การขยายอาณาจักร

“ถ้าเราเปลี่ยนดันเจี้ยนระดับ S ให้กลายเป็นฟาร์มทรัพยากรส่วนบุคคลได้ ความหมายของคำว่า ‘กิลด์อันดับหนึ่ง’ ก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาลนะครับ เอลล่า” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องโถงกลางของ ‘ฐานบัญชาการเงา’ ดันเจี้ยนลับที่ถูกดัดแปลงจนกลายเป็นป้อมปราการไร้พ่าย ผมจิบกาแฟดำที่อุณหภูมิพอดีเป๊ะ มองดูแผนผังโฮโลแกรมที่แสดงภาพโครงสร้างของดันเจี้ยนที่ผมเพิ่งยึดครองมาได้ไม่นาน เอลล่าที่ยืนอยู่ข้างกายไม่ได้หันมามองผม ดวงตาคู่คมกริบของเธอจ้องมองจุดสีแดงที่กระพริบถี่ๆ บนหน้าจอ ซึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่มฮันเตอร์จากกิลด์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังป้วนเปี้ยนอยู่รอบทางเข้าดันเจี้ยน “พวกเขาเริ่มรู้ตัวแล้วค่ะว่าเรากำลังทำอะไรอยู่” เอลล่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามแบบฉบับของเธอ “พวกกิลด์ใหญ่ส่งหน่วยสอดแนมระดับ A เข้ามาตรวจสอบถึงสามชุดในรอบสัปดาห์ หากเราขยายอาณาเขตการปกครองในดันเจี้ยนนี้ออกไปมากกว่านี้ เกรงว่าความลับที่ว่าเราควบคุมมอนสเตอร์ระดับบอสได้ จะถูกเปิดเผย” ผมวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบกันของมันดังก้องไปทั่วห้องอย่างชัดเจน ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปหยุดที่หน้าหน้าจอโฮโลแกรม ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนแถบพลังงานสีฟ้าให้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของชั้นที่ห้า “นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการให้มันเกิดขึ้นครับ” ผมตอบด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “การซ่อนตัวในเงามืดนั้นน่าเบื่อเกินไป ครั้งนี้เราจะสร้าง ‘อาณานิคม’ ให้โลกได้รับรู้ ว่าดันเจี้ยนไม่ได้เป็นแค่สนามรบของพวกเขา แต่มันคือทรัพยากรที่อยู่ภายใต้บัญชาของผมเพียงคนเดียว” “คุณหมายความว่าจะให้พวกเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในนี้เหรอคะ? มันเสี่ยงเกินไปสำหรับแผนระยะยาวของเรา” “ไม่ใช่การเผยความลับครับเอลล่า แต่มันคือการสร้าง ‘กฎเกณฑ์’ ใหม่” ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมเย็นชาพอที่จะทำให้ใครก็ตามที่สบตาต้องหนาวสั่น “ในเมื่อพวกมันชอบอ้างความชอบธรรมในการกวาดล้างดันเจี้ยนเพื่อมนุษยชาติ งั้นเราก็แค่ทำให้ดันเจี้ยนนี้กลายเป็นพื้นที่ปลอดสงครามที่มี ‘ภาษี’ เป็นตัวกำหนด ใครที่อยากได้ไอเทมระดับสูงจากชั้นนี้ ก็ต้องจ่ายด้วยความจงรักภักดี หรือไม่ก็... ชีวิต” เอลล่าเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพินิจพิจารณาแผนการของผมด้วยความเชี่ยวชาญก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “เข้าใจแล้วค่ะ ระบบอาณานิคมที่ใช้มอนสเตอร์เป็นทหารคอยเก็บภาษีผ่านการแลกเปลี่ยนไอเทม... เป็นแนวคิดที่บ้าคลั่ง แต่ถ้าทำสำเร็จ เราจะมีทั้งเงินทุนและข่าวกรองที่ไม่มีใครเทียบได้” ผมก้าวเดินไปยังประตูทางเข้าหลักของห้องโถง ที่นั่นมี ‘อดีตบอส’ ประจำชั้นที่ถูกผมกำราบจนสิ้นฤทธิ์ยืนเฝ้ายามอยู่ มันคืออสูรกลายพันธุ์ที่มีพละกำลังมหาศาล แต่วันนี้มันกลับก้มหัวให้ผมราวกับข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ “ไปเถอะครับเอลล่า จัดการเรื่องการติดตั้งระบบกระจายสัญญาณอาณานิคมให้เรียบร้อย ผมต้องการให้ฮันเตอร์ทุกคนที่ก้าวเข้ามาในรัศมี 10 กิโลเมตร ได้ยินประกาศเตือนจากระบบของผม” “รับทราบค่ะ แล้วเรื่องของ ‘บุคคลนั้น’ ที่คุณเพิ่งได้รับข่าวมาล่ะคะ?” เอลล่าถามขึ้นก่อนจะเดินแยกออกไป เธอหยุดชะงักเพียงครู่เดียว “สายข่าวรายงานว่าเขาข้ามพรมแดนเข้ามาในเขตควบคุมของเราแล้ว” รอยยิ้มที่หายากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผมอีกครั้ง มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับตอนที่ผมพบ ‘เหยื่อ’ ตัวจริงในเหตุการณ์ครั้งก่อน “ปล่อยให้เขาเข้ามาครับ... ยิ่งเขาเป็นตัวอันตรายมากเท่าไหร่ การที่เขากลายมาเป็นหมากในกระดานของผม ก็ยิ่งสนุกขึ้นเท่านั้น” ผมเดินไปยังระเบียงที่มองลงไปเห็นกองทัพมอนสเตอร์ที่ถูกฝึกมาอย่างดี ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้สิบขั้นอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งรอยร้าว ไร้ซึ่งช่องโหว่ ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนในหัวของผมก็ดังขึ้น เสียงสัญญาณสีแดงฉานสั่นสะเทือนไปทั่วโสตประสาท มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากมอนสเตอร์หรือระบบของดันเจี้ยน แต่เป็นเสียงจาก ‘ระบบผู้กล้า’ ที่ผมเคยทิ้งไปเมื่อนานมาแล้ว หน้าจอโฮโลแกรมที่ควรจะแสดงผังอาณานิคมกลับบิดเบี้ยวและเปลี่ยนเป็นตัวอักษรสีดำสนิทข้อความหนึ่งที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ‘ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น ซีโร่... หรือควรเรียกว่า กบฏที่รัก?’ และในวินาทีนั้นเอง กลิ่นอายของพลังที่คุ้นเคยอย่างน่าสะอิดสะเอียนก็แผ่ซ่านเข้ามาในห้องบัญชาการ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาโดยที่ระบบรักษาความปลอดภัยของผมไม่ได้ส่งเสียงเตือนเลยแม้แต่นิดเดียว “วางแผนมาตั้งนาน แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะว่าเจ้าของบ้านที่แท้จริงน่ะ คือใคร” โอเวอร์ลอร์ดซีโร่หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้นะครับ ขอบพระคุณสำหรับการติดตามครับผม