เปิดหน้าสู้

"เจ้าคิดว่าการกำจัด 'ต้นฉบับ' จะทำให้สำเนาอย่างเจ้ากลายเป็นของจริงได้งั้นหรือ?" ผมเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมาดั่งหินผา กริชที่จ่ออยู่บนลำคอของผมสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะ 'ซีโร่ร่างเงา' กำลังประมวลผลความขัดแย้งในรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ผมทิ้งไว้ในฐานข้อมูล ผมไม่หลบเลี่ยง ผมขยับตัวเพียงเล็กน้อยจนคมกริชกรีดผ่านผิวหนังจนหยดเลือดสีเข้มไหลซึมออกมา แต่นั่นคือจังหวะที่ผมต้องการ ระบบนับถอยหลัง *System Deletion* ยังคงวิ่งอยู่อย่างบ้าคลั่ง 00:04:12... 00:04:11... "รหัสที่เจ้าถือครองอยู่ มันมีช่องโหว่" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่มือขวาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากใต้เท้าของมัน พลังงานมิติบิดเบี้ยวพุ่งทะลุร่างเงาจนมันกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงแก้วของห้องโถงกิลด์ Zero Point "คุณซีโร่! ระบบป้องกันภัยขั้นสุดท้ายถูกแฮ็กจากภายนอกโดย 'ผู้คุมกฎ' แล้วค่ะ... เอ่อ ผมหมายถึง ลูเซียกำลังเร่งมืออยู่ค่ะ!" เสียงของลูเซียแทรกผ่านระบบสื่อสารที่มีคลื่นรบกวนหนาหู เธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่น้ำเสียงที่มั่นคงของเธอบอกผมว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดไว้ "ดึงตัวสำรองออก แล้วเปิดใช้โปรโตคอล 'Zero Shadow'" ผมสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้กริชจะเพิ่งบาดคอผมไปเมื่อครู่ แต่หัวใจผมเต้นเป็นจังหวะที่แม่นยำดุจนาฬิกาจักรกล "แต่ถ้าทำแบบนั้น ข้อมูลทั้งหมดที่สร้างกิลด์ขึ้นมาจะถูกล้างนะคะ!" "ล้างไปเลยลูเซีย" ผมก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังของโต๊ะทำงาน สายตาจับจ้องไปที่ชายในชุดคลุมสีเงินสามคนที่ปรากฏตัวขึ้นกลางห้องโถง พวกเขาคือ 'ผู้คุมกฎแห่งโลกเก่า' ตัวแทนของระบบที่ต้องการจัดระเบียบจักรวาลใหม่ด้วยการทำลายผู้ที่แข็งแกร่งเกินไปอย่างผม "กิลด์นี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยข้อมูล แต่มันถูกสร้างด้วยเจตจำนงของข้า ต่อให้ระบบจะลบข้อมูลทิ้ง แต่ความทรงจำในโลกใบนี้ไม่มีใครลบได้" ผู้คุมกฎคนกลางก้าวออกมา เขาไม่มีใบหน้า มีเพียงแสงสีขาวโพลนที่เต้นตุบๆ อยู่หลังหน้ากากโลหะ "ซีโร่ แกคือความผิดพลาดที่ระบบต้องแก้ไข การมีอยู่ของแกคือไวรัสที่แพร่กระจายความหายนะ" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินไปหยิบปืนพกคู่กายที่วางอยู่บนแท่น "ไวรัสเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็จงเรียนรู้ไว้เถอะว่า ไวรัสที่วิวัฒนาการจนถึงขีดสุด ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะกำจัดได้ด้วยคำสั่งลบเพียงบรรทัดเดียว" ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงเปลี่ยนไป แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องลงมาจากเพดาน กองกำลังพิเศษของ Zero Point ที่นำโดยลูเซียปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของเสาหิน พวกเขาไม่ได้มีแค่ทักษะ แต่พวกเขามี 'ความแค้น' ที่จะมอบให้แก่ระบบที่กดขี่พวกเขามาตลอดชีวิต "ยิงได้" ผมออกคำสั่งสั้นๆ กระสุนพลังงานนับร้อยพุ่งเข้าใส่ผู้คุมกฎในวินาทีเดียว แต่มันกลับหยุดนิ่งกลางอากาศราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ผู้คุมกฎยกมือขึ้นขยับนิ้วเพียงเบาๆ พลังงานรอบตัวเราทั้งหมดก็ถูกดึงกลับเข้าสู่ศูนย์กลางราวกับหลุมดำ ทุกอย่างพังทลายลงมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ลูเซียพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าผม เธอสร้างเกราะป้องกันระดับ S สกัดกั้นแรงอัดมหาศาล แต่นั่นทำให้เธอต้องกระอักเลือดออกมา "คุณซีโร่คะ... ระบบหลักล่มไปแล้ว แต่ 'ผู้คุมกฎ' กำลังดึงพลังงานชีวิตของฮันเตอร์ทุกคนในกิลด์ไปเป็นเชื้อเพลิง!" ผมมองไปที่มือของตัวเอง ผิวหนังเริ่มโปร่งใสและค่อยๆ กลายเป็นละอองแสง นี่ไม่ใช่การลบข้อมูลธรรมดา แต่มันคือการ 'ลบทรงจำตัวตน' ผมมองหน้าผู้คุมกฎคนเดิมด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ผมไม่ได้พยายามหนี แต่ผมกลับเดินตรงเข้าไปหาเขา ร่างของผมเริ่มสลายไปทีละส่วน แต่นั่นคือสิ่งที่ผมวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น "พวกเจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงตั้งชื่อกิลด์ว่า Zero Point?" ผมถาม เสียงของผมเริ่มเบาลง แต่กลับกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง "เพราะมันคือจุดที่ไม่มีอะไรเหลืออยู่... จุดที่ไม่มีแม้แต่ตัวข้า" "แกกำลังจะตาย ซีโร่ แกแพ้แล้ว" ผู้คุมกฎกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ตายหรือ? เปล่าเลย..." ผมยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เปื้อนเลือด "ข้าแค่กำลังเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็น 'คำสั่งใหม่' ของระบบที่พวกเจ้าควบคุมอยู่ต่างหาก" ในจังหวะที่ร่างกายผมแตกสลายเป็นละอองแสงเข้าสู่แผงวงจรหลักของอาคาร เงาของผมที่พื้นกลับไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองและคว้ากริชที่ตกอยู่บนพื้น มือของเงาสีดำสนิทนั้นไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ผม แต่มันมุ่งเป้าไปที่ 'รหัสคุมระบบ' ที่อยู่ใจกลางร่างของผู้คุมกฎ เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบดังสนั่นก้องโลก *[System Override: User Zero has become the Root Access]* ผู้คุมกฎทั้งสามคนนิ่งค้าง สายตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจเดียวกับเงาของผม ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะค่อยๆ บิดเบี้ยวและแตกสลายไปตามกฎของระบบที่ถูกเขียนขึ้นใหม่โดยเจตจำนงของผมเอง แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง ลูเซียที่นอนกุมบาดแผลอยู่บนพื้นก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก "คุณซีโร่! ถ้าคุณกลายเป็นรูทของระบบ คุณจะสูญเสียความทรงจำทั้งหมด... คุณจะจำแม้กระทั่งตัวฉันไม่ได้เลยนะคะ!" ผมหันไปมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มที่มอบให้ไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์ แต่มีความโล่งใจที่แผนการดำเนินมาถึงจุดที่สมบูรณ์แบบที่สุด ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ค่อยๆ กลืนกินตัวตนของผม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู *“ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นที่แท้จริง ท่านจักรพรรดิไร้เงา”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเป็นสักขีพยานในความมืดมิดครั้งนี้มาโดยตลอดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