รอยเท้าของฆาตกร

“น่าขันสิ้นดี… พันปีที่รอคอยงั้นหรือ? มอนสเตอร์ที่ถูกเขียนโปรแกรมด้วยรหัสพันธุกรรมความจงรักภักดีก็ยังมีหัวใจที่หลอกลวงได้ง่ายขนาดนี้เชียวหรือ” ผมแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ สายตาจับจ้องไปที่ดาบยักษ์ที่ปักอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศภายในโถงดันเจี้ยนชั้นที่ 50 หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าหัวใจของผมกลับเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงราวกับเครื่องจักร “ลูเซีย ข้อมูลของกลุ่ม ‘หมาป่าสีเงิน’ อยู่ที่ไหน” ผมถามโดยไม่หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเธอสะท้อนกับแว่นตาที่สวมอยู่ ลูเซียขยับแว่นเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บงำไว้ “พวกมันกำลังมุ่งหน้าไปที่ ‘สุสานแห่งความเงียบงัน’ ค่ะ—ขออภัยครับท่าน ซีโร่… พวกมันวางแผนจะใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายมิติที่ขโมยไปจากท่าน เพื่อเปิดทางลัดไปยังบอสลับ โดยเชื่อว่าท่านน่าจะเสียชีวิตในดันเจี้ยนนี้ไปแล้ว” “คนทรยศมักจะโง่เขลาเสมอ เพราะพวกมันมักจะมองเห็นเพียงผลประโยชน์ที่วางอยู่ตรงหน้า จนลืมมองเงาที่ทอดทับอยู่ใต้ฝ่าเท้าของตัวเอง” ผมหยิบหน้ากากไร้หน้าที่บอสตัวนั้นเคยมอบให้ขึ้นมาสวม “เตรียมกับดักคลาส SS ไว้ให้พร้อม ผมอยากให้ ‘การต้อนรับ’ ครั้งนี้เป็นความทรงจำสุดท้ายที่พวกมันจะไม่มีวันลืม” ผมก้าวเดินออกจากโถงกว้างโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองบอสที่ยังคงก้มหัวอยู่กับพื้น สำหรับผม มันไม่ใช่ผู้พิทักษ์ แต่มันคือเบี้ยตัวแรกที่ผมจะใช้รุกฆาตพวกที่เคยทรยศผมในอดีต --- สองชั่วโมงต่อมา ณ ใจกลาง ‘สุสานแห่งความเงียบงัน’ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของเหล่าสมาชิกกลุ่มหมาป่าสีเงินที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในม่านหมอก “พวกแกแน่ใจนะว่าข่าวนี้เชื่อถือได้? ไอ้ซีโร่มันตายไปแล้วจริงๆ?” ชายร่างยักษ์หัวหน้ากลุ่มหมาป่าสีเงินคำรามเบาๆ มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบแน่น “ข่าวยืนยันจากสายข่าวในกิลด์ครับหัวหน้า มันหายไปในดันเจี้ยนระดับ S ไม่มีทางรอดหรอกครับ!” ลูกน้องคนหนึ่งตอบกลับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ในความมืดที่มองไม่เห็น ผมที่หลบซ่อนตัวอยู่ในเงามิติกำลังแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก ‘จักรพรรดิไร้เงา’ ผมวางแผนการทุกอย่างไว้หมดแล้ว อากาศรอบๆ เริ่มบิดเบี้ยวด้วยผลของสกิล ‘กับดักความว่างเปล่า’ ที่ผมร่ายทิ้งไว้ล่วงหน้า ผมหยิบมีดสั้นที่อาบด้วยพิษอัมพาตออกมา ความเย็นเยียบของมันคือเสียงกระซิบแห่งความตาย “น่าเสียดาย…” ผมพึมพำ “ที่พวกแกไม่เคยรู้เลยว่า ในโลกนี้… ความจริงที่พวกแกเห็นเป็นเพียงฉากละครที่ผมเป็นคนเขียนบทให้เท่านั้น” ผมก้าวออกจากเงาในจังหวะที่พอดิบพอดี เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินเบาๆ ทำให้หัวหน้ากลุ่มหมาป่าชะงักและหันกลับมา “ใครน่ะ?!” “คนที่พวกแกพยายามจะลืมไปจากโลกนี้ไงล่ะ” สิ้นเสียงของผม บรรยากาศในดันเจี้ยนก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท้องฟ้าจำลองในมิตินี้มืดมิดลง ดาบเล่มยักษ์ที่เคยปักอยู่ในโถงชั้นก่อนหน้า ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของพวกมัน ราวกับเทวทูตแห่งการลงทัณฑ์ “ซีโร่? เป็นไปไม่ได้! แกต้องตายไปแล้ว!” เสียงของหัวหน้ากลุ่มหมาป่าสั่นเครือ ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในวินาทีที่เห็นผม ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ผมใช้วิธีการควบคุม ‘ระบบ’ ที่เชื่อมต่อกับดันเจี้ยนนี้โดยตรง สั่งการให้กำแพงหินขยับตัวปิดกั้นทางออกทุกทิศทาง บังคับให้พวกมันเข้าสู่โซนสังหารที่ผมเตรียมไว้ “การทรยศมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ” ผมก้าวเดินเข้าไปหาพวกมันช้าๆ ราวกับพญาเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “และวันนี้... พวกแกจะต้องจ่ายมันด้วยชีวิต” ขณะที่ผมกำลังจะลงมือ ลูเซียส่งสัญญาณผ่านหูฟังสื่อสารลับ “ท่านซีโร่คะ! มีความเคลื่อนไหวผิดปกติจากภายนอกดันเจี้ยน... มีคนกลุ่มที่สามที่ไม่ใช่พวกหมาป่าสีเงินกำลังบุกเข้ามา และพวกมัน... ดูเหมือนจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของท่านในฐานะจักรพรรดิไร้เงาดีกว่าใคร!” ผมชะงักกึกทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หรือว่าแผนการของผมจะถูกใครบางคนจับได้ตั้งแต่เริ่ม? ทันใดนั้น ผนังดันเจี้ยนที่ผมสร้างขึ้นก็ถูกเจาะทะลวงด้วยดาบแสงสีทองอร่าม พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็นไม่แพ้กัน เขาคือคนคนเดียวที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบในที่แห่งนี้... ชายที่มีใบหน้าเหมือนกับผมทุกประการ ราวกับส่องกระจกเงา “การแสดงน่าสนุกดีนี่ ซีโร่” ชายคนนั้นเอ่ยปากพลางยิ้มมุมปาก “แต่ดูเหมือนว่าบทตัวเอกของเรื่องนี้... จะมีคนเล่นซ้ำได้มากกว่าหนึ่งคนนะ” ผมกำมีดในมือแน่นขึ้น นี่ไม่ใช่แผนที่ผมวางไว้... นี่คือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดนับตั้งแต่ผมกลับมา ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของจักรพรรดิไร้เงาไปพร้อมกับผมนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่