การจัดสรรทรัพยากร

"ตัวเลขพวกนี้... คุณกำลังจะฆ่าตัวตายในแง่ของความสัมพันธ์กับสมาคมฮันเตอร์โลกนะครับ ซีโร่" ลูเซียขยับแว่นสายตา กราฟสีแดงบนหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนอยู่ในดวงตาที่ดูเหนื่อยล้าของเธอ เธอวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวด้วยจังหวะที่เน้นย้ำความกังวล "ดันเจี้ยนระดับ S ลำดับที่ 402 ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้อง ไม่ใช่เพราะมันไม่มีค่า แต่มันคือหลุมศพของกิลด์ระดับท็อปสามแห่งที่พยายามเข้าไปตักตวงทรัพยากรที่นั่น คุณมั่นใจจริงหรือว่า 'ระบบ' ที่คุณร่างขึ้นมา จะเปลี่ยนสุสานให้กลายเป็นบ่อเงินบ่อทองได้?" ผมไม่ได้ตอบในทันที ผมเพียงแต่หมุนเก้าอี้หนังกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มือขวาเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด ผมจ้องมองเข้าไปในแว่นสายตาของเธอ พยายามค้นหาความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของอดีตนักวิเคราะห์ระดับ S "ลูเซียครับ ความผิดพลาดของคนอื่นคือบทเรียนราคาแพงที่ผมไม่ต้องเสียเงินซื้อ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากังวานด้วยอำนาจ "กิลด์พวกนั้นล้มเหลวเพราะพวกเขาเข้าไปเพื่อ 'ล่า' แต่กิลด์ซีโร่ของเราจะเข้าไปเพื่อ 'บริหาร' ดันเจี้ยนไม่ใช่สถานที่ที่เอาไว้แค่ฆ่าฟัน แต่มันคือโรงงานผลิตทรัพยากรที่ใหญ่ที่สุดในโลก และตอนนี้... เรากำลังจะเข้าควบคุมสายการผลิตนั้น" "แต่การผูกขาดข้อมูล..." เธอแย้ง เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย "ไม่ใช่การผูกขาดครับ แต่คือการจัดสรร" ผมลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพรวมของเมืองฮันเตอร์ "คนอื่นมองเห็นดันเจี้ยน 402 เป็นความเสี่ยงระดับหายนะ แต่ผมมองเห็น 'บั๊ก' ของระบบที่ใครก็ไม่เคยสังเกต นั่นคือจุดที่มอนสเตอร์ทุกตัวไม่ได้เกิดจากการสุ่ม แต่มันถูกโปรแกรมให้ตื่นขึ้นตามจังหวะการเต้นของชีพจรฮันเตอร์ที่เข้าไปในนั้น หากเราสามารถรักษาระดับการเต้นของหัวใจคนของเราให้คงที่และเป็นจังหวะเดียวกับดันเจี้ยนได้... เราก็คือผู้ควบคุมโชคชะตาในนั้นครับ" ผมหันกลับมา แววตาของผมไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มันคือสายตาของนักล่าที่มองเห็นหมากบนกระดานที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ลูเซียเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่าคำถามของเธอไม่ใช่การขัดขวาง แต่เป็นการทดสอบว่าเธอยังคุ้มค่าพอที่จะอยู่บนเรือลำนี้หรือไม่ "แผนการคืออะไรครับ?" เธอถาม เปลี่ยนท่าทีกลับมาเป็นมือขวาที่พร้อมสนับสนุนทุกการตัดสินใจ "เราจะส่งหน่วยสำรวจที่ได้รับ 'การปรับแต่งค่าสถานะ' พิเศษเข้าไปเพียงแค่สิบคนครับ" ผมเลื่อนแผนผังโครงสร้างกิลด์ไปให้เธอ "ไม่ใช่หน่วยรบที่แข็งแกร่งที่สุด แต่เป็นกลุ่มคนที่มีค่าความต้านทานต่อจิตสังหารสูงที่สุด เพื่อทำหน้าที่ 'จัดระเบียบ' มอนสเตอร์ ไม่ใช่ฆ่ามันทิ้ง