เงาที่คืบคลาน

"คนตาย... พูดไม่ได้ไม่ใช่หรือครับ" น้ำเสียงของซีโร่ราบเรียบ เย็นเยียบราวกับสายน้ำใต้ธารน้ำแข็งในฤดูหนาว นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีอย่างเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วกระทบเนื้อไม้ มันคือเสียงนับถอยหลังของความอดทนที่ใกล้หมดลง เบื้องหน้าของเขา เอลล่ากำลังยืนตัวเกร็ง สันหลังอาบไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายร่างของ 'คาร์ล' อดีตมือขวาผู้ล่วงลับ—ชายที่ซีโร่เพิ่งใช้มือของตนเองปลิดชีพด้วยการแทงทะลุหัวใจในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อเจ็ดวันก่อน แต่เวลานี้ ร่างนั้นกลับยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในฐานะผู้บุกรุก และยังหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย "ท่านซีโร่... หรือว่าระบบประเมินศพของเราจะผิดพลาดคะ— เอ๊ย... ครับ?" เอลล่าเผลอหลุดคำเรียกแบบเดิมออกมาชั่วขณะด้วยความตกใจจนสติหลุดลอย แต่ซีโร่ไม่ได้ตำหนิ ดวงตาสคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะแคบลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าระบบของตนไม่มีวันผิดพลาด คาร์ลตายสนิท สมองถูกทำลาย หัวใจแหลกสลาย ไร้ซึ่งความเป็นไปได้ที่มนุษย์หรือฮันเตอร์คนใดจะฟื้นคืนชีพได้ เว้นเสียแต่ว่า... มันไม่ใช่การฟื้นคืนชีพ แต่เป็นการ 'แทนที่' "ไม่มีความผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้นเอลล่า" ซซีโร่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อสูทสีดำสนิทแนบไปกับรูปร่างสมส่วน ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความสุขุมและสง่างามอันเป็นเอกลักษณ์ "คนตายยังคงนอนสงบนิ่งอยู่ในสุสานใต้ดินของกิลด์เรา แต่อะไรบางอย่าง... หรือใครบางคน กำลังใช้ร่างของเขาเป็นหมากเชิ้ตเพื่อส่งสารมาถึงเราต่างหาก" โฮโลแกรมสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้แสดงภาพของคาร์ล แต่เป็นรายงานข่าวกรองที่เอลล่าเพิ่งถอดรหัสได้สดๆ ร้อนๆ บนหน้าจอแสดงรายชื่อของ 'กิลด์พายุทมิฬ' หนึ่งในสามกิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของโลกฮันเตอร์ พร้อมกับเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงมายังจุดเกิดเหตุเมื่อคืนนี้ "กิลด์พายุทมิฬเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ" เอลล่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพดังเดิม "หลังจากเหตุการณ์ในดันเจี้ยนระดับ S พวกมันส่งนักวิเคราะห์และหน่วยสอดแนมมาป้วนเปี้ยนรอบฐานลับของเราไม่ต่ำกว่าสี่กลุ่มในรอบสามวัน และการที่คาร์ล... เอ้ย ร่างอวตารของคาร์ลปรากฏตัวเมื่อคืนนี้ เป็นเครื่องยืนยันว่าพวกมันล่วงรู้เรื่องการกวาดล้างภายในของเราแล้ว" ซีโร่ไม่ตอบในทันที เขาย่างเท้าไปที่หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่างยังมหานครนีโอโซลยามค่ำคืน แสงไฟนีออนสDสลับซับซ้อนราวกับรังมดที่กำลังวุ่นวาย แต่สำหรับเขาแล้ว โลกใบนี้เป็นเพียงกระดานหมากรุกขนาดใหญ่ และทุกก้าวเดินของกิลด์ใหญ่อยู่ในแผนการคาดการณ์ล่วงหน้าสิบขั้นตอนของเขาเสมอ การที่พวกมันสงสัย... เป็นเรื่องที่เขาคำนวณไว้แล้ว การที่พวกมันส่งสายลับมา... เป็นสิ่งที่เขาเปิดช่องให้ทำ แต่การที่พวกมันกล้าแตะต้อง 'หมาก' ที่เขาจัดวางไว้ นั่นคือความผิดพลาดที่ให้อภัยไม่ได้ "ความสงสัยคือจุดเริ่มต้นของความตายเอลล่า" ซีโร่เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงความโกรธเคืองแม้แต่น้อย มันคือความนิ่งสงบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ "มนุษย์เรามักเป็นเช่นนี้ เมื่อเห็นสิ่งที่เราไม่เข้าใจ พวกเขาจะไม่พยายามเรียนรู้มัน แต่จะพยายาม 'ทำลาย' มันทิ้ง เพื่อความสบายใจของตนเอง" "เราควรโต้กลับอย่างไรดีครับท่านซีโร่ ให้ฉันส่งหน่วยจู่โจมเงาไปกวาดล้างพวกมันที่สำนักงานใหญ่เลยไหมครับ?" เอลล่าเสนอทางเลือกที่รวดเร็วและเด็ดขาดสมกับเป็นมือขวา ซีโร่ยกมือขึ้นห้ามช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันตราย "ใจร้อนเกินไปเอลล่า การทำสงครามตรงๆ กับกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งในตอนนี้ มีแต่จะทำให้เราตกเป็นเป้าสายตาของสมาคมฮันเตอร์โลกโดยใช่เหตุ สิ่งที่เราต้องทำ ไม่ใช่การทำลายพวกมัน... แต่เป็นการทำให้พวกมัน 'ทำลายกันเอง' ต่างหาก" เขากดปุ่มบนโต๊ะทำงาน เอกสารลับชุดหนึ่งถูกเลื่อนขึ้นมาจากช่องลับ มันคือข้อมูลทาง1การเงิน รายชื่อสินบน และหลักฐานการทุจริตของบรรดาผู้บริหารระดับสูงในกิลด์พายุทมิฬ—ข้อมูลที่เขาใช้เวลาสะสมและขุดคุ้ยมานานนับปี "เอาข้อมูลชุดนี้ ส่งต่อให้ 'กิลด์โล่เหล็ก' คู่ปรับตัวฉกาจของพวกมัน แต่อย่าให้สาวมาถึงตัวเราได้ จงทำราวกับว่ามันเป็นการรั่วไหลของสายลับภายใน" ซซีโร่ออกคำสั่งอย่างเฉียบคม "เมื่อสุนัขสองตัวเริ่มกัดกันแย่งชิ้นเนื้อ หน้าที่ของเราคือการนั่งจิบชาและรอเก็บกวาดซากที่เหลือ" "รับทราบครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ไร้ร่องรอยที่สุด" เอลล่าโค้งศีรษะรับคำสั่งด้วยความเคารพอย่างสูงสุด แววตาของเธอฉายประกายความเลื่อมใสในตัวผู้ชายคนนี้ ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ ทั้งสิ้น เพราะเธอรู้ดีว่า... ทุกแผนการของซีโร่ไม่เคยมีคำว่าผิดพลาด ทว่า ในวินาทีที่เอลล่ากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปปฏิบัติภารกิจ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนกลางก็ดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงเตือนระดับปกติ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตที่ไม่ได้ยินมานานนับปี *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องทำงานดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณชั้นใต้ดิน ชั้นที่สาม ซึ่งเป็นสถานที่เก็บกักตัว 'สิ่งมีชีวิตทดลอง' และข้อมูลลับสุดยอดของกิลด์ซีโร่ ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้แม้แต่ซีโร่... ผู้ที่ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ประตูนิรภัยความหนาหนึ่งเมตรถูกเจาะทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ด้วยพลังงานความร้อนสูง ร่างของยามเฝ้าประตูสี่คนนอนแน่นิ่งจมกองเลือดอย่างไร้ลมหายใจ และท่ามกลางความมืดมิดของห้องนิรภัยนั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้กล้อง... ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำขาดวิ่น แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของซีโร่กระตุกวูบ คือมือข้างขวาของเงาลึกลับนั้น กำลังถือ 'สิ่งของชิ้นหนึ่ง' ขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ มันคือฮาร์ดไดรฟ์สำรองชิ้นสุดท้าย... ฮาร์ดไดรฟ์ที่บรรจุแผนผังที่ตั้งของ 'ฐานลับหลัก' ทั้งหมดทั่วโลกของซีโร่ ซึ่งควรจะมีเพียงเขาและเอลล่าเท่านั้นที่รู้ตำแหน่งที่แท้จริง เงาลึกลับค่อยๆ หันหน้ากลับมามองกล้องวงจรปิดโดยตรง แม้ภาพจะแตกพร่าและมืดสลัว แต่รอยแผลเป็นรูปกากบาทที่แก้มขวา และแววตาคู่คมกริบที่จ้องตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับกำลังสบตากับซีโร่ผ่านหน้าจอ... ทำให้ซีโร่ต้องเบิกตากว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ไม่ใช่คาร์ล... และไม่ใช่คนของกิลด์พายุทมิฬ ริมฝีปากของเงาลึกลับบนจอขยับช้าๆ ไร้เสียง แต่การอ่านริมฝีปากของซีโร่แปลความหมายคำพูดนั้นได้อย่างชัดเจนทุกพยางค์— *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ท่านพี่"* ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 11 นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