตอนนี้เหรอคะ? ค่าสถานะของคุณยังไม่เต็มพิกัด และถ้าพลาด...” “ลูเซีย” ผมขัดจังหวะพลางหันไปมองเธอด้วยแววตาเย็นเยียบ “ถ้าวันนี้ผมไม่ก้าวลงไป ในอนาคตก็จะไม่เหลือใครให้กิลด์ของเราปกครอง การกอบกู้ไม่ใช่เรื่องของความดีงาม แต่มันคือการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนเป็นความศรัทธา... และศรัทธาคือสกุลเงินที่แพงที่สุดในโลกใบนี้” ผมทิ้งตัวลงจากดาดฟ้าตึก แรงดึงดูดพาร่างผมดิ่งพสุธาลงสู่ใจกลางความตายในวินาทีนั้น ท่ามกลางสายตาของเหล่านักข่าวที่ยังคงถ่ายทอดสดด้วยกล้องโดรนอัตโนมัติ ผมคว้าดาบเลเซอร์สีครามที่ถูกปรับแต่งเป็นพิเศษออกมาจากมิติเก็บของ เสียงมอเตอร์ขนาดเล็กในตัวดาบคำรามรับกับจังหวะหัวใจของผม เพียงชั่วพริบตาที่ผมสัมผัสพื้นถนน พื้นคอนกรีตใต้เท้าก็แตกร้าวเป็นวงกว้าง ผมไม่หยุดพัก ไม่หันไปมองรอบข้าง มุ่งหน้าเข้าหาสัตว์ประหลาดตัวนั้นด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป บอสลับง้างกรงเล็บขนาดมหึมาหมายจะบดขยี้ผมให้เป็นเศษเนื้อ ผมเพียงแค่ก้มตัวต่ำลงเล็กน้อยพร้อมกับใช้ทักษะ ‘วิเคราะห์โครงสร้างผลึก’ สแกนหารอยร้าวระดับอะตอมบนเกราะของมัน... เจอแล้ว ผมพุ่งตัวสวนกลับเข้าไป ปลายดาบคมกริบเสียบทะลุช่องว่างระหว่างเกราะตรงหัวใจของมันพอดี แรงกระแทกจากการปะทะทำให้เกิดคลื่นพลังงานมหาศาลจนพื้นที่โดยรอบราบเป็นหน้ากลอง สัตว์ประหลาดแผดเสียงร้องโหยหวน ก่อนที่ร่างกายขนาดมหึมาจะเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ปกคลุมด้วยฝุ่นควัน ผมยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าซากมอนสเตอร์ที่กำลังสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ระบบเด้งหน้าต่างแจ้งเตือนขึ้นตรงหน้าซ้อนทับกับสายตาของผม [แจ้งเตือน: คุณได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล] [แจ้งเตือน: ความเชื่อมั่นของสาธารณชนต่อกิลด์ 'ซีโร่' เพิ่มขึ้น 45% ในระดับโลก] ผมเก็บดาบเข้าฝักช้าๆ ท่ามกลางเสียงเฮของเหล่ารอดชีวิตที่เริ่มตั้งตัวได้ แต่ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและผิดปกติก็ดังขึ้นจากด้านหลังของซากปรักหักพังที่เงียบสงัด ผมหยุดชะงัก สายตาหรี่ลงเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากเงามืดของตึกที่พังทลาย “เก่งมาก... ดูเหมือนว่า ‘ของเล่น’ ที่ฉันปล่อยออกมา จะกลายเป็นบันไดให้คนอย่างแกใช้ก้าวขึ้นไปได้สินะ ซีโร่” ชายในชุดคลุมสีเงินเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากเหล็กที่สลักลวดลายประหลาด แต่น้ำเสียงนั่น... น้ำเสียงที่ผมจำได้แม่นยำตั้งแต่วันที่ครอบครัวของผมต้องพินาศลงเพราะแผนการของใครบางคน “แกกลับมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามเดือนนะ...” ผมพึมพำกับตัวเองขณะที่ลูเซียส่งข้อความด่วนผ่านระบบสื่อสารลับมายังสมองของผมเพียงคำเดียวว่า ‘หนี’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในสงครามข้อมูลครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่