แต่ต้อนพวกมันเข้าสู่จุดบอดของแผนที่ ซึ่งที่นั่นเราได้ติดตั้ง 'เครื่องสกัดแก่นพลังงาน' ไว้เรียบร้อยแล้ว เราจะดูดพลังงานจากมอนสเตอร์โดยที่พวกมันยังมีชีวิตอยู่ นี่คือการทำฟาร์มในระดับที่สมาคมต้องร้องขอชีวิต" ลูเซียไล่สายตาอ่านแผนการที่ผมร่างขึ้น มือของเธอสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ความคิดที่อยู่นอกเหนือกรอบจรรยาบรรณของโลกฮันเตอร์ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมั่งคั่งมหาศาลที่กิลด์อื่นๆ แม้แต่จะฝันถึงก็ยังทำไม่ได้ "คุณมันบ้า... นี่มันคือการละเมิดกฎธรรมชาติของหอคอยเลยนะซีโร่" เธอพึมพำ แต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก "กฎธรรมชาติมีไว้เพื่อให้ผู้ที่อ่อนแอกว่ายึดถือครับ ลูเซีย" ผมหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา "ส่วนเรา... เราคือผู้กำหนดกฎกติกาใหม่" บรรยากาศในห้องทำงานดูเหมือนจะเบาบางลง ผมเริ่มวางแผนการกระจายทรัพยากรที่ได้จากการสกัดพลังงานนั้นสู่ตลาดมืดและกิลด์พันธมิตรเพื่อสร้างอิทธิพล ผมไม่เพียงแค่ต้องการเงิน แต่ผมต้องการสร้างฐานอำนาจที่ทำให้แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของสมาคมต้องก้มหัวให้ แต่ในขณะที่ผมกำลังอธิบายขั้นตอนสุดท้ายของการแทรกซึมระบบ... เสียงเคาะประตูที่หนักหน่วงและรวดเร็วดังขึ้นขัดจังหวะ มันไม่ใช่เสียงเคาะของพนักงานต้อนรับ แต่มันคือเสียงเคาะของคนที่รู้ตำแหน่งที่ตั้งของห้องนิรภัยแห่งนี้ดีเกินไป ประตูเปิดออกโดยไม่มีการอนุญาต ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ลูเซียหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นตราสัญลักษณ์บนปกเสื้อของเขา "ท่านประธานกิลด์ 'วินด์วอล์คเกอร์' มาทำอะไรที่นี่..." ลูเซียพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดที่ผม เขายกยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัย ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะของผมอย่างแรง จนไวน์ในแก้วกระฉอกออกมา "ฉันรู้ว่านายกำลังจะทำอะไรกับดันเจี้ยน 402 ซีโร่" เขากล่าวพลางปลดถุงมือออกช้าๆ "แต่บังเอิญเหลือเกินที่ในนั้น... มันไม่ได้มีแค่แก่นพลังงานอย่างที่นายคิดหรอกนะ เพราะสิ่งที่ขังอยู่ในนั้นน่ะ... มันคืออดีตที่ฉันเป็นคนผนึกเอาไว้เอง และดูเหมือนนายกำลังจะปลุกมันขึ้นมาให้โลกวินาศไปพร้อมกับกิลด์เล็กๆ ของนาย" ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มเย็นเยียบออกมา นี่ไม่ใช่จุดจบอย่างที่เขาข่มขู่ แต่มันคือการเปิดเผยชิ้นส่วนที่ขาดหายไปในจิ๊กซอว์ของผม ผมไม่ได้แค่จะเข้ายึดดันเจี้ยน... แต่ผมกำลังจะเข้ายึดครองความลับที่สั่นคลอนรากฐานของโลกใบนี้ไปพร้อมกับชายที่อยู่ตรงหน้า ผมหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับเส้นทางสายอำนาจที่ผมกำลังปูไว้ เพราะตอนถัดไป เรากำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าดันเจี้ยนใดๆ ครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่