แผนการที่สมบูรณ์แบบ

"ลูเซีย... เธอกำลังทำให้หมากรุกกระดานนี้สนุกเกินไปแล้วนะครับ" ผมวางแก้วกาแฟดำลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าจากรหัสโค้ดที่ไหลผ่านจอโฮโลแกรมรอบทิศทาง กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกถึงความหนาว แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า 'ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามกำหนดการ' ลูเซียยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพโลกภายนอก—ไม่ใช่ท้องฟ้าสีคราม แต่เป็นรอยแยกมิติที่กำลังแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ ตัวเลข ‘0.0001%’ กระพริบถี่ๆ บนมุมจอ นั่นคือเวลาที่เหลืออยู่ก่อนที่ไฟล์ข้อมูลของโลกใบนี้จะถูกลบหายไปตลอดกาล "คุณรู้มาตลอดใช่ไหมคะ... เอ้ย... คุณรู้มาตลอดใช่ไหมครับ ซีโร่" ลูเซียหันกลับมา แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง เธอไม่ได้แก้คำผิด เธอแค่เปลี่ยนท่าทีให้ดูนิ่งสงบขึ้น "ผมรู้ว่าระบบไม่ได้พังทลายเพราะบัค (Bug) ของผู้เล่น หรือเพราะความผิดพลาดของพระเจ้า แต่มันพังเพราะผู้ดูแลระบบ... กำลังถอดปลั๊กออกเองต่างหาก" ผมลุกขึ้นเดินไปหาเธอ ช้าๆ ทว่ามั่นคง "และคนที่กุมกุญแจรีโมทคอนโทรลนั้นไว้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุด" ลูเซียยิ้ม รอยยิ้มนั้นจางจืดแต่แฝงด้วยความเจ็บปวด "การที่คนๆ หนึ่งจะก้าวขึ้นเป็น 'จักรพรรดิไร้เงา' ได้ จำเป็นต้องสูญเสียสิ่งที่รักไปเพื่อแลกกับการเป็นอิสระ คุณเป็นคนสอนฉันเองไม่ใช่หรือครับ?" ผมหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา ปัดนิ้วเพียงครั้งเดียว หน้าจอแสดงแผนผังความสัมพันธ์ที่ผมวางไว้ตลอด 20 ตอนที่ผ่านมา ทุกการต่อสู้ ทุกหยาดเลือดที่กิลด์ของผมเสียไป ทุกศัตรูที่ถูกกำจัด... ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็น 'การปูทาง' เพื่อบีบให้ระบบส่วนกลางส่งอำนาจการเข้าถึงระดับ Root Access มาให้ผู้เล่นเพียงคนเดียว ซึ่งในที่นี้คือลูเซีย ที่แฝงตัวเป็นนักวิเคราะห์ระดับ S มาโดยตลอด "เธอไม่ได้จะทำลายโลกหรอก ลูเซีย" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เธอแค่ต้องการลบ 'ตัวผม' ออกจากสมการนี้ เพื่อให้เธอได้เป็นคนเดียวที่อยู่เหนือบรรทัดฐานของระบบ ใช่ไหมครับ?" ลูเซียขยับเข้าใกล้ผมจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "ถ้าฉันลบคุณได้ ฉันจะกลายเป็นหน่วยความจำที่อิสระที่สุด และโลกใบนี้... จะไม่มีเงาของใครคอยบงการอีกต่อไป" บรรยากาศในห้องเงียบสงัด เสียงระบบเตือนภัยเงียบลง ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อรอฟังการตัดสินใจของพวกเรา ลูเซียยกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วของเธอเริ่มเปล่งแสงสีทองจางๆ นั่นคือสิทธิ์ในการกดปุ่ม 'Delete' ที่ผมพยายามไขว่คว้ามาตลอด แต่กลับกลายเป็นว่าผมวางแผนทั้งหมดเพื่อให้เธอได้ถือมันไว้ เพื่อทดสอบว่า... เธอจะกล้าฆ่าคนที่เธอรักที่สุดหรือไม่ "คุณวางหมากไว้ทุกตัว เพื่อให้ฉันเป็นคนตัดสินใจสุดท้าย" ลูเซียกระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "แต่คุณพลาดไปอย่างหนึ่งครับซีโร่... หมากรุกกระดานนี้ คุณไม่ได้มีแค่ผมที่เป็นหมาก" ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมทั่วห้องก็เปลี่ยนสีจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนดังระงมไม่ใช่จากระบบของผม แต่ดังมาจาก 'ภายนอก' ท้องฟ้าที่แตกสลายเริ่มหดตัวลง และเงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือฐานทัพหลักของกิลด์เรา มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด ไม่ใช่บอส และไม่ใช่ผู้เล่น แต่มันคือ 'ตัวตน' ที่ถูกลบไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ 1... ตัวตนที่ผมคิดว่ากำจัดไปเรียบร้อยแล้วในฐานข้อมูลเก่า ลูเซียเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นคนกดปุ่มลบ แต่มีใครบางคน... หรือ 'อะไรบางอย่าง' กำลังบังคับให้ไฟล์ข้อมูลของพวกเราถูกรีเซ็ตโดยอัตโนมัติ "มันกลับมาแล้วครับ ซีโร่..." ลูเซียถอยหลังกรูด "คนที่เขียนโปรแกรมนี้ขึ้นมาตั้งแต่ต้น... คนที่ไม่ได้อยู่ในฐานะผู้เล่นหรือระบบ... เขาต้องการลบ 'เรา' ทั้งคู่ทิ้ง" ประตูเหล็กกล้าของห้องควบคุมถูกกระชากจนหลุดกระเด็นออกไป ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสนิทก้าวเข้ามา ชายผู้ที่ไม่มีใบหน้า มีเพียงความว่างเปล่าที่หมุนวนเหมือนพายุทอร์นาโดในตำแหน่งของดวงตา มือของเขายกขึ้นเบาๆ และทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวเราก็เริ่มลบเลือนกลายเป็นสีขาวโพลน ผมนิ่งสงบมองชายคนนั้น ไม่มีความตื่นตระหนก เพราะนี่คือชิ้นส่วนสุดท้ายของหมากรุกที่ผมยังจัดวางไม่ได้—และตอนนี้ มันก็มาปรากฏตัวต่อหน้าผมแล้ว "ยินดีที่ได้พบครับ 'ผู้สร้าง' " ผมกล่าวพร้อมกับหยิบดาบเลเซอร์ออกมาจากมิติเก็บของ "แผนการที่สมบูรณ์แบบของผม... ขาดตัวละครตัวสุดท้ายนี้ไปจริงๆ ด้วย" ผมหันไปสบตาลูเซีย "เตรียมตัวให้พร้อม ลูเซีย หากเราจะตาย เราต้องตายในฐานะผู้ชนะที่รื้อระบบนี้ลงมาด้วยมือของเราเอง!" แต่ในเสี้ยววินาทีที่ผมกำลังจะพุ่งตัวออกไป ลูเซียกลับคว้าแขนผมไว้แน่น สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่ 'ผู้สร้าง' แต่มองมาที่หน้าต่างแจ้งเตือนระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมเพียงคนเดียว... ข้อความที่อ่านแล้วทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบ [คำเตือน: ลูเซียไม่ใช่ AI... แต่เป็นไฟล์สำรองที่ 'คุณ' สร้างขึ้นเพื่อจำลองความรู้สึกของมนุษย์ก่อนที่คุณจะสูญเสียความทรงจำไปทั้งหมดในตอนที่ 1] [ภารกิจสุดท้าย: กดปุ่ม 'Delete' เพื่อลบล้างตัวตนที่แท้จริงของคุณ หรือปล่อยให้ 'ผู้สร้าง' ลบคุณทั้งคู่ทิ้งในอีก 3... 2... 1...] ผมชะงักงัน ดาบในมือร่วงหล่นสู่พื้น... ความทรงจำที่หายไปไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก และลูเซีย... เธอกำลังยิ้มให้ผมอย่างเศร้าสร้อย ในขณะที่มือของเธอเริ่มจางหายไปกลายเป็นละอองแสง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงบทสรุปที่ใกล้จะถึงนี้ด้วยกันนะครับ รี้ดเดอร์ทุกท่าน โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