ชัยชนะแบบไร้ที่ติ

“แกพลาดแล้วซีโร่ ความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดของมนุษย์ คือการเชื่อใจในสิ่งที่เรียกว่า ‘ความภักดี’ โดยไม่ตรวจสอบกระเป๋าเงินของพวกมันให้ดีเสียก่อน” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดหรูหราดังขึ้นเหนือเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเหล่านักรบที่เคยได้ชื่อว่าเป็นมือขวาของผม ‘คาร์ลอส’ อดีตผู้นำกิลด์ที่เคยถีบหัวส่งผมลงเหวในอดีต กำลังยืนยิ้มกว้าง แววตาของเขาฉายชัดถึงความกระหายชัยชนะที่รอคอยมานานปี ปลายกระบอกปืนเวทมนตร์ระดับสูงจากสมาชิกกิลด์ Zero Command จำนวนหกคนเล็งตรงมาที่ศีรษะของผมราวกับกรงขังมรณะ ผมไม่ได้ขยับตัว ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก สายตาของผมยังคงเรียบเฉย ดุจผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้เงาสะท้อน “คาร์ลอสครับ” ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชา “คนอย่างคุณมักจะมีปัญหาเรื่อง ‘จังหวะเวลา’ เสมอ คุณนึกว่าการซื้อตัวคนของผมด้วยเงินจำนวนมหาศาลจะทำให้พวกเขาหันปืนมาหาผมได้จริงหรือ?” คาร์ลอสหัวเราะร่วน เสียงนั้นฟังดูแหลมสูงและน่าสมเพช “ดูสิ พวกเขายืนอยู่ตรงนี้ เล็งปืนใส่แกอยู่ตรงนี้ แกยังจะหลอกตัวเองไปถึงไหน!” ผมไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก เพียงแค่ยกมือขึ้นขยับเนคไทอย่างแผ่วเบา การเคลื่อนไหวนั้นสั้นกระชับ แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจดึงดูดสายตา ทันใดนั้น คนของผมที่ถืออาวุธอยู่รอบตัวก็เริ่มมีอาการแปลกไป มือที่กำด้ามปืนเริ่มสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยแรงกระตุกจากระบบ ‘Command Sync’ ที่ผมฝังไว้ในชิปประจำตัวของพวกเขาตั้งแต่วันแรกที่รับเข้ากิลด์ “คุณจำได้ไหมว่าทำไมกิลด์ของผมถึงเป็นอันดับหนึ่ง?” ผมเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ปลายกระบอกปืนจะยังคงจ่ออยู่ที่ขมับ “ไม่ใช่เพราะความภักดีที่ซื้อได้ด้วยเงิน แต่มันคือ ‘ความกลัว’ ที่ถูกฝังลงไปในระบบประสาทของพวกเขาทุกคน” คาร์ลอสหน้าถอดสี “แก... แกทำอะไรลงไป!” “วิเคราะห์จุดอ่อน” ผมพึมพำกับตัวเองขณะเหลือบมองไปยังตำแหน่งการยืนของคาร์ลอส “มนุษย์อย่างคุณมักจะเชื่อมั่นในแผนการของตัวเองมากเกินไป คุณลืมสังเกตไปอย่างหนึ่ง... แหล่งพลังงานของปืนเวทมนตร์เหล่านั้นไม่ใช่มานาส่วนตัวของพวกเขา แต่มันดึงมาจาก ‘โหนดกระจายพลัง’ ที่ผมเป็นคนติดตั้งไว้ทั่วทั้งดันเจี้ยนแห่งนี้” ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงกังวานดังก้องไปทั่วโถงกว้าง *ฉับพลัน!* ปืนในมือของทรยศเหล่านั้นเกิดความร้อนจัดจนต้องโยนทิ้งราวกับถูกไฟคลอก ก่อนที่ชิปที่คอของพวกเขาจะทำงานเปลี่ยนโหมดจาก ‘ผู้คุม’ กลายเป็น ‘ผู้ควบคุม’ ภายในพริบตา พวกเขาหันปากกระบอกปืนกลับไปหาคาร์ลอสทันทีโดยที่ผมไม่ต้องออกคำสั่งใดๆ เพิ่มเติม คาร์ลอสถอยหลังกรูด “เป็นไปไม่ได้! ฉันจ่ายเงินให้พวกมันไปเป็นพันล้าน! พวกมันต้องเป็นของฉัน!” “เงินซื้อความโลภได้ แต่ซื้อ ‘ชีวิต’ ไม่ได้ครับ” ผมก้าวเข้าไปใกล้จนห่างจากเขาเพียงคืบ ดวงตาของผมสบเข้ากับดวงตาที่สั่นระริกของเขา “คุณพลาดจุดอ่อนเพียงจุดเดียว... นั่นคือการประเมินค่าของระบบที่ผมสร้างขึ้นต่ำเกินไป คุณมองเห็นแค่คน แต่ผมมองเห็น ‘รหัส’ ที่ควบคุมคนเหล่านั้น” ผมดึงดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา จ่อที่คอหอยของอดีตผู้นำกิลด์ผู้โง่เขลา “เกมนี้จบแล้วครับคาร์ลอส ไม่ใช่เพราะคุณแพ้ผม แต่นี่คือจุดจบที่ผมเขียนไว้ให้คุณตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจเหยียบเท้าเข้ามาในอาณาเขตของผม” ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะถูกคลี่คลายด้วยชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ เอลล่าที่หายไปนานก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังคาร์ลอส แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องหยุดชะงักและหัวใจกระตุกไปชั่วขณะ ไม่ใช่การที่เธอถือมีดเล่มเล็กในมือ แต่เป็นหน้าจอโฮโลแกรมที่เธอแสดงให้ผมเห็นตรงหน้า บนหน้าจอนั้นคือรายการรายชื่อสมาชิกกิลด์ทั้งหมดของผม ซึ่งถูกลบหายไปทีละคน... ไม่ใช่เพราะพวกเขาตาย แต่เพราะ ‘ระบบบัญชาการ’ ของผมกำลังถูกแทรกซึมจากบุคคลที่สามที่ผมนึกไม่ถึง เอลล่ามองผมด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกล้างสมอง เธอเอ่ยเสียงเรียบ “ซีโร่... ขอบคุณที่เปิดช่องโหว่ให้ ‘เขา’ เข้าถึงรหัสแกนกลางได้สำเร็จ ตอนนี้ Zero Command ไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินผ่านร่างของคาร์ลอสที่ทรุดลงไปกองกับพื้นเข้ามาหาผม ชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ผมคุ้นเคยดีกว่าใครกำลังหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับกดปุ่ม ‘Reset’ บนหน้าจอที่เอลล่าถืออยู่ ขอบฟ้าแห่งกิลด์อันดับหนึ่งที่ผมสร้างมากับมือ กำลังแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาในชั่วพริบตาเดียว! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายปฏิวัติกับผมจนมาถึงตอนนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่