จุดเปลี่ยนของการเอาตัวรอด

"อย่าพึ่งพาโชคชะตา เอลล่า... เพราะในวินาทีที่นายเริ่มฝากชีวิตไว้กับดวง นายกำลังก้าวขาข้างหนึ่งลงหลุมฝังศพตัวเองแล้ว" เสียงของผมเรียบเฉย ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังของดันเจี้ยนระดับ D ที่เพิ่งถูกยกระดับเป็นมินิบอสอย่างกะทันหัน เบื้องหน้าของเราคือ 'อสูรกายโลหิตวารี' ร่างของมันบิดเบี้ยวด้วยกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยมานาเข้มข้น ดวงตาสีเพลิงคู่หนึ่งจ้องมองพวกเราราวกับจะกลืนกินวิญญาณ เอลล่าที่ยืนอยู่ข้างกายผมไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว แม้ว่ามือของเธอจะแตะอยู่ที่แผงควบคุมโฮโลแกรมเสมือนที่สั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน "ระดับความอันตรายพุ่งสูงขึ้น 400% ภายในสามนาทีค่ะ... ไม่สิ" เธอหยุดคำพูดไว้เพียงครู่ ก่อนจะเหลือบมองข้อมูลในตาข่ายสายตา "ระบบแจ้งเตือนว่าบอสตัวนี้มีบัฟ 'คลั่ง' ที่เกิดจากบัคของดันเจี้ยน อัตราการรอดชีวิตของเราคือ 0.03% ค่ะ คุณซีโร่" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสิ้นหวัง แต่เป็นรอยยิ้มของหมากรุกที่เห็นทางเดินของคู่ต่อสู้ล่วงหน้าไปสิบตา "ตัวเลขพวกนั้นมีไว้สำหรับคนธรรมดา เอลล่า แต่นี่คือ 'ระบบ' และระบบย่อมมีช่องโหว่" ผมก้าวออกไปข้างหน้า ทิ้งระยะห่างจากเอลล่าไว้พอสมควร ก่อนจะเรียกหน้าต่างระบบสถานะขึ้นมา ตัวเลขเลเวลของผมกะพริบถี่ๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นระเบียบของผม [แจ้งเตือน: คุณได้รับค่าประสบการณ์สะสมจากการสำรวจครบถ้วน ต้องการ 'อัปเลเวล' ในขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินอยู่หรือไม่?] นี่คือไพ่ตายใบแรก ผมกด 'ยืนยัน' ทันที มานาที่ไหลเวียนในร่างกายพุ่งพล่านเหมือนลาวาที่เดือดพล่าน ความเจ็บปวดจากการขยายขีดจำกัดของเลเวลแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อ แต่มันคือความเจ็บปวดที่หอมหวานที่สุด ร่างกายที่เคยล้าจากการเดินทางในดันเจี้ยนฟื้นฟูขึ้นทันตาเห็น แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์หลักที่ผมทำเช่นนี้ อสูรกายโลหิตวารีกระโจนเข้าใส่ มันพุ่งตัวด้วยความเร็วเหนือเสียง กรงเล็บที่อาบด้วยกรดพิษฉีกอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว เอลล่ากรีดร้องเบาๆ ในลำคอ แต่ผมกลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "หนึ่ง... สอง... สาม" ผมนับเลขในใจ จังหวะที่กรงเล็บห่างจากใบหน้าผมเพียงหนึ่งคืบ ผมกดใช้งานสกิลที่เพิ่งปลดล็อกจากการอัปเลเวล [การเคลื่อนย้ายเงา - ระยะสั้น] ร่างของผมหายวับไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงเงาที่จางหายอย่างรวดเร็ว บอสพุ่งชนกำแพงหินจนทลายลง แรงกระแทกส่งผลให้เศษหินจำนวนมหาศาลถล่มลงมาทับร่างของมันเอง นี่คือสิ่งที่ผมคำนวณไว้ตั้งแต่เห็นตำแหน่งการยืนของมัน การใช้เลเวลอัปไม่ใช่เพื่อเพิ่มพลังโจมตี แต่เพื่อ 'รีเซ็ต' คูลดาวน์ของสกิลสนับสนุนให้ทำงานประสานกับสภาพแวดล้อมต่างหาก ผมปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวของอสูรกายที่กำลังชุลมุนกับเศษหิน