ยกระดับเลเวล

"ถ้าคุณยังกะจังหวะหายใจพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว แรงดันอากาศในห้องจำลองนี้จะบดขยี้ปอดคุณให้แหลกคามือผม นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือความเป็นไปได้ทางสถิติที่เอลล่าเพิ่งคำนวณเสร็จครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือขวากดปุ่มเร่งระดับแรงโน้มถ่วงในห้องฝึกฝนปิดตายไปที่ 15 เท่า ร่างของผมที่กำลังยึดเกาะกับแผ่นเหล็กกล้าใต้ฝ่าเท้าสั่นสะท้าน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเกือบจะแตกออก แต่นัยน์ตาของผมยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความเย็นชาที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ "ซีโร่ อัตราการเต้นของหัวใจคุณพุ่งทะลุ 180 ครั้งต่อนาทีแล้ว ถ้าคุณไม่หยุดตอนนี้ โครงสร้างกระดูกที่เพิ่งได้รับการปรับแต่งด้วยผลึกมังกรจะฉีกขาดจากภายในนะครับ" เอลล่าที่ยืนอยู่หลังกระจกนิรภัยหนา 2 ฟุตเอ่ยขึ้น ดวงตาของเธอฉายแวววิตกเล็กน้อยแต่น้ำเสียงยังคงนิ่งสนิทตามสไตล์นักวิเคราะห์ข้อมูล มือเรียวบางของเธอรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อควบคุมระบบระบายอากาศไม่ให้เลือดในตัวผมเดือดจนเกินไป ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กัดฟันจนกรามแทบแตก แรงกดมหาศาลไม่ได้เพียงแค่กระทำต่อร่างกาย แต่มันกำลังบีบเค้นมานาในแกนกลางให้พุ่งพล่าน การยกระดับเลเวลจาก 49 ไปสู่ 50 ไม่ใช่แค่การสะสมค่าประสบการณ์ แต่มันคือการ 'เปลี่ยนผ่านทางพันธุกรรม' ของฮันเตอร์ที่ระบบจงใจกีดกันไว้ "ถ้าไม่เจ็บ... ก็ไม่มีวันได้มาซึ่งอำนาจที่จะเหยียบย่ำกิลด์พวกนั้น" ผมพึมพำผ่านริมฝีปากที่แห้งผาก วินาทีนั้นเอง เสียงเตือนสีแดงฉานก็ดังระงมไปทั่วห้องฝึกฝน ระบบที่ผมแฮ็กจนเหลือแค่เค้าโครงเดิมแจ้งเตือนการเปลี่ยนสถานะ [กระบวนการทำลายขีดจำกัดมนุษย์: 98%... 99%...] ผมปล่อยมือจากที่ยึดเกาะ ปล่อยให้ร่างกายตกอยู่ภายใต้แรงโน้มถ่วงมหาศาลโดยไม่มีตัวช่วย สัมผัสถึงความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากกล้ามเนื้อทุกมัดพร้อมกัน *เปรี้ยง!* เสียงเหมือนแก้วแตกดังลั่นมาจากกระดูกต้นคอ ผมร่วงลงสู่พื้นห้องฝึกด้วยความเร็วสูง แต่ก่อนที่ศีรษะจะกระแทกพื้น ผมพลิกตัวกลางอากาศแล้วใช้มานาที่เหลืออยู่สร้างเกราะป้องกันบางเฉียบเพื่อหยุดตัวเองไว้ได้ทันท่วงที ผมลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นเทา หอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อผสมเลือดไหลอาบใบหน้า แต่เมื่อผมมองไปที่หน้าต่างระบบ สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้มุมปากของผมยกขึ้นเล็กน้อย [ยินดีด้วย คุณก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์เรียบร้อยแล้ว] [สถานะ: ฮันเตอร์ระดับ S- (ขั้นที่ 1)] [ปลดล็อกสกิลติดตัว: 'สายตาแห่งผู้ปกครอง' – มองเห็นจุดอ่อนเชิงกลยุทธ์ของศัตรูในระยะ 50 เมตร] เอลล่าเดินเข้ามาในห้องฝึกขณะที่แรงโน้มถ่วงลดลงสู่สภาวะปกติ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดส่งให้ผม สายตาของเธอวิเคราะห์ร่างกายผมราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มที่เธอเขียนเองกับมือ "หัวใจคุณทำงานได้ดีขึ้น 40% และค่ามานาสำรองก็เพิ่มขึ้นเท่าตัว... แผนการขั้นที่ 11 ของคุณดูจะสำเร็จไปได้ด้วยดีนะครับ" ผมรับผ้ามาซับเลือดที่มุมปาก ก่อนจะสบตาเธอ "อย่าเพิ่งดีใจไปเอลล่า การยกระดับเลเวลครั้งนี้แค่ทำให้เรามีสิทธิ์ร่วมวงสนทนาในเวทีใหญ่เท่านั้น พวกกิลด์ยักษ์ใหญ่คงเริ่มระแคะระคายแล้วว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของดันเจี้ยนระดับ B ในเขตการปกครองของพวกมัน" "เราควรจะหลบไปพักสักระยะไหมครับ?" เอลล่าถามพลางปิดจอโฮโลแกรม "ข่าวลือเรื่องกิลด์ 'มหาพยุหะ' กำลังไล่ล่าบุคคลลึกลับที่เข้าครอบครองผลึกมังกรเริ่มหนาหูขึ้นแล้ว" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "พักเหรอ? ไม่หรอก... ยิ่งพวกมันล่า เราก็ยิ่งต้องยื่นหน้าเข้าไปหา การที่พวกมันส่งนักล่าระดับหัวกะทิมาที่นี่ นั่นหมายความว่าเราตกเป็นเป้าหมายสำคัญแล้ว ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมรอคอยมาตลอด" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยของกิลด์ 'ซีโร่' ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอที่แสดงภาพกล้องวงจรปิดรอบฐานทัพลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะแทนที่ด้วยภาพชายร่างสูงใหญ่สวมชุดสูทสีเข้มยืนอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าที่ถูกพังทลายลงในคราวเดียว เขาไม่ได้มาพร้อมกองทัพ แต่เขามาเพียงลำพัง มือของเขากำลังควงดาบเลเซอร์สีครามที่ปล่อยไอสังหารออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขามองตรงมาที่กล้องราวกับรู้ว่าผมกำลังจ้องมองอยู่ แล้วขยับริมฝีปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่ผมอ่านปากเขารู้เรื่องดี... *'เจอตัวแล้ว เจ้าหนูที่ขโมยของของกิลด์เราไป'* เอลล่าหน้าซีดเผือด "นั่นมัน... 'อาร์คัส' หนึ่งในสามผู้คุมกฎของกิลด์มหาพยุหะ มันมาถึงที่นี่ได้ยังไงก่อนกำหนดถึง 3 วัน!" ผมวางผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะ หยิบมีดสั้นที่ชาร์จพลังมานาจนเรืองแสงสีม่วงออกมาจากช่องเก็บของ พลางกระตุกยิ้มที่ทำให้เอลล่าถึงกับผงะ "เตรียมระบบกักกันพิเศษไว้ให้พร้อมเอลล่า วันนี้เราไม่ได้จะแค่หนี... แต่เราจะทำให้โลกใบนี้รู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้ล่าที่แท้จริง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนระทึกไปกับผมในบทนี้นะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่