บทเรียนจากความพ่ายแพ้

“กิลด์อาร์คแองเจิลไม่ได้พ่ายแพ้เพราะฝีมือของพวกเขาสูงส่งเกินไป แต่พ่ายแพ้เพราะความโง่เขลาที่เชื่อว่า ‘จำนวน’ สามารถสยบ ‘กลยุทธ์’ ได้ครับ” เสียงของซีโร่ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม เขาใช้นิ้วชี้เคาะลงบนแผนที่โฮโลแกรมที่แสดงตำแหน่งการตายของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงนับร้อยชีวิตในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังตัวเลขความสูญเสียที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีอารมณ์ร่วม เอลล่าที่ยืนอยู่ข้างกาย ขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย แสงสะท้อนจากเลนส์ปกปิดประกายตาสีน้ำเงินเข้มที่กำลังวิเคราะห์ข้อมูลมหาศาล “พวกเขาสูญเสียกองกำลังหลักไปกว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์ครับซีโร่ ยอดผู้เสียชีวิตไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือโครงสร้างพื้นฐานของกิลด์ระดับท็อปที่สร้างมาเกือบสิบปี ล่มสลายลงภายในคืนเดียว” “นั่นคือบทเรียนที่ราคาแพงที่สุดในประวัติศาสตร์ฮันเตอร์” ซีโร่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีดำสนิทของเขาสะบัดเบาๆ ตามแรงขยับ “พวกเขาบุกเข้าที่มั่นของบอสโดยไม่รอข้อมูลวิเคราะห์จุดอ่อนที่ผมเคยส่งไปให้ผ่านช่องทางลับ… ความหยิ่งยโสในยศถาบรรดาศักดิ์ คือคมมีดที่บาดคอตัวเองได้เจ็บปวดที่สุด” ในห้องบัญชาการกิลด์ ‘เซโร่คอมมานด์’ บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศจากเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานอย่างหนัก เอลล่าหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูรายงานล่าสุด “ท่านประธานกิลด์อาร์คแองเจิลกำลังโทรศัพท์หาคุณสายตรงครับ เขาต้องการให้เราส่งกำลังไปสนับสนุนเพื่อถอนตัวออกมา” ซีโร่แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความนัย “สนับสนุนงั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี พวกเขาเห็นเราเป็นเพียงเบี้ยล่างมาตลอด แต่ยามที่พายุถล่มบ้าน กลับนึกถึงคนที่ตนเคยถีบหัวส่ง” “แล้วคุณจะตอบอย่างไรครับ?” “บอกเขาไปว่า ระบบกิลด์เรากำลัง ‘อัปเดตข้อมูลความปลอดภัย’ อยู่ครับ” ซีโร่หมุนตัวหันหลังกลับ มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่เห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีของเหล่าฮันเตอร์ที่ไร้จุดหมาย “การปล่อยให้ศัตรูที่เคยหักหลังเราต้องเผชิญกับความพินาศด้วยมือของตัวเอง คือความยุติธรรมที่งดงามที่สุด ไม่จำเป็นต้องลงมือให้มือเปื้อนเลือดหรอกครับ” เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังโต๊ะทำงานตัวยาว ก่อนจะวางมือลงบนแผงควบคุมหลัก “เอลล่า ปล่อยข้อมูลความล้มเหลวนี้ออกไปสู่สาธารณะทันที อย่าให้พวกสื่อกระแสหลักได้บิดเบือนความจริง” “รับทราบครับ” เอลล่าพิมพ์รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว “ข้อมูลถูกส่งออกไปแล้ว ทุกแพลตฟอร์มโซเชียลของโลกฮันเตอร์จะได้รับข่าวนี้ภายในสิบวินาที” ทว่า ทันใดนั้น ไฟในห้องบัญชาการก็ดับวูบลง ระบบโฮโลแกรมที่เคยสว่างไสวกลับกลายเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วอาคาร ไม่ใช่สัญญาณเตือนจากระบบปกติ แต่เป็นระบบป้องกันภัยขั้นสูงสุดที่ซีโร่ติดตั้งไว้สำหรับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเท่านั้น “การบุกรุก?” เอลล่าหันมามองซีโร่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ระบบความปลอดภัยระดับสี่ของเราถูกเจาะทะลุผ่าน firewall ที่เข้มงวดที่สุดได้ยังไงกัน!” ซีโร่หรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ออร่าเวทมนตร์ที่หนาแน่นจนอากาศเริ่มบิดเบี้ยว ไม่ใช่ฝีมือของฮันเตอร์กระจอกๆ ที่ไหน “ดูเหมือนจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยี่ยมเยียนเราถึงที่” ซีโร่กล่าวพลางดึงดาบสีดำสนิทออกมาจากมิติเก็บไอเทม “เอลล่า ไปที่เซฟรูมเดี๋ยวนี้” “แต่ว่า...” “นี่ไม่ใช่คำขอร้อง” ซีโร่หันมาสบตาเธอ สายตาที่เย็นชาของเขาอ่อนแสงลงเพียงชั่วครู่ “ถ้าผมจัดการคนที่เข้ามาไม่ได้… งานของคุณคือการสืบทอดเจตนารมณ์นี้ต่อไป เข้าใจไหมครับ?” เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาจากเงามืดของประตูบานใหญ่ที่พังทลายลง เงาร่างของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นภายใต้ผ้าคลุมสีเทาหม่น เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่รอบกายเขากลับมีไอสีดำหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโด “ซีโร่… กิลด์ของเจ้าช่างโอหังนัก” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าที่ฟังดูเหมือนเสียงแก้วแตก “บทเรียนของอาร์คแองเจิลน่ะมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่ความพินาศของเจ้า… คือบทปิดม่านที่แท้จริง” ซีโร่กระชับดาบในมือแน่น ในขณะที่ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่ไม่มีลูกตาดำ มีเพียงแสงสีขาวโพลนที่แผ่ออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก มันเป็นใบหน้าที่ซีโร่จำได้แม่น… ใบหน้าของคนตายที่เขาเคยเป็นคนลงมือสังหารด้วยมือของตัวเองเมื่อสามปีก่อน “แก… กลับมาได้ยังไง” ซีโร่พึมพำ น้ำเสียงที่เคยสุขุมสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที “ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของระบบใหม่ที่เหนือกว่าเจ้าไงล่ะ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยดีเสมอมาครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่