ความขัดแย้งกับกิลด์เบอร์ 1

"ห้าปี... นานพอที่จะทำให้คนลืมเลือน หรือนานพอที่จะทำให้ความแค้นบ่มเพาะจนกลายเป็นพิษร้ายกันแน่ครับ เอลล่า" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีนวลจากจอโฮโลแกรมสะท้อนบนใบหน้าของผมเพียงครึ่งซีก นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานทำจากไม้โอ๊คเก่าแก่อย่างเป็นจังหวะ สายตาของผมจับจ้องไปยังภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิดที่ฉายวนซ้ำ ภาพเงาร่างที่ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าตู้เซฟนั้นดูคุ้นตาจนน่าใจหาย "ไม่ใช่ความแค้นหรอกค่ะท่าน... อา... ผมขออภัย ผมหมายถึง ไม่ใช่ความแค้นแบบธรรมดาครับ" เอลล่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ เธอเป็นมือขวาที่ยอดเยี่ยมเสมอ การแก้ไขสรรพนามและท่าทางของเธอแสดงให้เห็นถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาในอากาศ "มันคือความอาฆาตที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างเป็นระบบ คนผู้นี้ไม่เพียงแค่ลบชื่อตัวเองออกจากทะเบียน แต่เขากำลังส่งสัญญาณให้เราทราบว่า 'เขากลับมาแล้ว' และเขารู้จักกลไกป้องกันของเราดีกว่าใคร เพราะเขาคือคนออกแบบระบบล็อกห้าระดับนี้ด้วยมือของเขาเองเมื่อห้าปีก่อนครับ" ผมหยุดเคาะนิ้ว ก่อนจะเอื้อมมือไปขยายภาพเงาร่างนั้นให้ชัดขึ้น ใบหน้าใต้ฮู้ดสีดำสนิทเผยให้เห็นเพียงแววตาที่เย็นเยียบและรอยแผลเป็นพาดผ่านโหนกแก้มข้างซ้าย รอยแผลนั้นคือเครื่องหมายการค้าของ 'เรย์มอนด์' อดีตหัวหน้าแผนกความปลอดภัยระดับสูงของกิลด์ผม ก่อนที่ผมจะสั่งให้เขาหายไปจากโลกของฮันเตอร์ด้วยข้อหาทรยศต่ออุดมการณ์ "ความขัดแย้งกับกิลด์เบอร์หนึ่งไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับเอลล่า" ผมลุกขึ้นยืนพลางจัดปกเสื้อสูทให้เรียบกริบ "โดยเฉพาะเมื่อเรย์มอนด์เลือกที่จะไปเข้าพวกกับกิลด์ 'ไอเซนการ์ด' กิลด์เบอร์หนึ่งที่เฝ้าจ้องจะล้มเราอยู่ตลอดเวลา" "หากเขาเปิดเผยรหัสผ่านและช่องโหว่ของโครงสร้างข้อมูลเรา กิลด์ไอเซนการ์ดจะสามารถเข้าถึงฐานข้อมูลลับสุดยอดของกิลด์เราได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีครับ ท่านจะให้ฉันจัดทีมหน่วยจู่โจมเคลื่อนที่เร็วไปจัดการเขาเลยไหมครับ?" ผมส่ายหน้าช้าๆ "ไม่จำเป็นครับ ถ้าเราฆ่าเขาตอนนี้ เราก็เหมือนยอมรับว่าเรากลัวความลับที่จะถูกเปิดเผย แต่ถ้าเราปล่อยไว้... เราจะกลายเป็นคนงี่เง่าที่รอให้ดาบมาจ่อคอหอย" ผมเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยหอคอยฮันเตอร์เสียดฟ้า กิลด์ไอเซนการ์ดตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่กำลังท้าทายผมอยู่กลายๆ "ติดต่อประธานกิลด์ไอเซนการ์ด บอกเขาว่าผมมีเรื่องอยากสนทนาเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับ 'ทรัพย์สินที่หายไปของผม'" "ท่านจะไปที่นั่นด้วยตัวเองหรือครับ? มันอันตรายเกินไปนะ" "ความอันตรายคือเครื่องปรุงรสของชัยชนะครับเอลล่า" ผมหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาให้เธอ "เตรียมรถ และตรวจสอบให้แน่ใจว่าระบบป้องกันในเซิร์ฟเวอร์หลักของเราได้รับการสลับคีย์ใหม่หมดแล้ว ผมไม่ชอบเล่นเกมที่ตัวเองคุมสถานการณ์ไม่ได้" เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ผมก้าวเข้าสู่โถงกลางของกิลด์ไอเซนการ์ด