ผู้ช่วยคนใหม่

เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตเย็นเยียบดังขึ้น ตามมาด้วยแรงสะเทือนจากปลอกกระสุนขนาด .45 ACP ที่ดีดตัวกระเด็นกระทบกับผนังห้องร้าง ก่อนจะกลิ้งหล่นลงไปนอนนิ่งสนิทบนคราบน้ำขัง นิ้วชี้ของเธอเริ่มเหนี่ยวไกปืน... "ถ้าสติปัญญาของคุณลดต่ำลงจนถึงขั้นเลือกวิธียิงใส่กำแพงเพื่อระบายอารมณ์ ผมเกรงว่าเงินเดือนที่ผมตกลงจะจ่ายให้ คงต้องถูกหักออกครึ่งหนึ่งเพื่อเป็นค่าทำความสะอาดนะครับ คุณริน" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องใต้ดิน ซีโร่ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แววตาหลังกรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อยต่อปากกระบอกปืนที่หันตรงมายังหน้าผากของตน ริน หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเทาเข้มยุ่งเหิง ดวงตาสองข้างไม่เท่ากันข้างหนึ่งใส่คอนแทคเลนส์สีแดงเพื่อกลบเกลื่อนรอยแผลเป็นจากคดีระเบิดเกตเมื่อสามปีก่อน เธอยังคงค้างนิ้วไว้ที่ไกปืน แต่เหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมบ่งบอกว่าความเยือกเย็นของเธอกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความแม่นยำในการคาดเดาของชายตรงหน้า "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะยิงผนัง ไม่ใช่หัวนาย" เสียงเธอกลั้วหัวเราะแห้งผาก แฝงความระแวงระวังเต็มพิกัด "เพราะฮันเตอร์ไร้ชื่อแรงก์ F ที่ถูกกิลด์ใหญ่ขับไล่ไสส่งอย่างคุณ ไม่มีทางเอาชีวิตไปทิ้งกับกระสุนราคาแพงนัดละสี่ร้อยเครดิตโดยไร้ผลตอบแทนหรอกครับ" ซีโร่เดินเข้าไปหยุดห่างจากปากกระบอกปืนเพียงหนึ่งก้าว เขายื่นมือออกไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ ขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่รีบร้อน "อีกอย่าง... ข้อมูลการดัดแปลงปืนพกสั้นรุ่นคลาสสิกของกองทัพเก่าคือก세키 (Kese-ki) ที่คุณใช้ มันมีระบบเซฟตี้อัตโนมัติที่ต้องปลดล็อกด้วยปลายนิ้วโป้งขวา ซึ่งตอนนี้ นิ้วของคุณไม่ได้วางอยู่ตรงนั้น" รินกัดริมฝีปากแน่น เธอลดปืนลงช้าๆ พลางโยนมันลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "นายมันสัตว์ประหลาด... ซีโร่ ข้อมูลทั้งหมดของฉันถูกลบออกจากระบบกลางของสมาคมฮันเตอร์ไปหมดแล้ว นายไปขุดคุ้ยเรื่องปืนกระบอกนี้มาจากไหน" "ไม่มีอะไรที่ถูกลบไปจากโลกนี้จริงๆ หรอกครับ มีเพียงแค่คนที่มีอำนาจไม่พอที่จะค้นหามันขึ้นมาต่างหาก" ซีโร่ปับแฟ้มเอกสารปิดลง สายตาคมกริบกวาดมองประวัติการลงดันเจี้ยนของหญิงสาวที่มีอัตราการรอดชีวิตสูงถึงร้อยละเก้าสิบ ทั้งที่พลังเวทในตัวแทบจะเทียบเท่ามนุษย์ธรรมดา เอลล่าที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงประตูทางเข้าส่งสัญญาณมือเตือนสียระยะไกล แสดงว่ามีกลุ่มคนไม่ได้รับเชิญกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ตึกร้างแห่งนี้ "เรามีเวลาคุยกันอีกไม่ถึงสามนาทีนะครับ คุณริน" ซีโร่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับสถานการณ์รอบตัวไม่ได้กดดันอะไรเลย "ข้อเสนอของผมยังเหมือนเดิม... เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกิลด์ที่กำลังจะขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของโลก หรือจะใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ เป็นหนูท่อในสลัมเขตสามต่อไปจนกว่าจะถูกพวกกิลด์หมาป่าโลหิตตามเก็บกวาด" รินแค่นAยิ้มหยันให้กับตัวเอง เธอทรุดตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆ ดวงตาข้างที่ปกติจ้องมองชายหนุ่มราวกับจะทะลุไปถึงความคิดเบื้องลึก "ทำไมต้องเป็นฉัน? ฮันเตอร์เก่งๆ มีถมไปในตลาดมืด ทำไมนายถึงเจาะจงเลือกผู้หญิงที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้อย่างฉัน" "เพราะคนเก่งมักมีทิฐิ และควบคุมยากครับ" ซีโร่ตอบทันควันโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด "แต่คนที่มีปมด้อย ถูกหักหลัง และไม่มีอะไรจะเสียต่างหาก คือเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดในการสร้างระเบียบใหม่... คุณไม่ได้มีดีแค่เรื่องการยิงปืน แต่คุณมี 'ดวงตาแห่งนักวิเคราะห์' ที่สามารถมองเห็นจุดบอดของเกตระดับสูงได้ในพริบตา ซึ่งสิ่งนั้นแหละที่คนอื่นๆ ไม่มี" บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงฝ่าเท้าหนักๆ ที่ดังแว่วมาจากชั้นบนของตึกร้าง เสียงเหล็กเสียดสีกันและเสียงกระซิบกระซาบของผู้บุกรุกบ่งบอกว่าเวลาของพวกเขาหมดลงแล้ว รินเงยหน้าขึ้นมองซีโร่ ชั่วพริบตานั้น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดระแวงเป็นความเด็ดเดี่ยว เธอยื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไปหยิบสัญญาจ้างที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา โดยไม่ต้องเสียเวลาเปิดอ่านรายละเอียดแม้แต่น้อย "ถ้าฉันตาย... ฉันจะลากนายลงนรกไปด้วยแน่ ซีโร่" เธอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ยินดีต้อนรับสู่กิลด์ครับ... ผู้ช่วยคนใหม่" ซีโร่แย้มยิ้มมุมปากเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่น แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จ ทว่า ในวินาทีที่รินกำลังจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นนั้น เสียงกระจกแตกละเอียดจากหน้าต่างด้านหลังก็ดังขึ้นพร้อมกัน! เศษกระจกนับร้อยพุ่งกระจายราวกับหิมะคมกริบ พร้อมกับเงาดำร่างหนึ่งที่พุ่งทะลวงเข้ามาในห้องด้วยความเร็วเหนือเสียง ปลายดาบยาวเคลือบออร่าสีดำสนิทพุ่งตรงเข้าเสียบทะลุหน้าอกของรินจากด้านหลังโดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว! เลือดสดๆ กระเซ็นเปรอะเปื้อนแฟ้มเอกสารสีขาว รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มือที่ถือปากกาหลุดร่วงลงสู่พื้น ซีโร่หรี่ตาลงเล็กน้อยโดยไม่มีอาการตื่นตระหนก เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างแม่นยำเพื่อหลบวิถีดาบที่พุ่งเฉียดใบหน้า พร้อมกับที่เอลล่าชักดาบสั้นคู่ใจออกมารับการโจมตีจากเงามืดนั้นอย่างท่วงที และเมื่อเงาดำปริศนาปัดป้องการโจมตีของเอลล่ากระเด็นถอยหลังไป มันก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันภายใต้หน้ากากเหล็ก... รอยยิ้มที่ทำให้ซีโร่ต้องขมวดคิ้วแน่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เพราะใบหน้าใต้หน้ากากนั้น คือคนสนิทที่เขาเพิ่งสั่งเก็บไปเมื่อสัปดาห์ก่อนในดันเจี้ยนระดับ S! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่