ข้อมูลคืออาวุธ

“กระสุนนัดนี้ราคาเท่าไหร่ คุณคงประเมินค่ามันถูกไปหน่อยนะครับ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของผมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในห้องนิรภัยใต้ดิน ปืนพกสีดำด้านที่ถูกดัดแปลงพิเศษจ่อค้างอยู่กลางหน้าผากของชายตรงหน้า—หัวหน้าหน่วยสืบสวนของกิลด์ 'อาร์คาน่า' ผู้ซึ่งพยายามลอบสังหารผมเมื่อสิบนาทีก่อน ผมไม่รอให้เขาตอบ มืออีกข้างหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดจิ๋วขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธแค้น แต่มันคือรอยยิ้มของพ่อค้าที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในกระดานธุรกิจ “กิลด์ของคุณจ่ายเงินมหาศาลเพื่อไล่ล่าผม แต่พวกเขาคงไม่รู้สินะว่าข้อมูลในนี้... มันแลกเปลี่ยนได้มากกว่าชีวิตของขยะชั้นเลวอย่างคุณ” ผมเลื่อนนิ้วจากไกปืนไปแตะที่ปลายคางของเขา ออกแรงกดเบาๆ จนใบหน้าของอีกฝ่ายเบี้ยวบิดด้วยความหวาดกลัว “กลับไปบอกเจ้านายของคุณ ถ้าอยากได้พิกัดของ 'ดันเจี้ยนระดับสีคราม' ที่พวกคุณควานหามาตลอดปี จงเตรียมเงินไว้หนึ่งพันล้านเหรียญ” เอลล่าที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ห่างออกไป ขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเย็นชาของเธอฉายแววพึงพอใจ “คุณซีโร่คะ... อ่า ผมหมายถึง คุณซีโร่ครับ พลังงานในห้องนี้เริ่มผันผวนแล้ว ถ้าเราไม่รีบไป ข้อมูลที่เหลือจะถูกรีเซ็ตโดยระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารนี้เสียก่อนนะครับ” ผมลดปืนลงอย่างสุภาพ ก่อนจะโยนแฟลชไดรฟ์ปลอมที่บรรจุเพียงไวรัสทำลายล้างระบบทิ้งไว้บนพื้น “ไปกันเถอะ เอลล่า เรายังมีอีกหลายกิลด์ที่ต้องไป ‘ต้อนรับ’ ในคืนนี้” ... บรรยากาศในสำนักงานชั่วคราวของกิลด์ 'ไซเฟอร์' (กิลด์ที่ผมกำลังสร้างขึ้นจากเถ้าถ่าน) เต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่ผ่านการจัดระเบียบอย่างเคร่งครัด เอลล่ากางโฮโลแกรมแผนที่โลกขึ้นมา บนจุดต่างๆ ปรากฏรอยสีแดงและสีเขียวระยิบระยับ “กิลด์อาร์คาน่าตอบรับข้อเสนอแล้วครับ” เอลล่ารายงานพลางเคาะนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือน “พวกเขาโอนเงินมัดจำมาให้เราแล้ว 200 ล้านเหรียญ การที่เราขายข้อมูลดันเจี้ยนระดับสีครามให้หลายฝ่ายในเวลาเดียวกัน จะทำให้กิลด์ใหญ่เหล่านั้นต้องหันมาห้ำหั่นกันเองในดันเจี้ยนครับ” ผมเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปเห็นแสงไฟของเมืองที่เหล่าฮันเตอร์กำลังหลงระเริงกับอำนาจ “นั่นแหละคือเป้าหมายครับเอลล่า ให้สุนัขกัดกันเองเพื่อแย่งชิงกระดูกที่ไม่มีเนื้อ ในขณะที่พวกเราเก็บเกี่ยวทุนในการสร้างฐานอำนาจที่แท้จริง” “แต่ว่า... การทำแบบนี้จะทำให้คุณตกเป็นเป้าหมายของทั้งโลกนะครับ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงความกังวลอย่างมืออาชีพ “คนเราจะไม่มีวันเป็นเป้าหมาย ถ้าพวกเขาไม่รู้ว่าใครคือคนชักใยอยู่เบื้องหลัง” ผมหมุนแก้วไวน์ในมือ มองของเหลวสีแดงหมุนวนเป็นวงกลม “ข้อมูลคืออาวุธที่อันตรายที่สุด มันไม่ต้องการกระสุน ไม่ต้องการพลังเวท แต่ถ้าใช้ให้เป็น มันสามารถทำลายกิลด์ยักษ์ใหญ่ที่ยืนหยัดมานับสิบปีได้ภายในค่ำคืนเดียว” จู่ๆ สัญญาณเตือนในระบบสื่อสารของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากกิลด์ใดๆ แต่มันคือสัญญาณเตือน ‘ระดับสีดำ’ ซึ่งถูกตั้งค่าไว้สำหรับบุคคลที่ผมเคยระบุชื่อไว้ในรายการ ‘ต้องจับตาดู’ เท่านั้น ใบหน้าของผมเปลี่ยนจากความสุขุมเป็นความเย็นชาในทันที ผมเปิดหน้าต่างข้อความขึ้นมา ข้อความนั้นสั้นกระชับแต่ทรงพลังจนทำให้มือของผมหยุดชะงัก [ถึง ซีโร่: ฉันรู้ว่านายขายข้อมูลให้ใครบ้าง และฉันก็รู้ด้วยว่า 'กุญแจ' ดอกสุดท้ายที่นายตามหา ไม่ได้อยู่ที่กิลด์อาร์คาน่า... แต่มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทที่นายสวมใส่อยู่ตอนนี้ต่างหาก] ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่แผนการสิบขั้นของผมมีตัวแปรที่ผมไม่ได้คำนวณไว้แทรกซึมเข้ามา ผมเอื้อมมือไปที่กระเป๋าเสื้อโค้ทด้านใน นิ้วสัมผัสได้ถึงวัตถุเย็นเยียบที่มีรูปร่างผิดแผกจากของทั่วไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินผ่านหน้าประตูห้องทำงานของผมอย่างช้าๆ ราวกับจงใจให้ได้ยิน จังหวะการก้าวเดินนั้นคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—มันคือจังหวะการเดินของคนที่ผมเคยเรียกว่า ‘เพื่อนสนิท’ ก่อนที่เขาจะหักหลังผมในสงครามดันเจี้ยนครั้งที่แล้ว ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเงาดำที่ทาบทับเข้ามาในห้อง “นานแล้วนะที่ไม่ได้พบกัน... สหายเก่า” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของซีโร่และร่วมเป็นพยานในการปฏิวัติโลกฮันเตอร์ครั้งนี้ครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่