การรวมตัวของเหล่ากิลด์

“ถ้าหากคุณคิดว่าการกำจัดคนคนเดียวจะทำให้กิลด์ 'Zero Point' ล่มสลายได้... ผมแนะนำให้คุณเลิกทำอาชีพฮันเตอร์แล้วไปเปิดร้านน้ำชาเสียดีกว่านะครับ” น้ำเสียงของซีโร่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัว สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงแผนผังความเคลื่อนไหวของกลุ่มกิลด์ระดับท็อปสามแห่งที่กำลังประชุมลับกันในเขตปลอดทหาร เอลล่าที่ยืนอยู่ข้างกาย ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่อ่านความหมายได้ว่าเธอเริ่มหมดความอดทนกับความโอหังของศัตรู “พวกเขารวมตัวกันที่ 'เน็กซัส พอยต์' ครับซีโร่” เอลล่ากล่าวเสียงเย็น “หัวหน้ากิลด์ชั้นนำทั้งห้าคนไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อลงนามในพันธสัญญาเลือด... พวกเขาต้องการกดดันให้เราส่งมอบสิทธิ์การเข้าถึงดันเจี้ยนระดับ S ที่เราเพิ่งยึดมาได้เมื่อสัปดาห์ก่อน” ซีโร่แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาวางปากกาลามี่ลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับคู่คิดของเขา “สุนัขที่หิวโหยย่อมรวมฝูงกันเสมอเมื่อเหยื่อตัวใหญ่เกินกว่าจะจัดการด้วยตัวเดียว แต่น่าเสียดาย... พวกเขาลืมไปว่าเหยื่อตัวนี้ ไม่ได้มีแค่เขี้ยว แต่มีพิษที่ฝังลึกอยู่ในรากฐานของเมืองนี้มานานแล้ว” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศจากเซิร์ฟเวอร์ระบบที่ส่งเสียงครางเบาๆ ซีโร่ลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทเดินไปยังหน้าต่างบานสูงที่มองเห็นทิวทัศน์ของมหานครฮันเตอร์ที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออน “เอลล่า ข้อมูลที่ผมให้คุณไปจัดการเรื่อง 'อดีต' ของหัวหน้ากิลด์ฟีนิกซ์ เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?” เอลล่าก้มศีรษะลงเล็กน้อย “เรียบร้อยครับ ข้อมูลการฟอกเงินและการค้าอาวุธเถื่อนของเขาถูกส่งไปที่หน่วยงานตรวจสอบของสภาฮันเตอร์เรียบร้อยแล้ว แต่อาจจะใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะเกิดแรงกระเพื่อม” “ไม่ต้องรอแรงกระเพื่อมครับ” ซีโร่หันกลับมา แววตาคมกริบคู่เดิมฉายแววอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสุภาพ “ในเมื่อพวกเขากล้าประกาศสงครามด้วยการรวมตัวกัน เราก็แค่จุดชนวนให้ไฟที่สุมอยู่ในอกพวกเขาได้แผดเผาตัวเอง” เขาสั่งการผ่านอุปกรณ์สื่อสารทันที เสียงของเขาไม่กระโชกโฮกฮาก แต่หนักแน่นราวกับคำพิพากษา “เริ่มแผน ‘Blackout’ ได้ครับ ปล่อยข้อมูลชุดที่สองให้สื่อทุกสำนัก และที่สำคัญ... ส่งข้อความนี้ไปที่มือถือของหัวหน้ากิลด์ทุกคนในห้องประชุมนั้น” “ข้อความอะไรหรือครับ?” เอลล่าถามพลางมองดูความเรียบร้อยของโค้ดโปรแกรม ซีโร่ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนที่เห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก “’ความลับของพวกคุณอยู่ในมือผมแล้ว ถ้ายังอยากให้กิลด์อยู่รอด จงถอยทัพกลับไปเสียตั้งแต่วินาทีนี้ ก่อนที่ความจริงจะทำให้พวกคุณกลายเป็นคนไร้บ้านในวงการนี้ตลอดกาล’” สถานการณ์ภายนอกห้องทำงานของเขากำลังร้อนระอุ ภายในห้องประชุมลับของเหล่ากิลด์ชั้นนำ หัวหน้ากิลด์แต่ละคนกำลังถกเถียงกันด้วยความกราดเกรี้ยว โต๊ะประชุมไม้โอ๊คตัวใหญ่สั่นสะเทือนจากแรงทุบของหัวหน้ากิลด์ฟีนิกซ์ “มันเป็นแค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่โชคดี!” ชายวัยกลางคนคำราม “แค่กิลด์เปิดใหม่ที่มีระบบแปลกๆ อย่าไปกลัวมัน! ถ้าเราบีบพร้อมกัน ซีโร่จะไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีก!” