การปะทะครั้งแรก

“พวกแกคิดจริงๆ หรือว่าการเดินเข้ามาในพื้นที่ของฉันโดยไม่มีการวางแผนล่วงหน้า คือกลยุทธ์ที่ฉลาดที่สุด?” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของผมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ผมยืนอยู่ตรงกลางของแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ เบื้องหน้าคือสมาชิกกิลด์ ‘อสรพิษเหล็ก’ จำนวนสิบสองคน พวกมันถืออาวุธครบมือ พุ่งเป้ามาที่ผมด้วยสายตาของสัตว์ป่าที่พบเหยื่ออันโอชะ ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่มก้าวออกมาข้างหน้า พลางถ่มน้ำลายลงพื้น “ปากดีนักนะไอ้หน้าใหม่ แกคิดว่าไอเทมกระจอกๆ สองสามชิ้นจะคุ้มครองแกจากพวกเราได้หรือไง? ส่งทรัพยากรที่แกได้มาจากดันเจี้ยนระดับ B มาให้หมด แล้วฉันจะยอมให้แกตายแบบไม่เจ็บตัวมากนัก” ผมไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ดวงตาจับจ้องไปที่นาฬิกาข้อมือที่เริ่มนับถอยหลัง เอลล่าซึ่งยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองในเงามืด ขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อยนั่นคือสัญญาณว่าระบบกับดักวงจรเวทมนตร์ถูกเปิดใช้งานเรียบร้อยแล้ว “ความโลภคือจุดเริ่มต้นของความตายเสมอ” ผมกล่าวเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *ครืน!* พื้นคอนกรีตใต้เท้าของพวกมันเริ่มเรืองแสงเป็นวงแหวนอาคมสีม่วงเข้ม กลิ่นอายของความตายและความดันอากาศที่บีบคั้นพุ่งขึ้นจนพวกมันหน้าถอดสี กองกำลังที่เคยฮึกเหิมกลับทรุดลงกับพื้นเมื่อแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของพวกมันราวกับถูกขุนเขาเข้าทับ “นี่มันอะไรกันวะ! แกใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร!” หัวหน้ากลุ่มคำรามลั่น พยายามจะกระเสือกกระสนใช้ทักษะเสริมพลัง แต่เปลวไฟสีดำเริ่มลามเลียไปทั่วอาวุธของพวกมันจนหลอมละลายกลายเป็นเพียงเศษเหล็ก ผมเดินเข้าไปหาพวกมันอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของผมดังก้องในความเงียบราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับเวลาตายของพวกมันแต่ละวินาที “ฉันไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมครับ ผมแค่รวบรวมสิ่งที่พวกคุณเป็น... ความหิวกระหาย ความประมาท และความโง่เขลา... นำมาปรุงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายให้พวกคุณได้รับประทานก็เท่านั้นเอง” “แกเป็นใครกันแน่...” ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหน่วยลาดตระเวนถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่มีฮันเตอร์หน้าใหม่คนไหนมีขีดความสามารถในการวางโครงข่ายเวทมนตร์ระดับสูงขนาดนี้!” ผมหยุดยืนตรงหน้าหัวหน้ากิลด์ที่ตอนนี้ใบหน้าแนบสนิทอยู่กับพื้นคอนกรีต ผมย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้เชยคางมันขึ้นมาเพื่อให้เราสบตากัน “ชื่อของผมไม่ใช่สิ่งที่คนใกล้ตายจำเป็นต้องจดจำ แต่ถ้าอยากรู้... จำไว้ว่านี่คือบทเรียนแรกของการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด ผู้ที่ควบคุมเกมได้ ไม่ใช่ผู้ที่มีพละกำลังมากที่สุด แต่คือผู้ที่เขียนกฎกติกาขึ้นมาใหม่” เอลล่ากระโดดลงมาจากชั้นลอยอย่างแผ่วเบาราวกับแมว เธอยื่นแฟ้มข้อมูลสีดำสนิทให้ผมโดยไม่แม้แต่จะชายตามองพวกมดปลวกที่กำลังดิ้นรนอยู่นี้ “ข้อมูลทั้งหมดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณซีโร่ ทุกการโอนเงินของกิลด์อสรพิษเหล็กกับขุนนางระดับสูงในสภาถูกบันทึกไว้หมดแล้ว” ผมยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความเมตตา “ดีมาก เอลล่า ส่งหลักฐานทั้งหมดนี้ไปให้กิลด์อันดับหนึ่งของเมืองเสียที พวกเขาคงอยากรู้ว่า 'สุนัขรับใช้' ของพวกเขาแอบค้ายาเพิ่มพลังงานเถื่อนอยู่ใต้จมูกตัวเองมานานแค่ไหน” สีหน้าของหัวหน้ากิลด์อสรพิษเหล็กเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวสุดขีด “แก... แกจะทำลายพวกเราทั้งกิลด์เลยงั้นหรือ!” “ไม่ใช่แค่ทำลายครับ” ผมลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นที่ไหล่ “ผมกำลังจะรีเซ็ตโครงสร้างอำนาจใหม่ทั้งหมดต่างหาก” ผมหันหลังกลับเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่ไม่ธรรมดาก็ดังขึ้นจากทางเข้าโกดัง เงามืดที่ทอดยาวผ่านประตูทางเข้าไม่ได้เป็นของฮันเตอร์กระจอกๆ พวกนี้ แต่มันเป็นแรงกดดันระดับที่ทำให้เอลล่าต้องขมวดคิ้วแน่น เธอชักอาวุธประจำกายออกมาทันที ชายในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาโดยไม่สะทกสะท้านกับวงเวทของผม เขาหยุดลงท่ามกลางเหล่าฮันเตอร์ที่นอนดิ้นพล่านและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยอำนาจลึกลับ “น่าประทับใจจริงๆ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่... แต่สิ่งที่แกทำลงไป มันเป็นการก้าวก่ายในพื้นที่ที่แกไม่ควรจะแตะต้อง” ผมชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองผู้มาเยือนใหม่ พลางหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณา บุคคลผู้นี้ไม่ได้อยู่ในแผนการที่ผมวางไว้... แต่เขากลับรู้นามปากกาของผมอย่างชัดเจน “คุณคือใคร? แล้วทำไมถึงรู้ว่าผมอยู่ที่นี่?” ผมถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก ดึงหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าส่วนล่างออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปดาวที่กลางลำคอ มันคือสัญลักษณ์ของหน่วยงานที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ไปเมื่อสิบปีก่อน “ฉันคือคนที่ถูกส่งมาเพื่อดูว่า... โลกใบนี้จะพังทลายลงอย่างไร เมื่อมีคนอย่างแกคิดจะเล่นเกมพระเจ้าแบบนี้” เขาดีดนิ้วเบาๆ และทันใดนั้น ร่างของสมาชิกกิลด์อสรพิษเหล็กที่นอนอยู่กับพื้นก็เริ่มระเบิดออกเป็นละอองเลือดทีละคนๆ กลายเป็นพลังงานสีแดงฉานที่พุ่งตรงเข้าสู่ฝ่ามือของเขา ผมรู้ได้ทันทีว่า... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นของจริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมไปพร้อมกันนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่