ผมหยิบกริชเล่มบางที่เล็งจุดอ่อนไว้ตั้งแต่เริ่มบทสนทนา พุ่งลงมาด้วยแรงโน้มถ่วงที่เสริมพลังจากเลเวลที่เพิ่งอัป ฉับ! คมกริชแทงทะลุจุดกึ่งกลางระหว่างแผ่นหลังของมัน ซึ่งเป็นจุดที่เกราะมานาของมันบางที่สุดเนื่องจากมันเพิ่งใช้พลังในการคำรามเมื่อครู่ ผมบิดกริชหนึ่งรอบตามเข็มนาฬิกา เสียงกรีดร้องของมันดังลั่นจนหูแทบแตก แต่มันกลับขยับไม่ได้อีกต่อไป [ยินดีด้วย! คุณสังหารมินิบอสระดับ D ด้วยการโจมตีจุดตายเพียงครั้งเดียว!] [ได้รับรางวัล: จิตวิญญาณแห่งวารี (ไอเทมระดับสูง)] ผมร่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวล จัดเสื้อโค้ทให้เข้าที่ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้ผ่านความเป็นความตายมา เอลล่าเดินเข้ามาหาผม ดวงตาของเธอฉายแววทึ่งแกมหวาดหวั่นเล็กน้อย "คุณคำนวณความผิดพลาดของบอสที่บัคกับจังหวะที่คุณจะเลเวลอัปไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว... นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด" "ทุกอย่างมีราคาของมัน เอลล่า ถ้าเราไม่ควบคุมมัน เราก็จะเป็นทาสของมัน" ผมกล่าวพลางเก็บกริช "ไปกันเถอะ เรายังมีงานใหญ่ที่ต้องสะสางที่ชั้นล่าง" ทว่าในวินาทีที่ผมกำลังจะหันหลังกลับ เสียงระบบที่ผมคุ้นเคยกลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากดันเจี้ยนที่ผมกำลังอยู่ แต่มันเป็นเสียง 'แจ้งเตือนระบบภายนอก' ที่ไม่ควรจะดังขึ้นในเขตปิดตายนี้ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นนิรนาม' กำลังพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลกิลด์ของคุณ] [คำเตือน: รหัสผ่านชั้นสูงสุดของคุณถูกถอดรหัสไปแล้ว 60%...] ผมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน "ดูเหมือนว่า... จะมีคนอยากเป็นศัตรูกับผมก่อนที่ผมจะทันได้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์เสียอีกนะ เอลล่า" ผมกดปุ่มเปิดระบบป้องกันระดับวิกฤต พร้อมกับส่งข้อความลับไปยังเครือข่ายที่ซ่อนอยู่ใต้ดินของโลกฮันเตอร์ "ถ้าเขาอยากเล่นเกมไล่ล่า ผมก็จะเล่นด้วย แต่ก่อนอื่น... ส่งคำสั่งไปที่สำนักงานใหญ่ บอกให้เตรียม 'แผนการทำลายล้าง' ลำดับที่ศูนย์ไว้ได้เลย" เอลล่ามองหน้าจอโฮโลแกรมด้วยใบหน้าซีดเผือด "ถ้าทำแบบนั้น กิลด์ใหญ่จะรู้ตัวว่าคุณกลับมาแล้ว และพวกเขาจะไม่ปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดเกินพรุ่งนี้เช้าแน่ค่ะ" ผมหันไปมองเธอ สายตาเย็นชานิ่งสงบดั่งมหาสมุทรที่ไร้คลื่น "ปล่อยให้พวกมันรู้สิ... เพราะในขณะที่พวกมันกำลังไล่ล่า 'ซีโร่' คนเดิม... พวกมันจะไม่มีวันรู้เลยว่าสิ่งที่กำลังรอพวกมันอยู่ คือ 'โอเวอร์ลอร์ด' ที่แท้จริง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนปริศนาเริ่มดังขึ้นที่ปลายอุโมงค์ พวกเขาไม่ได้มาในฐานะมอนสเตอร์ แต่มาในฐานะ 'กลุ่มล่าค่าหัวระดับ S' ที่ถูกจ้างมาด้วยเงินมหาศาลจากใครบางคนที่ผมรู้จักดี หวังว่าพวกคุณคงเตรียมตัวมาดีพอสำหรับการเป็นก้าวแรกของบันไดสู่จุดสูงสุดของผมนะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่