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารของทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย บรรยากาศการประชุมที่เคยดุเดือดกลับกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทุกสายตาจ้องมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าของหัวหน้ากิลด์แต่ละคนเปลี่ยนจากโกรธจัดกลายเป็นซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด สิ่งที่อยู่บนหน้าจอไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่เป็นเอกสารลับ หลักฐานการทรยศ และความผิดพลาดที่พวกเขาทุกคนพยายามฝังกลบไว้ใต้ดินมานานหลายปี ซีโร่เดินกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง เขารินไวน์ใส่แก้วคริสตัลอย่างประณีต “การทำลายศัตรูที่โง่เขลาไม่เคยเป็นเรื่องยากครับเอลล่า... สิ่งที่ยากคือการรอคอยให้พวกเขาเดินเข้ามาในกับดักที่ผมขุดไว้ให้จนสุดทางต่างหาก” เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังมองทะลุกำแพงไปเห็นความพินาศของกิลด์ต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น “คุณครับ” เอลล่าขัดจังหวะขึ้นมา ท่าทีของเธอเริ่มไม่สู้ดี “มีสัญญาณชีพปริศนาปรากฏขึ้นที่ชั้นล่างของตึกเราครับ ไม่ใช่ฮันเตอร์จากกิลด์ที่เราเฝ้าสังเกตการณ์อยู่... สัญญาณนี้มัน... มันดูเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนตัว” ซีโร่วางแก้วไวน์ลงทันที สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในฉับพลัน เขาไม่ได้ถามซ้ำ แต่ลุกขึ้นเดินตรงไปยังหน้าจอมอนิเตอร์วงจรปิด บนหน้าจอ แสงจากกล้องจับภาพชายปริศนาในชุดคลุมสีเทาที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูนิรภัยระดับสูงของกิลด์ Zero Point ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองกล้อง ราวกับรู้ว่าซีโร่กำลังจ้องมองเขาอยู่ ก่อนที่เขาจะขยับปากพูดโดยไร้เสียง แต่ซีโร่รู้ดีว่าเขากำลังพูดอะไรจากรูปปากนั้น นั่นคือชื่อที่เขาพยายามลืมไปตลอดชีวิต—ชื่อของคนที่เขาเคยเรียกว่า 'อาจารย์' ผู้ที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับของระบบในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน ซีโร่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความนิ่งสุขุมที่เขารักษามาตลอดถูกสั่นคลอนเป็นครั้งแรก “เอลล่า... ยกเลิกแผนทั้งหมด เตรียมอาวุธเถื่อนทุกอย่างที่ฉันมีให้พร้อม” “เกิดอะไรขึ้นครับซีโร่? ใครกันที่ทำให้คุณแสดงอาการแบบนั้นได้?” เอลล่าถามด้วยความตกใจ ซีโร่ไม่ตอบ เขามองไปยังชายชุดเทาที่กำลังก้าวผ่านประตูนิรภัยเข้ามาในกิลด์ของเขาอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงประตูบ้านธรรมดา ก่อนจะแค่นเสียงตอบกลับเบาๆ “พายุที่ฉันรอคอยมาตลอดสิบปี... มาถึงแล้วครับ” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของซีโร่และร่วมเผชิญหน้ากับความลับที่ถูกเปิดเผยไปพร้อมกันนะครับ!