กลยุทธ์เชิงรับ

เสียงรองเท้าบูทหนังแท้กระทบพื้นหินอ่อนของศูนย์บัญชาการใต้ดินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของซีโร่ นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อกองกำลังนับพันที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดเขตแดนของกิลด์ศูนย์ (Zero Guild) ในยามวิกาลเช่นนี้ แผนการทุกขั้นตอนถูกคำนวณไว้หมดแล้ว ไม่มีที่ว่างให้ความบังเอิญ "รายงานสถานการณ์ล่าสุด เอลล่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือเรียวในถุงมือสีดำสนิทเคาะเบาๆ บนโต๊ะวางแผนยุทธศาสตร์ เอลล่าละสายตาจากจอภาพหลัก เธอดันแว่นตากรอบเงินขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีที่ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี แม้เหงื่อกาฬจะซึมอยู่ตามไรผม "กองกำลังผสมจากสามกิลด์ใหญ่อภิมหาอำนาจกำลังเคลื่อนพลผ่านแนวป่ามายาครับท่าน หัวหอกนำโดยหน่วยจู่โจมเงาทมิฬ พวกมันคาดไม่ถึงว่าเราจะเปิดฉากตั้งรับในรูปแบบค่ายกลอักขระโบราณ... ตอนนี้กับดักชุดแรกเริ่มทำงานแล้วครับ" ซีโร่ไม่ตอบรับ เขายกชาเขียวอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องนอกเป็นเพียงการแสดงละครสัตว์ยามว่าง "ปล่อยให้พวกมันก้าวเข้ามาลึกอีกนิด..." ซีโร่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ความโลภมักทำให้มนุษย์ตาบอด และพวกมันก็แสดงให้เห็นแล้วว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา พวกมันไม่ได้ฉลาดขึ้นเลยแม้แต่น้อย" ภายนอกเขตกำแพงฐานที่มั่น ความมืดมิดของรัตติกาลถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของเวทมนตร์ทำลายล้าง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก แต่อาณาเขตของกิลด์ศูนย์กลับถูกปกคลุมด้วยม่านพลังงานสีครามโปร่งแสงที่สะท้อนการโจมตีทั้งหมดกลับไปอย่างไร้รอยขีดข่วน นี่คือ "ค่ายกลศูนย์สมบูรณ์" อักขระเวทโบราณที่ซีโร่ใช้เวลาสะสมและปรับแต่งโครงสร้างมานานนับปี ทุกตารางเมตรในรัศมีหกกิโลเมตรถูกฝังด้วยศิลามานาและกับดักมิติเหลื่อมล้ำ ผู้ใดก็ตามที่ก้าวล้ำเข้ามาโดยไม่รู้รหัสผ่าน จะถูกกลืนกินโดยสนามพลังแรงโน้มถ่วงที่บดขยี้กระดูกและวิญญาณให้แหลกสลายในพริบตา "ท่านครับ หน่วยหน้าของกิลด์พยัคฆ์ครามติดกับดักในเขตวงแหวนที่สามแล้ว แรงดันมานาที่สะสมไว้ทำลายโครงสร้างร่างกายของพวกมันไปกว่าครึ่ง แต่น่าแปลก..." เอลล่าขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อตรวจสอบข้อมูลเชิงลึก "พวกมันดูเหมือนจะไม่ใช่หน่วยรบหลัก... แต่เป็นกองกำลังแนวหน้าที่ถูกส่งมาเพื่อเป็นเหยื่อล่อ" ซีโร่หรี่ตาลง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยียบเย็น "เหยื่อล่ออย่างนั้นหรือ..." ซีโร่ทวนคำ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมจากการเคลื่อนไหว "พวกมันไม่ได้ส่งคนมาตายหรอกเอลล่า... พวกมันกำลังส่งคนมา 'ส่งสาส์น' ต่างหาก" ทันทีที่สิ้นคำพูด หน้าจอหลักที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดรอบฐานที่มั่นก็เกิดอาการขัดข้อง ภาพสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะถูกแทนที่ด้วยสัญญาณรบกวนสีดำสนิท และในวินาทีต่อมา เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ไม่ได้มาจากแนวป้องกันภายนอกอีกต่อไป... แต่มันดังขึ้นจาก 'ห้องใต้ดินระดับสี่' ซึ่งเป็นจุดเก็บพลังงานหลักของค่ายกล! เอลล่าเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่คือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ระบบรักษาความปลอดภัยของเธอไร้ช่องโหว่ ไม่มีทางที่ใครจะเล็ดลอดเข้าไปถึงแกนกลางได้โดยที่ระบบเตือนภัยไม่ทำงาน "มีหนอนในระบบ..." เอลล่ากัดริมฝีปากแน่น เสียงของเธอเริ่มมีความร้อนรนเจืออยู่เล็กน้อย "สมาชิกสภาบริหารระดับสูงคนใดคนหนึ่ง... ขายรหัสผ่านประตูมิติให้พวกมัน" "ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ย่อมเกิดขึ้นได้เสมอเมื่อเราเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัว" ซีโร่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนิ่งสนิท ราวกับเรื่องนี้อยู่ในสมมติฐานที่เขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้วตั้งแต่แรก "แต่น่าเสียดายที่งูตัวนั้น... คงไม่ได้มีชีวิตรอดไปจนเห็นรุ่งอรุณของวันใหม่หรอกนะ" ซีโร่ก้าวเดินออกจากห้องบัญชาการอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเหน็บ เขาหยิบดาบคาตานะเล่มยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาปลดล็อกสลัก นิ้วเรียวสัมผัสกับคมดาบที่เปล่งแสงสีแดงฉานยามเมื่อต้องกับแสงไฟฉุกเฉิน "เอลล่า ปิดกั้นระบบสื่อสารทั้งหมด ตัดการเชื่อมต่อโครงข่ายภายนอกทันที" ซีโร่สั่งการขณะเดินผ่านประตูนิรภัยที่กำลังเปิดออกสู่วิถีแห่งสงคราม "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมทำลายล้างบ้านของเรานัก... เราก็ควรจะต้อนรับพวกมันให้สมเกียรติฐานะ 'แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ' เสียหน่อย" เบื้องหน้าของเขา ณ โถงทางเดินหลักที่เชื่อมต่อระหว่างศูนย์บัญชาการและคลังแสง แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องสลับกับความมืด กลุ่มควันจางๆ ลอยคละคลุ้ง และที่ปลายทางเดินนั้น ร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กในชุดเกราะฮันเตอร์ระดับ S กำลังยืนรออยู่ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเจ้า... ซีโร่" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากหน้ากากเหล็ก พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ระเบิดออกจากร่างของศัตรู ซีโร่หยุดเดิน ห่างจากอีกฝ่ายเพียงสิบก้าว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้บุกรุก นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพคมดาบในมือที่สั่นระริกด้วยความกระหายเลือด "คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าแอบซ่อนตัวอยู่หลังฉากมานานแค่ไหน... แบล็คฟ็อกซ์" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วเรามาลุยบทต่อไปด้วยกันครับ