หอคอยแห่งจุดจบ

“ถ้าคุณก้าวเท้าเข้าไปในหอคอยนั่น สถานะ ‘ผู้เล่น’ ของคุณจะถูกลบหายไปตลอดกาล ซีโร่ คุณคิดดีแล้วหรือ?” น้ำเสียงของลูเซียสั่นเครือเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นตามสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ระดับ S เธอยืนพิงผนังหินสีดำสนิทของดันเจี้ยนระดับหายนะที่เพิ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่าของมิติคู่ขนาน กลิ่นอายของความตายและกระแสไฟฟ้าจากระบบที่รวนเรอบอวลอยู่ในอากาศ ซีโร่ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ขยับถุงมือหนังสีดำให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบจ้องมองประตูหินยักษ์ที่แกะสลักด้วยอักขระโบราณซึ่งกำลังแผ่รังสีสีม่วงเข้มออกมา มันคือหอคอยแห่งจุดจบ... ดันเจี้ยนสุดท้ายที่ระบบสร้างขึ้นเพื่อเป็นกรงขังหรือบันไดเลื่อนสู่พระเจ้า “ลูเซีย” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ไร้แรงลม “ในโลกที่ระบบเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิต การเป็นผู้เล่นที่เก่งกาจที่สุดก็เป็นได้เพียงเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานที่ถูกจัดวางไว้แล้ว คุณคิดว่าผมคือคนประเภทที่จะยอมให้หมากตัวอื่นเดินเกมแทนหรือครับ?” “แต่ถ้าคุณเลือกจะเป็น ‘ผู้คุมเกม’ คุณจะต้องสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมา กิลด์ Zero Point, พันธมิตร, แม้กระทั่งตัวตนเดิมของคุณ” ลูเซียก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนในดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “คุณจะกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่ไร้หัวใจ” ซีโร่หันกลับมา มุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่สื่อถึงความเหนือกว่า “นั่นคือสิ่งที่คนขี้ขลาดมองเห็นครับ ลูเซีย ผมไม่ได้ต้องการทำลายหอคอย ผมต้องการเข้าควบคุมระบบจากแกนกลาง แล้วเปลี่ยนให้โลกนี้เป็นสนามเด็กเล่นที่ผมเป็นคนวางกติกาเอง” เขาก้าวผ่านประตูหินที่สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล ทุกย่างก้าวคือการปะทะกับกำแพงพลังงานที่พยายามผลักร่างเขาออกไป แต่มันไร้ผล ซีโร่ไม่ได้ใช้มานา แต่เขาใช้ ‘บั๊ก’ ที่เขาค้นพบจากการวิเคราะห์ช่องโหว่ของระบบตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ภายในหอคอยชั้นแรกนั้นเงียบสงัดราวกับหลุมศพ ผนังรอบด้านไม่ใช่หิน แต่เป็นโค้ดโปรแกรมสีเขียวที่ไหลเวียนราวกับกระแสเลือด ซีโร่เดินผ่านโถงทางเดินยาวเหยียดที่ไร้ศัตรู แต่กลับมีเสียงกระซิบจากนับพันชีวิตที่เคยพ่ายแพ้ในนี้ดังก้องอยู่ในโสตประสาท *‘เจ้ามันก็แค่ความว่างเปล่า... ความพยายามของเจ้าไร้ความหมาย’* “ความพยายามอาจจะไร้ความหมาย” ซีโร่พึมพำกับตัวเองขณะหยิบดาบเล่มโปรดขึ้นมา “แต่ความผิดพลาดของระบบนั้นมีมูลค่ามหาศาล” เขากระแทกสันดาบลงบนพื้นเบาๆ เกิดคลื่นพลังงานสีทองพุ่งกระจายออกไป กระตุ้นให้เหล่าบอสที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โค้ดโปรแกรมเผยร่างออกมา ร่างเงาสีดำทมิฬนับสิบตนพุ่งเข้าหาเขาพร้อมกันด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ แต่สำหรับซีโร่ ทุกการเคลื่อนไหวของพวกมันคือเส้นกราฟที่คาดเดาได้ เขาไม่ได้ขยับร่างกายรุนแรง เพียงแค่เบี่ยงตัวหลบในองศาที่แม่นยำระดับมิลลิเมตร สวนกลับด้วยการสะบัดดาบเพียงครั้งเดียวที่จุดตายของโค้ด ศัตรูเหล่านั้นสลายกลายเป็นละอองแสงทันที ลูเซียที่มองผ่านกล้องสอดแนมภายนอกถึงกับกลั้นหายใจ “เขากำลังทำลายโครงสร้างดันเจี้ยนตั้งแต่นอกสู่ใน... เขาไม่ได้กำลังเคลียร์ดันเจี้ยน แต่เขากำลัง ‘แฮ็ก’ มัน!” ทว่า เมื่อซีโร่มาถึงชั้นบนสุดของหอคอย สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่บัลลังก์ของบอสตัวสุดท้าย แต่เป็นห้องกระจกเงาบานใหญ่ที่มีร่างของคนคนหนึ่งนั่งรออยู่บนเก้าอี้สีขาวสะอาดตา ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนซีโร่ทุกประการ ทั้งโครงหน้า ดวงตา และรอยยิ้มที่มุมปาก “ยินดีด้วยที่มาถึง ซีโร่” ชายคนนั้นกล่าวพลางวางหนังสือในมือลง “คุณคือผลงานชิ้นเอกที่ผมสร้างขึ้นเพื่อมาแทนที่ตำแหน่งนี้โดยเฉพาะ” ซีโร่หยุดฝีเท้า ดวงตาของเขาสั่นไหวเพียงชั่ววูบก่อนจะกลับมาสงบนิ่ง “หมายความว่ายังไงครับ ที่บอกว่าสร้างขึ้นมา?” “โลกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฮันเตอร์ มันมีไว้เพื่อคัดกรอง ‘ตัวสำรอง’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อให้ผมสามารถเกษียณจากตำแหน่งผู้คุมระบบนี้ได้อย่างสงบ” ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน เผยให้เห็นรอยแยกบนผิวหนังที่เป็นโค้ดตัวเลข “เลือกสิ... จะฆ่าผมแล้วขึ้นรับตำแหน่งเป็นเบี้ยตัวใหม่ที่ถูกพันธนาการไว้ชั่วกัปชั่วกัลป์ หรือจะยอมตายที่นี่แล้วปล่อยให้โลกนี้ล่มสลายไปพร้อมกับความภาคภูมิใจของคุณ?” ซีโร่กระชับดาบในมือแน่น ในใจของเขาไม่ได้มีคำตอบที่ชัดเจน แต่เขารู้ว่าทางออกนั้นไม่ได้อยู่ในสองทางเลือกที่ชายคนนั้นเสนอมา เขาหันไปมองกล้องสอดแนมที่ลูเซียควบคุมอยู่ แล้วกระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนราวกับสั่งการ “ลูเซีย... เริ่มต้นแผนการ Zero Protocol เดี๋ยวนี้” ทันใดนั้น หน้าจอทั่วทั้งทวีปที่ถ่ายทอดสดเหตุการณ์ในหอคอยก็ดับพรึบลง กลายเป็นสีดำสนิท ก่อนจะแทนที่ด้วยภาพของลูเซียที่ยืนอยู่ในห้องควบคุมหลักของระบบโลก เธอกำลังถือมีดสั้นจ่อที่คอของกล่องควบคุมส่วนกลาง “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยให้คุณเป็นพระเจ้า ซีโร่” ลูเซียพูดผ่านระบบกระจายเสียงทั่วโลก น้ำเสียงของเธอดุดันและไร้ความลังเล “ฉันมาที่นี่เพื่อทำลายกระดานนี้ให้ราบคาบ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่นั่นในฐานะอะไรก็ตาม” ร่างเงาในกระจกเงาชะงัก รอยยิ้มจางหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ซีโร่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในวินาทีที่ซีโร่กำลังจะลงมือแทงกระจกเงาบานนั้น ผนังหอคอยทั้งหมดก็ระเบิดออก ท้องฟ้าเหนือโลกภายนอกแตกสลายกลายเป็นชิ้นส่วนโปรแกรมที่ร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะดำ ความจริงที่ว่าโลกทั้งใบเป็นเพียงไฟล์ข้อมูลที่กำลังถูกลบกำลังเปิดเผยต่อหน้าทุกคน และผู้ที่จะเป็นคนกดปุ่ม 'Delete' คนสุดท้าย... กลับไม่ใช่ซีโร่ หรือชายคนนั้น แต่มันคือลูเซีย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับสูญนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่