อำนาจที่แท้จริง

“ถ้าคุณคิดว่าการทิ้งไพ่ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะจะทำให้ผมสะดุ้งละก็... ผมเกรงว่าคุณกำลังประเมินค่าความอดทนของผมต่ำไปหน่อยนะครับ ท่านศาสดา” เสียงของซีโร่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม เขาขยับเนคไทให้เข้าที่เล็กน้อยขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ใจกลางห้องบัญชาการกิลด์ ‘เซโร่คอมมานด์’ เบื้องหน้าของเขาคือโฮโลแกรมที่แสดงแผนผังดันเจี้ยนระดับ S ‘หุบเหวแห่งความเงียบงัน’ ซึ่งเป็นหัวใจหลักของทรัพยากรมานาที่กิลด์ยักษ์ใหญ่หมายปอง ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงาน เอลล่าจ้องมองหน้าจอประมวลผลด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่านิ้วเรียวยาวของเธอกลับรัวลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมการยึดครองพื้นที่ “ท่านศาสดาจากกลุ่ม ‘ศรัทธาเหล็ก’ ส่งข้อความมาอีกฉบับครับ” เอลล่ากล่าวโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ “เขาขู่ว่าจะแฉข้อมูลลับเรื่องแหล่งมานาสำรองที่คุณถือครองอยู่ หากเราไม่ถอนตัวจากการปิดล้อมดันเจี้ยนหลักภายในหนึ่งชั่วโมง” ซีโร่ยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่เคยไปถึงดวงตา “เขาก็แค่หมาจนตรอกที่พยายามเห่าให้ดูน่ากลัวครับเอลล่า ส่งคำตอบกลับไปว่า ‘เชิญ’ แล้วหลังจากนั้นเตรียมเปิดระบบล็อกดาวน์เครือข่ายทั้งหมดในเขตพื้นที่ที่เขาควบคุมอยู่ได้เลย” “คุณต้องการจะปิดเกมวันนี้เลยหรือคะ... ครับ?” เอลล่าเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วเมื่อได้รับสายตาตำหนิจากเจ้านาย “เราไม่ได้แค่จะปิดเกม แต่นี่คือการชำระประวัติศาสตร์ครับ” ซีโร่ลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของเขาดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัว “ดันเจี้ยนนั้นไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้คนอย่างศาสดาครอบครอง ตั้งแต่ที่พวกมันหักหลังผมในวันนั้น ผมก็รอคอยเวลานี้มานานพอแล้ว” ภายนอกอาคารกิลด์ ท้องฟ้าเหนือมหานครฮันเตอร์กำลังมืดครึ้ม ไม่ใช่เพราะฝน แต่เพราะการบิดเบี้ยวของมิติที่เกิดจากการดึงพลังงานมานาออกจากดันเจี้ยนหลัก กองกำลังฮันเตอร์ชั้นยอดนับร้อยของกิลด์ ‘เซโร่คอมมานด์’ ยืนประจำตำแหน่งอย่างเป็นระเบียบ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและวินัยที่ไร้ที่ติ ต่างจากกิลด์อื่นที่เน้นเพียงพละกำลัง “หัวหน้าครับ เราตรวจพบการเคลื่อนไหวผิดปกติจากกองกำลังของศาสดา พวกเขากำลังพยายามแหกวงล้อมเข้ามาจากทางทิศเหนือครับ” เสียงรายงานผ่านวิทยุสื่อสารดังขึ้น ซีโร่ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขาเดินไปที่ระเบียงมองลงไปยังกองทัพเบื้องล่าง “เอลล่า ปล่อยมอนสเตอร์ที่จับได้จากเลเยอร์ที่ 4 ออกไปครับ ใช้มันเป็นเครื่องมือรับแขกแทนเรา” “นั่นมันเกินขีดจำกัดความปลอดภัยของระบบกิลด์นะคะ... ผมหมายถึง ระบบของเราจะได้รับความเสียหายไปด้วยนะครับ” เอลล่าเอ่ยเตือน “ความเสียหายคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่ออำนาจที่แท้จริงครับ” ซีโร่เอ่ยเสียงเย็น “ถ้าเราต้องการเป็นเบอร์ 1 เราต้องกล้าพอที่จะทำลายของเก่าทิ้งเพื่อสร้างสิ่งใหม่ที่ไร้ขีดจำกัด” เมื่อคำสั่งถูกส่งออกไป เสียงคำรามกึกก้องจากมิติปิดตายก็ดังสะท้านไปทั่วพื้นที่ ดันเจี้ยนที่เคยเป็นของศาสดากลายเป็นกับดักที่กลืนกินกองกำลังของเขาเอง ซีโร่เฝ้ามองความโกลาหลผ่านโดรนตรวจการณ์ด้วยสายตาที่สงบนิ่งราวกับกำลังจิบชาในยามบ่าย เขารู้ดีว่าชัยชนะในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ศาสดาอาจจะเป็นเพียงฉากหน้าของอำนาจที่ใหญ่กว่านั้น แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะเดินบนเส้นทางนี้ ซีโร่ก็เตรียมพร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แม้กระทั่งกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ที่กดทับผู้คนไว้ใต้รอยเท้าของพวกอภิสิทธิ์ชน เขากำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด บัลลังก์ที่ไม่มีใครกล้าเอื้อมถึงกำลังจะถูกสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเอง ทันใดนั้น หน้าจอหลักในห้องบัญชาการก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน—ตราประทับของ ‘องค์กรเงามืด’ ที่ถูกลบหายไปจากสารบบโลกนานนับทศวรรษ เอลล่าหน้าถอดสี “ซีโร่... สัญญาณนี้มันมาจากห้องทำงานของคุณเอง มันไม่ได้มาจากการบุกรุกของศาสดา แต่มันถูกติดตั้งไว้ตั้งแต่วันที่เราก่อตั้งกิลด์แล้ว” ซีโร่ชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเยือกเย็นกลับกระตุกวูบ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด “ยินดีด้วยที่ยึดดันเจี้ยนได้สำเร็จ... ว่าที่ผู้ครองบัลลังก์คนใหม่” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงาร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืด “แต่คุณคงลืมไปว่า... หมากทุกตัวบนกระดานนี้ ผมเป็นคนวางไว้ตั้งแต่ต้น” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมและรอพบกับความพลิกผันในตอนถัดไปนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่