ความเงียบก่อนพายุ

"ความเสียหายที่เกิดขึ้นในหอคอยระดับ S ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่เป็นการจงใจเปิดประตูทิ้งไว้... เอลล่า คุณคิดว่าสมาคมฮันเตอร์โลกกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" ซีโร่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของกิลด์ 'Zero Command' แสงไฟจากหน้าจอโฮโลกราฟิกนับสิบดวงสะท้อนบนนัยน์ตาสีรัตติกาลของเขา เขาส่งเสียงถามโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันภายในห้องหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง เอลล่าขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอปัดผ่านข้อมูลบนหน้าจออย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงซ่าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พวกเขาไม่ได้แค่เปิดประตูครับนายท่าน แต่กำลัง 'คัดกรอง' ฮันเตอร์ระดับแถวหน้าของโลกให้ไปตายในดันเจี้ยนที่ถูกเซ็ตไว้ล่วงหน้า ผลประโยชน์จากการสูญเสียบุคคลระดับหัวกะทิจะทำให้สมาคมมีอำนาจต่อรองในการออกกฎหมายใหม่ที่ผูกขาดทรัพยากรมานาได้เบ็ดเสร็จ กิลด์ยักษ์ใหญ่ที่เคยเป็นคู่แข่งเราต่างก็ตกหลุมพรางนี้ไปแล้วกว่าสี่กิลด์" ซีโร่ยกแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันขึ้นจิบ สายตามองไปยังแผนที่โลกที่แสดงจุดสีแดงวาบขึ้นถี่ๆ ในเขตประเทศมหาอำนาจต่างๆ นี่ไม่ใช่แค่กลียุค แต่มันคือการ 'ชำระล้าง' ครั้งใหญ่ที่คนเบื้องบนเป็นผู้กำหนด "ความโลภบดบังตาจนมองไม่เห็นความตายที่คืบคลานเข้ามาสินะ" เขาวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่มั่นคง "เอลล่า ติดต่อ 'เงา' ทั้งสามหน่วย ให้ถอนตัวจากปฏิบัติการทั้งหมดในเขตยุโรปทันที ไม่ต้องสนใจคำสั่งเรียกตัวจากสมาคม และเตรียมแผนสำรองสำหรับการอพยพทรัพยากรทั้งหมดเข้าสู่เขตพื้นที่หวงห้ามที่เราถือครองอยู่" "แต่นายท่านครับ ถ้าเราทำแบบนั้น จะเป็นการประกาศตัวเป็นศัตรูกับสมาคมอย่างเป็นทางการทันที กิลด์พันธมิตรที่เคยร่วมมือกับเราอาจจะลังเลที่จะอยู่ข้างเรานะครับ" ซีโร่หันเก้าอี้กลับมา สายตาที่คมกริบราวกับใบมีดจดจ้องไปยังเธอ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลงทันที "คนที่ไม่พร้อมจะเดิมพันด้วยชีวิตในวันที่พายุจะเข้าฝั่ง ก็ไม่มีค่าพอที่จะอยู่บนบัลลังก์เดียวกับเรา ผมไม่ได้สร้าง Zero Command ขึ้นมาเพื่อเป็นเพียงเบอร์หนึ่งของโลก แต่เพื่อเป็นผู้ถือครองอำนาจสั่งการทั้งหมด... ใครที่ยังลังเล ก็ปล่อยให้พวกเขาจมหายไปกับพายุนั้นเถอะครับ" เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นท้องฟ้าที่บัดนี้เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีม่วงคล้ำ ผิดธรรมชาติไปจากทุกวันที่ผ่านมา มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่มันคือรอยร้าวของมิติที่กำลังขยายตัวจากการถูกทอดทิ้งให้เปิดกว้างนานเกินไป "อีกไม่เกินสิบสองชั่วโมง ดันเจี้ยนระดับหายนะจะปรากฏขึ้นทั่วทุกมุมโลก นั่นคือเวลาที่สมาคมจะตระหนักว่าพวกเขาได้ปล่อยสัตว์ร้ายที่คุมไม่อยู่หลุดออกมา และเมื่อถึงตอนนั้น ผมจะเป็นคนเดียวที่ถือครองรหัสผ่านเพื่อปิดประตูนรกเหล่านั้น" เอลล่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอไม่ได้ตั้งคำถามกับความมั่นใจนั้น เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ซีโร่ไม่เคยพลาด ไม่เคยประเมินค่าความเสี่ยงต่ำเกินไป และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เคยมีความเมตตาต่อศัตรูที่โง่เขลา ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบสื่อสารของซีโร่กลับดังขึ้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติ มันเป็นสัญญาณเตือนระดับสีแดงเลือด... รหัสลับที่เขาตั้งไว้สำหรับบุคคลเพียงคนเดียวเท่านั้น ซีโร่เปิดข้อความนั้นขึ้นมา สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ ทว่านิ้วมือที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกลับเกร็งจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน 'ซีโร่... นายคิดว่านายเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? ดันเจี้ยนที่นายกำลังจับตาดูอยู่น่ะ มันไม่ใช่ของสมาคมหรอกนะ... แต่มันคือสิ่งประดิษฐ์ที่นายเคยทิ้งไว้เมื่อสิบปีที่แล้ว' ข้อความนั้นจบลงเพียงแค่นั้น พร้อมกับเงาสีดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่มุมห้องพักผ่อนส่วนตัวของเขา เงาที่ไร้รูปร่างแต่กลับแผ่รังสีของมานาที่เหนือระดับกว่าฮันเตอร์คนใดที่เขาเคยเผชิญหน้ามาก่อน ซีโร่หันหลังกลับไปช้าๆ พร้อมกับชักอาวุธระดับตำนานออกมาถือไว้ในมือ "แสดงตัวออกมา... ใครที่อนุญาตให้เจ้าก้าวเข้ามาในพื้นที่ของผม" เงาสีดำนั้นขยับเขยื้อน มันไม่ได้โจมตี แต่กลับส่งเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏร่างเป็นบุคคลที่ซีโร่ไม่คิดว่าจะได้พบอีกตลอดกาล... บุคคลที่ควรจะตายไปพร้อมกับกิลด์เก่าของเขาในเหตุการณ์การทรยศครั้งนั้น "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ท่านผู้นำกิลด์ผู้ยิ่งใหญ่" เส้นทางที่ซีโร่วางแผนไว้กำลังจะถูกบิดเบือนด้วยอดีตที่เขาสะบัดไม่หลุด และความเงียบก่อนพายุครั้งนี้ กำลังจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครในโลกนี้คาดคิดถึง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันแสนดุเดือดนี้ไปกับผมนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