“ข้อมูลชุดนี้แลกด้วยชีวิตของฮันเตอร์ระดับ B สองนาย... คุณคิดว่ามันจะมีราคาแค่เศษเงินในงบประมาณของกิลด์ ‘อิมพีเรียล’ จริงหรือครับ คุณซูเปอร์ไวเซอร์?”
ผมวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะกระจกนิรภัย แรงกระแทกของมันเบาหวิว แต่สำหรับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ—เสียงนั้นกลับดังก้องราวกับเสียงพิพากษาโทษประหาร
ลูเซียที่ยืนอยู่ด้านหลังผมขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่ชายผู้นั้น แต่จับจ้องที่นาฬิกาข้อมือราคาแพงของเขาที่กำลังสั่นไหวด้วยความประหม่า
“คุณซีโร่... นี่มันการแบล็กเมล์ชัดๆ” เขาแค่นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษามาดผู้บริหารกิลด์ยักษ์ใหญ่ที่เคยคุมตลาดการประมูลวัตถุดิบจากดันเจี้ยนมานานหลายปี “การปล่อยข้อมูลเรื่อง ‘ช่องโหว่ของเกตระดับ S’ ออกไปแบบนี้ ต่อให้คุณเป็นเจ้าของข้อมูล แต่สมาคมฮันเตอร์ไม่มีวันปล่อยคุณไว้แน่”
ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย นิ้วเรียวยาวประสานกันไว้เหนือตัก “สมาคมน่ะหรือครับ? คนเหล่านั้นสนใจแค่ตัวเลขผลกำไรและยอดการระดมทุนในแต่ละไตรมาส ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่า ‘อิมพีเรียล’ จงใจปิดบังความเสี่ยงของดันเจี้ยนเพื่อดึงฮันเตอร์อิสระเข้าไปเป็นโล่มนุษย์... คุณคิดว่าหุ้นกิลด์ของคุณจะเหลือราคาเท่าไหร่หลังจากข่าวนี้พาดหัวหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้?”
ห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงาน ลูเซียเดินเข้าไปกระซิบข้างหูชายผู้นั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “เหลือเวลาอีก 5 นาทีครับ ก่อนที่ข้อความอัตโนมัติจะถูกส่งไปยังนักข่าวสายอาชญากรรม ถ้าคุณตัดสินใจถอนตัวจากการประมูลพื้นที่เขตเหนือภายในตอนนี้... ข้อมูลนี้จะกลายเป็นเพียงขยะในถังขยะของฉัน”
ชายคนนั้นเหงื่อซึมตามไรผม เขาจ้องมองผมด้วยความแค้นเคือง แต่ลึกๆ ในแววตานั้น ผมเห็นความพ่ายแพ้ที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เขาเป็นเพียงฟันเฟืองตัวหนึ่งในกิลด์ที่ใหญ่เกินไปจนอุ้ยอ้าย ต่างจากผมที่สร้างกิลด์ ‘Zero Point’ ขึ้นมาด้วยความคล่องตัวและการคำนวณที่ไร้ช่องว่าง
“คุณต้องการอะไรกันแน่...” เขาถามเสียงสั่น
“ผมต้องการแค่ ‘ความร่วมมือ’ ครับ” ผมโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของผมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเขา “กิลด์ของผมต้องการสิทธิ์ในการสำรวจพื้นที่ระดับ S ทั้งหมดที่คุณครอบครอง โดยแลกกับการที่ผมจะเก็บความลับนี้ไว้จนกว่าคุณจะเกษียณอายุ... และเชื่อผมเถอะครับ ว่าผมเป็นคนที่รักษาความลับได้ดีกว่าใครในโลกใบนี้”
เขาไม่ได้ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืน มือที่สั่นเทาหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาเซ็นเอกสารโอนสิทธิ์ที่ลูเซียเตรียมไว้ ความเงียบในห้องนี้ไม่ได้บ่งบอกถึงชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ แต่มันคือการประกาศศักดาว่า ‘ยุคสมัย’ ของกิลด์เก่าแก่กำลังสิ้นสุดลงด้วยฝีมือของคนเพียงคนเดียว
เมื่อชายคนนั้นเดินจากไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ ลูเซียก็ถอนหายใจยาว “เขาจะตลบหลังเราในอนาคตไหมคะ... ขออภัยครับ ผมหมายถึงคุณซีโร่”
ผมยิ้มบางๆ พลางมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงแผนผังการขยายตัวของกิลด์ “คนที่กลัวความลับจะทำลายชีวิตตัวเองได้ขนาดนั้น ไม่มีวันลุกขึ้นมาสู้กับคนที่มีอาวุธอยู่ในมือหรอกครับลูเซีย สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ศัตรูที่โกรธแค้น แต่มันคือศัตรูที่ยอมจำนนโดยไร้ซึ่งทางเลือกต่างหาก”
ลูเซียเก็บแฟ้มเอกสารเข้าเครื่องทำลายเอกสาร เธอเงยหน้าขึ้นมองผม “มีรายงานเข้ามาว่า ระบบตรวจพบความผิดปกติที่แกนกลางของดันเจี้ยนที่เราเพิ่งประมูลได้มาเมื่อครู่ครับ ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่าง... หรือ ‘ใครบางคน’ กำลังพยายามขัดขวางการเข้าถึงของเรา”
ผมลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อโค้ทตัวนอกมาสวม “คำนวณเส้นทางไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ครับลูเซีย เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเก็บกวาดเศษซากความสำเร็จ แต่เรามาที่นี่เพื่อยึดครองจุดศูนย์กลางของอำนาจที่แม้แต่ระบบก็ยังเข้าถึงไม่ได้”
ผมเดินนำออกมายังระเบียงมองเห็นภาพรวมของเมืองฮันเตอร์ที่เต็มไปด้วยแสงสีของกิลด์ต่างๆ ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวของผมก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างสถานะปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากรหัสลับที่ผมเคยตั้งทิ้งไว้ในอดีตตอนที่ยังเป็นเพียงฮันเตอร์ไร้ชื่อ
ข้อความนั้นระบุสั้นๆ ว่า: *‘ยินดีด้วยที่ก้าวขึ้นมาเป็นเหยื่อรายต่อไป... ซีโร่’*
ผมชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเยือกเย็นกลับกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรม... มันคือชื่อของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ ‘วันดับสูญในดันเจี้ยน’ เมื่อสามปีก่อน
ลูเซียมองตามสายตาผมมาที่จอ มือของเธอสั่นระริกจนแฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงกับพื้น “นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้ครับ นี่มันเป็นเพียงแค่การกลั่นแกล้งหรือว่า...”
ผมไม่รอให้เธอพูดจบ ผมกดทิ้งข้อความนั้นแล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเงามืดของห้องทำงานที่เคยเป็นฐานที่มั่นอันปลอดภัยของผม
หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการหักมุมที่ผมไม่ได้เป็นคนเลือกเส้นทางนี้เองนะครับ และโปรดเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่ว่า ไม่ใช่แค่เราที่วางแผนอยู่ฝ่ายเดียว
โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ
Zero Point: ปฐมบทจักรพรรดิไร้เงา•ตอนที่ 8
เหยื่อรายแรกของตลาดฮันเตอร์
ผลงานโดย โอเวอร์ลอร์ดซีโร่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (โอเวอร์ลอร์ดซีโร่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง Zero Point: ปฐมบทจักรพรรดิไร้เงา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!