บรรยากาศที่นี่ต่างจากกิลด์ของผมอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เต็มไปด้วยความฟุ้งเฟ้อ แสงไฟสว่างจ้า และสายตาของฮันเตอร์ระดับสูงนับร้อยที่จับจ้องมาที่ผมด้วยความเกลียดชังและหวาดระแวง พวกเขาต่างรู้ดีว่าการปรากฏตัวของ 'ซีโร่' คือสัญญาณของพายุที่กำลังจะมาเยือน ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเดินออกมาต้อนรับ เขาคือ 'ดาริอุส' ประธานกิลด์ไอเซนการ์ด ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเนื้อใจเสือ "โอ้... ลมอะไรหอบท่านประธานซีโร่มาถึงที่นี่ครับ? นึกว่ายุ่งอยู่กับการจัดระเบียบคนในกิลด์ที่กำลังล้มละลายเสียอีก" ดาริอุสกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ "ผมมาเพื่อแจ้งข่าวครับคุณดาริอุส" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ "มีหนูขโมยข้อมูลของผมวิ่งเข้ามาหลบในกรงของคุณ ถ้าคุณไม่ส่งคืนภายในเที่ยงคืนนี้ ผมเกรงว่าระบบป้องกันของกิลด์คุณที่ผมเผลอใส่ 'มัลแวร์' แถมไว้ในข้อมูลที่ถูกขโมยไป... อาจจะทำงานเร็วกว่าที่คุณคิดนะครับ" รอยยิ้มของดาริอุสแข็งค้าง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันในทันที "คุณกำลังข่มขู่ผมในบ้านของผมเองอย่างนั้นรึ?" "ผมแค่กำลังสนทนาเรื่องธุรกิจครับ" ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กระสับกระส่ายของเขา "และถ้าคุณอยากจะรู้ว่าในฐานข้อมูลที่เรย์มอนด์ขโมยไปมีอะไรบ้าง ผมแนะนำให้คุณรีบตรวจสอบให้ดีนะครับ เพราะสิ่งเดียวที่เขามีจริงๆ คือ 'คำโกหก' ที่ผมวางเอาไว้ให้คุณกินจนอิ่มหนำสำราญ" ขณะที่ผมหันหลังกลับเพื่อเดินออกจากโถงกว้าง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเสาหินขนาดใหญ่ เรย์มอนด์ก้าวออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น เขาถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับกดปุ่มบางอย่างที่ทำให้ทั้งกิลด์ไอเซนการ์ดสั่นสะเทือน "แกช้าไปหนึ่งก้าว ซีโร่..." เรย์มอนด์แสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความวิกลจริต "มัลแวร์ที่แกวางไว้ ฉันถอดรหัสให้ดาริอุสหมดแล้ว และตอนนี้... รหัสลับที่ใช้เปิด 'ประตูมิติระดับ S' ในอาณาเขตของแก ก็กำลังถูกส่งออกอากาศไปยังกิลด์ทั่วโลกแล้ว" หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์กลางโถงสว่างขึ้นพร้อมกับตัวเลขรหัสที่ไหลรันอย่างรวดเร็ว ผมหยุดเดิน ทว่าไม่ได้หันกลับไปมอง ท่ามกลางความตื่นตระหนกของคนในกิลด์ไอเซนการ์ด ผมเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความสั้นๆ "นายคิดว่าฉันจะทิ้งกุญแจจริงไว้ให้คนทรยศอย่างนายถือไว้หรือครับเรย์มอนด์?" คำพูดของผมทำให้เรย์มอนด์ชะงัก รหัสบนหน้าจอโฮโลแกรมพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ก่อนที่มันจะระเบิดออกเป็นละอองแสงที่กลืนกินภาพลักษณ์ของกิลด์ไอเซนการ์ดจนหมดสิ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังระงมไปทั่วเมือง ไม่ใช่จากกิลด์ผม... แต่ดังมาจากระบบป้องกันของกิลด์ไอเซนการ์ดที่กำลังพังทลายลงจากการถูกแทรกแซงจากภายใน "สิ่งที่นายถืออยู่ ไม่ใช่รหัสประตูมิติครับ... แต่มันคือคำสั่งลบข้อมูลทั้งหมดที่เชื่อมต่อกับกิลด์ไอเซนการ์ดต่างหาก" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในสงครามครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่