ดันเจี้ยนร้างที่ถูกลืม

"รายงานการสแกนความหนาแน่นของมานาล่าสุด... เสร็จสิ้นแล้วค่ะ... เอ้ย... เสร็จสิ้นแล้วครับ" เอลล่าชะงักเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามความคุ้นเคยสมัยทำงานในศูนย์วิเคราะห์กลาง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบตามระเบียบวินัยที่ซีโร่ขีดเส้นไว้ แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากจอโฮโลแกรมพกพา นิ้วเรียวเพรียวของเธอกำลังกวาดผ่านข้อมูลมหาศาลที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร ภายในโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมหมายเลข 7 กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและฝุ่นผงคละคลุ้งไปกับบรรยากาศที่เงียบงันจนได้ยินเสียงจังหวะการหายใจ ซีโร่ไม่ได้หันมามอง เปลือกตาของชายหนุ่มปิดสนิทขณะนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ สวมเสื้อโค้ทสีดำสนิทไร้รอยยับ มือซ้ายสวมถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังเคาะนิ้วเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่มั่นคง บนตักของเขาวางดาบยาวเล่มหนึ่งที่เพิ่งผ่านการอาบเลือดจากดันเจี้ยนระดับ C เมื่อสามชั่วโมงก่อน "ว่ามา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศ "พื้นที่ใต้ดินลึกลงไปสามร้อยเมตรใต้ซากโรงถลุงเหล็กเก่า... มีความผิดปกติของสนามพลังงานมานาครับ" เอลล่าดึงภาพจำลองสามมิติขึ้นกลางอากาศ แสดงให้เห็นโครงสร้างทางธรณีวิทยาที่ถูกบิดเบือน "มันไม่ใช่ดันเจี้ยนเกิดใหม่... แต่เป็น 'ดันเจี้ยนร้าง' จากยุคก่อนสงครามกวาดล้าง ระบบเซ็นเซอร์ของรัฐบาลไม่สามารถตรวจจับได้เพราะมีชั้นแร่ตะกั่วและเรโซเนียนธรรมชาติบล็อกไว้ สมบูรณ์แบบ... ราวกับถูกซ่อนไว้โดยเจตนา" ซีโร่ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสสีดำสนิทไร้ประกายความตื่นเต้น ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะต้องออกมาเป็นเช่นนี้ "ไม่มีใครเคยเหยียบย่างเข้าไปสินะ" "ครับ ระบบประเมินจากร่องรอยชีวภาพและคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นศูนย์ ปลอดภัยจากสายตาของพวกสมาคมฮันเตอร์และเจ็ดกิลด์ใหญ่โดยสิ้นเชิง" เอลล่ากล่าวต่อด้วยแววตาเป็นประกายความตื่นเต้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยือกเย็น "และจากการวิเคราะห์คลื่นสะท้อน... เหมืองใต้ดินแห่งนั้นไม่ได้มีแค่คริสตัลมานาเกรด A ทั่วไป แต่มันคือ 'แร่เฮมาไทต์ดารา' วัตถุดิบหายากที่ใช้หลอมเกราะและอาวุธระดับตำนาน ซึ่งสูญพันธ์ไปจากตลาดโลกเมื่อสิบปีก่อน" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของซีโร่ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมเข้าสู่กรง ทุกอย่างเป็นไปตามหมากที่เขาวางไว้ กิลด์ใหญ่กำลังทุ่มงบประมาณมหาศาลไปกับการแย่งชิงดันเจี้ยนเกรด S บนผิวดินเพื่อชื่อเสียงและเรตติ้งการถ่ายทอดสด โดยหลงลืมขุมทรัพย์ที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ใต้รากฐานของความเสื่อมโทรม นี่คือข้อได้เปรียบของการมี "ระบบย้อนเวลา" และความทรงจำที่แม่นยำราวนาฬิกาจักรกล ซีโร่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารระดับสูงแผ่ซ่านออกไปชั่วขณะจนเอลล่าต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ "เตรียมอุปกรณ์สำรวจและหน่วยรบเงา 5 นาย เราจะลงไปสำรวจด้วยตัวเอง" "รับทราบค่ะ... รับทราบครับ" เอลล่าพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน