การประเมินสถานะใหม่

“ถ้าคุณคิดจะเอาตัวเลขสถิติเน่าๆ พวกนี้มาโน้มน้าวให้ผมเปลี่ยนแผนอีกล่ะก็ ลูเซีย... ผมแนะนำว่าควรเอาเวลาไปหาชากาแฟดีๆ มาดื่มจะดีกว่า” เสียงของผมเรียบเฉย ทว่าดังก้องอยู่ในห้องโถงกักเก็บมอนสเตอร์ชั้นใต้ดินของกิลด์ร้างที่เพิ่งยึดมาได้ ผมไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างหลัง แต่น้ำเสียงที่สั่นไหวนิดๆ ของเธอเพียงเสี้ยววินาทีก็เพียงพอที่จะให้ผมประเมินสถานการณ์ได้ทั้งหมด ลูเซียขยับแว่นสายตา สายตาคมกริบของอดีตนักวิเคราะห์ระดับ S จ้องมองร่างของผมที่กำลังยื่นมือออกไปสัมผัสกับ ‘กูลกระหายเลือด’ (Blood-Thirsty Ghoul) ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรึงเวทมนตร์ “ซีโร่... ความเป็นไปได้ที่ทักษะ ‘ยึดครอง’ (Dominion) ของคุณจะทำงานกับมอนสเตอร์ที่ตายแล้วคือศูนย์ แต่ถ้าคุณกำลังจะบอกว่าคุณจะทดลองกับตัวที่ยังไม่ตาย... นั่นมันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ ระดับเลเวลของมันสูงกว่าคุณสามเท่า” “ศูนย์งั้นหรือ?” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความเย่อหยิ่ง แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่มองเห็นเส้นด้ายของโชคชะตาที่คนอื่นมองไม่เห็น “ในโลกที่ระบบเป็นตัวกำหนดกฎเกณฑ์ คนที่อ่อนแอก็แค่ต้องหาช่องโหว่ของกฎนั้นแล้วขยี้มันซะ ผมไม่ได้ต้องการความเป็นไปได้ ผมต้องการผลลัพธ์” ผมไม่รอให้เธอโต้แย้ง มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทวางลงบนหน้าผากของกูลที่กำลังส่งเสียงคำรามโหยหวน กลิ่นคาวเลือดและไอเวทมนตร์สีม่วงคล้ำแผ่ออกมาจากปลายนิ้วของผม ‘ระบบ’ ที่ฝังอยู่ในดวงตาของผมเริ่มทำงาน มันไม่ได้แสดงแค่ค่าพลังโจมตีหรือป้องกัน แต่มันแสดง ‘โครงสร้างข้อมูล’ ของชีวิตมอนสเตอร์ตัวนี้ *เริ่มกระบวนการ: ยึดครอง (Dominion)* ทันทีที่สกิลทำงาน แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็วิ่งพล่านไปทั่วกระดูกสันหลังของผม ความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในสมอง ไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกโจมตี แต่มันคือการที่ ‘ค่าพลัง’ ของมอนสเตอร์ถูกถ่ายโอนเข้าสู่ร่างกายของผมโดยตรง ผมเห็นแถบสถานะ (Status Bar) ของเจ้ากูลตัวนั้นค่อยๆ พร่าเลือน แสงสีฟ้าจางๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายผมเหมือนสายธารที่ไม่มีวันสิ้นสุด [แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงในระบบกฎเกณฑ์] [คำเตือน: กระบวนการ ‘ยึดครอง’ ถูกบิดเบือน คุณกำลังดูดกลืนค่าสถานะ (Stat Absorption) ของเป้าหมายโดยตรง] ลูเซียที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถึงกับเบิกตากว้าง เธอคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาดูค่าพลังที่พุ่งทะยานขึ้นในจอโฮโลแกรมอย่างบ้าคลั่ง “นั่นมันอะไรกัน... ซีโร่! หยุดนะ! ร่างกายคุณจะรับโหลดข้อมูลไม่ไหว...!” ผมไม่ตอบ ความเงียบคือคำตอบเดียวที่ผมมอบให้ ในวินาทีที่กูลตัวนั้นเหี่ยวเฉาลงจนเหลือเพียงโครงกระดูกและเถ้าถ่าน ข้อมูลเลเวลที่เคยต่ำเตี้ยเรี่ยดินของผมก็เปลี่ยนไปอย่างก้าวกระโดด [สถานะปัจจุบันของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่] [เลเวล: 1 -> 8] [ความแข็งแกร่ง (STR): 12 -> 45] [ความคล่องตัว (AGI): 15 -> 52] [ทักษะพิเศษ: ผู้ดูดกลืนสถานะ (Passive: อัปเกรดอัตโนมัติเมื่อทำลายศัตรู)] ผมถอนหายใจยาว พลางสะบัดมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอิ่มเอมใจจากการได้รับพลังที่ไม่ได้มาจากหยาดเหงื่อ แต่มันคือการ ‘ปล้นชิง’ มาจากระบบโดยตรง ช่างเป็นรสชาติที่หอมหวานและอันตรายอย่างยิ่ง ผมหันกลับไปมองลูเซียที่ยืนอ้าปากค้าง “เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว ลูเซีย สิ่งที่ผมทำไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่มันคือการบริหารทรัพยากร... การใช้มอนสเตอร์พวกนี้เป็น ‘แบตเตอรี่’ ให้กับผม คือทางลัดที่เร็วที่สุดในการสร้างกิลด์ที่โลกต้องสยบ” ลูเซียเดินเข้ามาใกล้เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของผมเหมือนพยายามค้นหาความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ “คุณไม่ได้แค่กำลังเลเวลอัป ซีโร่... คุณกำลังสร้างศัตรูที่น่ากลัวที่สุดขึ้นมา นั่นคือ ‘ระบบ’ เอง ถ้าสภากิลด์โลกตรวจพบว่าคุณมีสกิลที่โกงขนาดนี้...” “ถ้าพวกมันตรวจพบ นั่นแหละคือตอนที่เกมจะเริ่มสนุกจริงๆ” ผมตัดบทพลางก้าวเดินไปที่ประตูทางออก แต่แล้วฝีเท้าของผมก็ชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากภายนอก มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนทางธรณีวิทยา แต่เป็นคลื่นความถี่ของ ‘ผู้พิทักษ์ประตู’ ที่กำลังถูกปลุกขึ้น ลูเซียหน้าถอดสี เธอรีบเช็กข้อมูลในมือแล้วอุทานออกมา “ไม่จริง... ตารางการจู่โจมของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ควรจะเกิดขึ้นในอีกสองสัปดาห์ ทำไมมันถึงเร่งเวลาขึ้นมาตอนนี้! ซีโร่ ประตูกิลด์ด้านนอกถูกทำลายแล้ว มีใครบางคน... ไม่สิ มี ‘บางสิ่ง’ กำลังก้าวเข้ามาในโถงนี้!” ผมแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มีคนจงใจเปิดทางให้บอสตัวนี้เข้ามาหาผมในจังหวะที่ผมเพิ่งอัปเกรดพลังเสร็จพอดี เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังก้องมาจากความมืดหลังประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงคำรามที่ทำให้กำแพงหินร้าวเป็นทางยาว ร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมาจากเงามืด มันคือ ‘อัศวินไร้หัวระดับจักรพรรดิ’ ที่ควรจะมีแต่ในตำนานเท่านั้น “ดูลูกค้าคนแรกของเราสิ ลูเซีย” ผมหยิบมีดสั้นคู่ใจขึ้นมาแล้วกระชับมันไว้ในมือ “ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะได้ทดสอบพลังที่เพิ่งได้มาใหม่... ด้วยการฆ่าอะไรที่สมน้ำสมเนื้อหน่อย” ทว่าก่อนที่ผมจะได้พุ่งตัวออกไป บอสตัวนั้นก็คุกเข่าลงต่อหน้าผมอย่างช้าๆ ดาบยักษ์ในมือของมันถูกปักลงบนพื้น พร้อมกับเสียงที่ดังดังกังวานก้องทั่วทั้งโถง “ข้า... รอคอยคำสั่งจากจักรพรรดิไร้เงามานานนับพันปี... บัดนี้ นายท่านได้กลับมาแล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางสู่บัลลังก์ของผมด้วยนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่