มือเรียวรีบกดส่งคำสั่งเข้ารหัสลับไปยังฐานปฏิบัติการสำรองทันที การเดินทางสู่ใจกลางความมืดเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ ลิฟต์ส่งสินค้าเก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอาดน่ารำคาญขณะพาพวกเขาทิ้งตัวดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูก เมื่อประตูลิฟต์เหล็กขึ้นสนิมเปิดออก ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏแก่สายตา มันไม่ใช่ถ้ำหินปูนธรรมดา แต่เป็นเหมืองขนาดยักษ์ที่มนุษย์และสิ่งมีชีวิตโบราณร่วมกันขุดเจาะ ผนังถ้ำระยิบระยับไปด้วยแร่คริสตัลสีม่วงเข้มสะท้อนแสงจางๆ อากาศภายในบริสุทธิ์และอัดแน่นไปด้วยความหนาแน่นของมานาที่สูงกว่าภายนอกถึงสิบเท่า ตัวเลขสถานะแจ้งเตือนสีทองปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของซีโร่ทันที [ท่านได้ค้นพบพื้นที่ลับระดับตำนาน: เหมืองอับปางแห่งบรรพกาล] [เงื่อนไขการปลดล็อก: สำรวจพื้นที่ 100% เพื่อรับสิทธิ์ครอบครองสิทธิ์ขาด] ซีโร่กวาดสายตามองไปรอบๆ ความเงียบงันภายในเหมืองแห่งนี้มีความผิดปกติซ่อนอยู่ รอยเท้าขนาดใหญ่บนพื้นฝุ่นหนาบ่งบอกว่าพวกเขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่อยู่ในที่แห่งนี้ "ท่านซีโร่ครับ... ตรวจพบสัญญาณชีพเคลื่อนไหวรอบทิศทาง... จำนวนมากกว่าห้าสิบตัว และกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง" เสียงของหัวหน้าหน่วยรบเงาดังผ่านอุปกรณ์สื่อสารชิ้นเล็กด้วยความร้อนรน ซีโร่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาดึงดาบออกจากฝัก ช้าๆ ท่ามกลางแสงเรืองรองจากผนังเหมือง ดาบเล่มนั้นสะท้อนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขา "ตั้งแนวรับรูปวงกลม... อย่าให้มันทำลายแร่แม้แต่ก้อนเดียว" ซีโร่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความหวาดกลัว "และที่สำคัญ... จัดการพวกมันให้เงียบที่สุด อย่าให้เสียงรบกวนไปถึงข้างบน" ก่อนที่หน่วยรบเงาจะทันได้ขานรับ ผืนดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นประสาทดังก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้า ดวงตาสนิมเหล็กนับร้อยคู่ส่องประกายวาววับท่ามกลางความมืดมิด พวกมันคือ "โก렘เหมืองโบราณ" ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล ซีโร่ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายปลดปล่อยออร่าสีดำทมิฬที่กลืนกินแสงรอบตัว ทว่า... ในวินาทีที่เงาร่างแรกของอสูรกายพุ่งทะยานออกมาจากความมืดพร้อมกรงเล็บเหล็กกล้าที่เงาวับ ปลายดาบของซีโร่กลับหยุดชะงักกลางอากาศ ไม่ใช่เพราะศัตรูรวดเร็วเกินไป... แต่เป็นเพราะรอยสลักบนผนังถ้ำข้างกายเขา ที่เพิ่งถูกแสงจากคริสตัลส่องกระทบชัดเจน มันคือสัญลักษณ์รูป "ตาข่ายกางเขนสามแฉก" — ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ควรจะสูญสลายไปพร้อมกับการล่มสลายของกิลด์ผู้กล้าเมื่อสี่ปีก่อน... ตราสัญลักษณ์ของคนที่ควรจะตายไปแล้วในกองเพลิงวันนั้น ร่างของซีโร่หยุดนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความระแวงระวังที่ฉายชัดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาย้อนเวลากลับมา *กริ๊ก...* เสียงกลไกบางอย่างใต้พื้นดินดังขึ้นเบื้องล่าง ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นข้างหูของเขาโดยไม่มีที่มา... *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ซีโร่ น้องชายผู้ทรยศ"* โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -